Chapter 4

PAGE FOUR

“Please take care of this house, Manang Ising.”

Nasa harap ako ng Monteverde mansion habang hinihigpit ko ang hawak sa bag ko.

“—Ipapadala ko na lang ang sweldo mo buwan-buwan, okay?” dagdag ko.

Marahan siyang tumango.

Pero hindi siya umalis.

Hindi rin niya binitawan ang tingin niya sa’kin—parang may gustong pigilan.

“Bobby,” tawag ko.

“Po, Senyorita?”

“Pakiayos na lahat ng gamit ko.”

“Copy po.”

Paalis na sana ako nang biglang may humawak sa kamay ko.

Si Manang Ising.

“—Bakit?” tanong ko, bahagyang huminto.

Nanginginig ang boses niya.

“Senyorita… alam ko pong wala akong karapatang makialam.”

Napayuko siya.

“Pero labis po akong nalulungkot sa paghihiwalay n’yo ni Senyorito.”

Sandaling tumahimik ang paligid.

Parang pati hangin huminto.

Huminga ako nang malalim.

“Manang…” mahina kong sagot. “You know why I did this.”

Hinawakan ko rin ang kamay niya.

“Hindi naman lingid sa’yo ang mga gabing umiiyak ako habang hinihintay siyang umuwi.”

“Alam mo kung ilang beses kaming nag-away.”

“Kung ilang beses kaming nagsalita ng masasakit na salita.”

Huminga ako ulit.

Mas mabigat na ngayon.

“At tao lang din ako.”

Sandaling tumigil ako.

“Kung marunong akong magpakatanga… marunong din akong mapagod.”

Nanlaki ang mata niya.

“Pero Senyorita—paano kung sa pagkakataong ito—”

Pinisil ko ang kamay niya.

Mahigpit. Pero maingat.

“Okay na, Manang.”

Ngumiti ako.

Isang ngiting pilit pero buo na ang desisyon.

“Tapos na ang lahat. Let’s move on.”

Dahan-dahan kong binitawan ang kamay niya.

Parang may bagay na huling beses kong hinawakan… tapos na.

---

Dumating si Bobby.

Isa-isa niyang kinuha ang mga maleta ko.

Tahimik. Maingat.

Parang alam niyang hindi ito simpleng pag-alis.

Pagbalik niya, iniabot niya sa’kin ang susi ng kotse.

“Sigurado po ba kayong ayaw n’yong ipagmaneho ko kayo?” tanong niya.

Umiling ako.

“No. Ako na.”

Tumango siya.

“Mag-ingat po kayo.”

Ngumiti ako nang bahagya.

“Salamat.”

Bago ako sumakay, humarap ako sa mansion.

Isang malaking bahay.

Isang bahay na puno ng alaala.

Pero wala nang tahanan.

“This is it…” bulong ko.

“I'm going to start all over again.”

Pumasok ako sa kotse.

Isinara ang pinto.

At pinatakbo ang makina.

---

AFTER EIGHT HOURS…

Tahimik ang biyahe.

Tanging tunog ng makina at hangin ang kasama ko.

Hanggang sa unti-unting nagbago ang tanawin.

Mga bundok.

Mga puno.

Makitid na daan.

Lumang kalsada na halos wala nang dumadaan.

At doon—

huminto ako.

Bumaba ako ng kotse.

Huminga nang malalim.

Ang hangin—malinis.

Pero mabigat sa alaala.

“Akala nila London…” bulong ko.

Napangiti ako nang mapait.

“Pero bumalik ako.”

Tumingin ako sa paligid.

“I'm back.”

Back to where everything started.

---

TEN YEARS AGO…

Masigla ang Monte Carlos barrio.

May malaking entablado sa gitna.

Dekorasyon. Ilaw. Musika.

Singing competition para sa fiesta celebration.

At kami—nasa gilid lang.

“Ready ka na ba, Laura?!” tanong namin ni Georgina.

Kinakabahan si Laura.

“Kinakabahan nga ako! Ikaw na lang kaya, Carmella!”

“Hala! Bakit ako?!” gulat kong sagot.

“Wala nga akong talent sa pagkanta!”

“Tsaka baka pagalitan pa ako ni Nanay!”

“Ay, e nasa norte sila diba?” singit ni Georgina.

“Isang linggo silang wala!”

“Pagbalik nila, tapos na ‘to!” dagdag ni Laura.

“Please na!”

Tumakbo siya bigla papunta sa registration area.

“Hoy!” sigaw ko. “Laura!”

Natawa si Georgina.

“Mukhang napasubo ka ah.”

“Gaga kasi ‘yan!” reklamo ko.

“Hindi naman ako sumali!”

“Hayaan mo na,” sabi niya. “Magaling ka naman kumanta.”

“Ako?!”

“Oo.”

“Baka mamaya mapahiya pa ako!”

“Hindi ‘yan.”

Maya-maya, bumalik si Laura.

“Okay na!” sigaw niya.

May hawak siyang papel.

“Number mo!”

“Anong kakantahin ko?!” panic ko.

“Ewan ko!”

“Biglaan ‘to!”

Nagtawanan silang dalawa.

“Pero alam niyo ba?” singit ni Caleb.

“Judge daw yung anak ni Don Hernan.”

Napatingin kami.

“Don Hernan?” tanong ni Georgina.

“Yung may-ari ng Hacienda Monteverde?”

Tumango si Caleb.

“Gwapo ba?” kinikilig si Laura.

“Ate!” saway ni Caleb.

Binatukan siya ni Laura.

Natawa kami.

“Usap-usapan na ‘yan,” dagdag niya.

“Simula nung nalaman nilang may anak pala siya.”

“Sevastian Monteverde daw pangalan.”

Napakunot ang noo ko.

“Sino ‘yon?”

Tumingin sila sa’kin na parang galing ako sa ibang mundo.

“Hindi mo kilala si Sevastian Monteverde?!”

“Sa Monte Carlos ka ba nakatira?!”

“Hoy!”

Bago pa ako makasagot—

“Candidate #10!” sigaw ng emcee.

“Carmella del Valle!”

Nanlaki ang mata ko.

“Ako na?!”

“Go na!” sabi nila.

Tumayo ako.

Parang gustong umatras.

Pero huli na.

Umakyat ako sa stage.

Bright lights.

Maraming tao.

Biglang bumigat ang dibdib ko.

Iginala ko ang paningin ko.

Hinahanap sila.

Hanggang sa nakita ko siya.

Isang lalaki sa audience.

Matangkad.

Malakas ang presensya.

At kahit malayo—

ramdam ko ang tingin niya.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Bakit ganito…” bulong ko.

At saka nagsimula ang music.

Intro pa lang—alam ko na ang kanta.

Napatingin ako sa backstage ulit.

Wala sila.

Pero may nakita akong iba.

Isang babae.

Kasama niya ang lalaking iyon.

Si Sevastian.

Magkasama sila.

Mas malapit kaysa dapat.

Parang sila ang mas importante sa isa’t isa.

Napakagat labi ako.

Humigpit ang hawak ko sa mic.

“Para sa’yo ‘to…” bulong ko.

“Gago ka.”

At nagsimula akong kumanta.

Bawat linya—

bawat salita—

parang hindi kanta.

Kundi paalam.

Hindi ko alam noon…

na ang lalaking nakatingin sa’kin sa dilim ng audience na iyon

siya rin pala ang magpapabago ng buong buhay ko.

At siya rin ang sisira nito.

TO BE CONTINUED…