CHAPTER 7: THE BEGINNING OF UNRAVELING TRUTHS

Sa loob ng sumunod na dalawang araw ay tila isang mahusay na aktres si Beatrice na nagtatanghal sa isang entablado kung saan ang tanging madla ay isang "teddy bear" na may nakatagong mata. Madalas siyang tumatayo malapit dito, sinasadya ang bawat galaw, bawat buntong-hininga. Minsan ay hinahawakan niya ang kanyang tiyan, namimilipit sa kunwaring sakit at mabilis na tatakbo patungo sa banyo. Sa kanyang pagbabalik ay sinasadya niyang mag-iwan ng mantsa sa gilid ng kanyang labi, mga bakas na nagmumukhang masamang palatandaan ng isang may sakit.

Habang ginagawa ito ay hindi tumitigil ang pagdating ng mga ulat mula kay "Alexa." Bawat detalye ng kanilang "progress" ni Benedict ay parang patalim na sumasaksak sa kanyang alaala ngunit hindi na siya nasasaktan. No wonder she hadn’t seen Benedict these past few days, he had been with Alexa the entire time.

Magkasama silang naglalaro sa mga escape rooms, tumatalon mula sa eroplano para sa skydiving at nagpapakalunod sa ingay ng mga club. Mga laro ng mga kabataang walang pinapasan sa buhay. Tatlong taon lang ang tanda ni Beatrice kay Benedict, dapat ay isa rin siyang carefree young lady na nag-e-enjoy sa rurok ng kanyang kagandahan.

Subalit malayo siya kay Benedict, ang ginintuang anak ng pamilya Mendoza na pinalaki sa luho at pagmamahal. Mula nang mamatay ang kanyang ina ay ang kanyang "scumbag" na ama ay hindi na nagpanggap. Agad nitong ipinasok ang kabit at ang pamilya nito sa kanilang tahanan. Kung hindi dahil sa impluwensya ng kanyang lolo sa ina ay matagal na siyang naitapon sa kung saan. Ipinadala siya sa ibang bansa hindi para pag-aralin nang maayos kundi para ilayo sa paningin.

Ang kanyang lolo ay makaluma, mas pinapahalagahan ang mga lalaki kaysa sa mga babae. Upang makaligtas sa malamig at walang pag-ibig na pamilyang iyon ay pinatay ni Beatrice ang kanyang pagiging bata. To survive, she had to suppress her childishness. Dahil walang nagmamahal sa kanya kaya natutunan niyang mahalin ang sarili. Nagsumikap siyang umakyat sa tuktok upang patunayan na hindi siya mas mababa kaysa sa hangal na anak ng kabit ng kanyang ama.

Kaya naman nang pagtaksilan siya ng kanyang kasintahan na nakasama niya ng tatlong taon ay wala siyang oras para magluksa. Ang luha para sa kanya ay isang luho na hindi niya kayang bayaran.

Dumating ang sandaling hindi na nakapagpigil si Alexa at tinawagan siya. Pagkakita pa lang niya sa numero nito ay alam na niya ang pakay nito. Kalmado siyang tumayo sa tapat ng teddy bear habang may hawak na plorera ng mga bulaklak. Sinadya niyang i-loudspeaker ang tawag at nagsimulang maggupit ng mga sanga habang sumasagot.

Ang boses ng babae sa kabilang linya ay puno ng yabang at pangungutya: "Old woman, you’re really patient. Do you think pretending not to know will keep things peaceful? You’ve never slept with him, have you? Do you know how many positions we tried last night?"

Humigpit ang hawak niya sa gunting ng bulaklak. Isang butil ng luha ang sadyang pinadaloy niya sa kanyang pisngi. Ang kanyang boses nang magsalita siya ay basag at puno ng kalungkutan.

"Little sister… talaga bang mahal mo siya?" tanong niya sa malambing ngunit nanghihinang tono.

Tila nabigla ang kabilang linya. Hindi ito ang reaksyong inaasahan niya. Bahagyang humina ang tono ni Alexa. "Of course. We’ve known each other for a year. I even flew from the city just to see him. You’ve seen the photos and videos, right? You two aren’t compatible. He and I are the same kind of people."

"I know…" mahinang tugon niya. "May malubha akong karamdaman. Hindi ko na siya masasamahan nang matagal. If you really love him, can you please take care of him for me?"

Natahimik ang kabilang linya. Maririnig ang paghinto ng pagnguya nito ng gum. "What illness?"

"Stomach cancer. Late stage. Sabi ng doktor ay baka hindi na ako umabot sa katapusan ng buwan."

Matagal bago nakapagsalita si Alexa. Ang dating mapang-uring boses ay napalitan ng guilt. "I… I’m sorry. I didn’t know…"

"It’s okay. Hindi pa niya alam. Can you keep this a secret for me? Ayaw kong mag-alala siya sa mga huling sandali ko."

Sa loob ng ilang minuto ay napaamo niya ang babae. Nakuha niya ang loob nito hanggang sa maging "good sisters" sila sa WeChat. Ang babae sa sobrang kadesperaduhan sa atensyon at sa pag-aakalang siya ang "heroine" sa isang trahedya ay naniwala sa bawat salitang binitawan niya.

Ilang sandali matapos ang tawag ay nakita niya ang post ng contact na nilagyan niya ng pangalang "Little Fool":

Little Fool: I really deserve to die!

Napangisi siya. Siguradong magigising ang babaeng iyon sa madaling araw para sampalin ang sarili sa sobrang pagsisisi. Ipinatong niya ang kanyang telepono at tinapos ang paggugupit sa huling bulaklak. Tinitigan niya ang mga talulot na nalaglag sa mesa.

"What a pity… I won’t be able to see flowers like this anymore," bulong niya sa hangin, sapat na para marinig ng mikropono sa loob ng bear.

Nang hapong iyon ay maagang umuwi si Benedict. Tila tinablan ng konsensya si Alexa at hinayaan ang lalaki na makauwi ng maaga. Mabilis na pinunasan ni Beatrice ang kanyang mga mata nang marinig ang yabag nito.

"You’re back," bati niya, pilit ang ngiti.

Kahit ang isang taong kasing-manhid ni Benedict ay napansing may mali. "Why are you crying again? May nangyari ba?"

"Wala... naalala ko lang bigla si Mommy."

Dahil alam niyang maagang naulila si Beatrice ay nakaramdam ng awa si Benedict at niyakap siya nang mahigpit. "Don’t cry. You still have me. I'm here, okay?"

Hindi pa ito nakakapagpalit ng damit. Ang amoy ng pabango ng ibang babae ay kumapit sa tela ng suot nito, isang amoy na nagpabaliktad sa sikmura niya. Naduduwal siya sa pagkunwari nito. Marahan niya itong itinulak palayo at tinitigan sa mga mata.

"Benedict, hindi ba't dati mo pa gustong mag-travel tayong dalawa? Let’s go to Iloilo tomorrow, okay? I want to see it, it’s the place closest to the sky."

Kumunot ang noo ni Benedict. Bahagyang lumayo ang tingin nito. "Tomorrow? I... I need to go back to the city."

"Is it something important? Nag-leave ako sa trabaho para lang dito. Can’t you come with me?" Ang boses ni Beatrice ay nanginginig, halos nagmamakaawa.

Tinapik ni Benedict ang kanyang ulo na tila isang bata. "There’s something urgent at home. Be good. I’ll be back in two days at most. Pagbalik ko ay hindi lang sa Iloilo ang punta natin, I’ll take you anywhere, even to the ends of the earth."

"Okay…" sagot ni Beatrice, ang kanyang paningin ay nakatuon sa sahig.

Sa loob-loob niya ay gusto niyang tumawa nang malakas. Ang lalaking nagsasabing mahal siya ay hindi lang nambababae, uuwi ito sa City para sa isang blind date na inayos ng kanyang pamilya. What had these three years meant to him? Isang laro? Isang pampalipas-oras habang naghihintay ng mas mainam na kasunduan?

Mabuti na lamang at hindi siya kailanman naging isang tanga o inosenteng babae. Imbes na hayaang lamunin ng galit ay ginamit niya ito para sa kanyang plano. Naging masunurin siya nang gabing iyon, masyadong masunurin na kahit si Benedict ay nakaramdam ng kaba.

Nang pumasok si Benedict sa banyo ay nakita nito ang isang tissue na may bahid ng dugo sa basurahan. Tumalon ang puso nito sa kaba ngunit agad niyang naalala ang sinabi ni Beatrice na may "bisita" ito kaya binalewala niya ang hinala.

Kinabukasan bago sumikat ang araw ay nagising si Benedict at tiningnan ang natutulog na si Beatrice. Hinaplos niya ang buhok nito. "I’ll be back soon," mahinang bulong niya bago tuluyang lumisan.

Walang sagot.

Nang marinig ni Beatrice ang pag-alis ng sasakyan ay agad siyang bumangon. Wala nang bakas ng lungkot sa kanyang mga mata. Mabilis siyang kumilos, naligo, nag-ayos, at kinuha ang kanyang maleta na matagal na niyang naihanda.

Lumingon siya sa huling pagkakataon sa bahay na naging saksi sa tatlong taon nilang pagsasama. Kung isasantabi ang katotohanang niloko siya ay ibinigay naman sa kanya ni Benedict ang kapayapaang hinahanap niya noon. Minsan siyang naniwala sa pekeng kaligayahang ito. Minsan siyang nangarap ng hinaharap kasama ang lalaking iyon.

"Goodbye, Benedict," mahinang sambit niya bago tuluyang isara ang pinto ng villa.

Naghihintay na ang kanyang assistant sa labas. Suot ang kanyang itim na sunglasses, matapang na pulang lipstick, at matitulis na high heels ay muling nagbalik ang tunay na Beatrice Aquino, ang matapang na CEO na hindi kayang tibagin ng sinuman.

"Everything arranged?" tanong niya habang papasok sa sasakyan.

"Don’t worry, President Aquino. By the time Benedict Mendoza comes looking, you’ll already be impossible to find. Burado na ang lahat ng bakas mo sa lungsod na ito."

"Good. I’ll give you a raise pagbalik natin sa city."

Sa paliparan habang naghihintay ng kanyang boarding ay nakatanggap si Benedict ng tawag mula sa isang hindi kilalang numero. Buong umaga ay kumakaba ang kanyang dibdib na tila may masamang mangyayari.

"Hello, are you a relative of Miss Beatrice Aquino?" tanong ng boses sa kabilang linya, tunog seryoso at propesyonal.

"Yes, I am. Bakit? Anong nangyari?"

"It’s like this… Miss Aquino has late-stage cancer. The doctor recommends not giving up treatment… pero bigla siyang nawala sa ospital."

Halos mabitawan ni Benedict ang kanyang telepono. Naging puti ang kanyang mukha, nawalan ng kulay ang kanyang mga labi. "What did you say?! What happened to her?!"

Hindi na niya pinansin ang mga taong nakatingin sa kanya sa airport. Sa sobrang taranta ay nahawakan niya ang braso ng kanyang tiyuhin. Ang kanyang boses ay nanginginig sa takot.

"Uncle… I—I have something urgent. I need to leave."

Kumunot ang noo ng kanyang tiyuhin. "Don’t forget, today you’re meeting the third daughter of the Aquino family. This isn’t a joke, it’s a marriage alliance. You can't just leave."

"I know… but this is more important! Please explain things to the Aquino family for me… Beatrice is dying!" Hindi na niya hinintay ang sagot ng tiyuhin. Tumakbo siya palabas ng paliparan, nadarapa at tila gumuho ang mundo sa kanyang paanan.

Sa kabilang dulo ng parehong paliparan mula sa isang mataas na palapag ay pinapanood ni Beatrice ang bawat galaw ni Benedict. Nakita niya ang takot nito, ang pagmamadali at ang pagbagsak nito sa sahig habang hinahabol ang isang bagay na wala na doon.

Hindi napigilan ng kanyang assistant na magsalita. "Young Master Mendoza actually cares about you. Talaga bang itutuloy mo ito? Mukhang seryoso siya."

Tiningnan siya ni Beatrice nang malamig. Ang titig na iyon ay sapat na para patahimikin ang sinuman.

"When he was sleeping with other women every night, why didn’t you say he cared about me?" tanong ni Beatrice. "Noong niloloko niya ako sa harap ng mga kaibigan niya, nasaan ang malasakit na sinasabi mo?"

Natahimik ang assistant.

"A mistake is a mistake. I’m not a recycling station para sa mga lalaking basura," pagtatapos sabihin ito ni Beatrice ay tumalikod siya at naglakad patungo sa kanyang gate. Ang "surprise" na iniwan niya para kay Benedict ay sisiguraduhin niyang hinding-hindi siya nito malilimutan.

Kinuha niya ang SIM card sa kanyang phone at itinapon ito sa basurahan.

Nang makabalik si Benedict sa kanilang villa ay halos sirain niya ang pinto sa pagmamadali. "Beatriceee! Nasaan ka?!"

Ngunit ang bahay ay tahimik. Mas malinis kaysa sa dati. Walang amoy ng pagkain, walang bakas ng tao. Patakbo siyang pumasok sa kwarto. Ang kama ay maayos na nakatiklop.

Sa ibabaw ng bedside table ay nakalatag ang singsing na ibinigay niya rito. Katabi nito ang property certificate ng bahay. Ngunit sa ilalim ng mga iyon ay may mga papel na kumuha ng kanyang atensyon, ang MRI at biopsy reports.

Nang mabasa niya ang diagnosis, Stage IV Malignant Tumor ay tuluyan nang bumigay ang kanyang mga tuhod. Ang mga luha niya ay pumatak sa papel, nabubura ang ilang mga letra.

Napaluhod siya sa sahig, hinahampas ang kanyang ulo sa sobrang pagsisisi. "How did this happen?! What have I done?! Beatrice… I’m sorry… I'm so sorry..."

Kinuha niya ang kanyang telepono at pilit na tinatawagan ang numero ni Beatrice ngunit tanging automated voice ang sumasagot sa kanya.

"Where are you? Beatrice… Beatrice… answer the phone! Please answer!" sigaw niya sa gitna ng bakanteng kwarto. "I was wrong… come back, please... huwag mo akong iwan nang ganito..."

Ngunit sa mga sandaling iyon ay ang babaeng tinatawag niya ay nasa himpapawid na, malayo sa sakit na idinulot niya at handa nang simulan ang sariling kwento, ang kwento kung saan siya naman ang mananalo.