CHAPTER 6: THE BEGINNING OF HER REVENGE

“His uncle?”

Mahinang tinapik ni Beatrice ang manibela habang nakatitig sa kawalan. Ang bawat pagtama ng kanyang daliri sa steering wheel ay tila ba tunog ng isang orasan na nagbibilang ng bawat segundong lumilipas patungo sa isang bagong yugto ng kanyang buhay. Malamig ang kanyang tinig, walang bakas ng gulat, tanging purong interes lamang.

“Opo, Miss. He’s been developing his business overseas for years and still unmarried,” sagot ng katiwala na tila naging tanging sandigan niya sa gitna ng gulo. “I heard he’ll be returning to the country soon. Kung magagawa ninyong mapalapit at mapakasalan siya ay kayo ang magkakaroon ng tunay na boses sa pamilya Mendoza. That young master... si Benedict, bata pa siya. He hasn’t officially taken over the family yet. In this world of power, who knows what will happen in the future?”

Nanatiling tahimik si Beatrice ngunit sa kanyang isipan ay may namumuo ng plano. May malalim na pahiwatig ang mga salita ng butler. Kung ang tiyuhin na ito ang may hawak ng tunay na alas sa pamilya Mendoza ay mawawalan ng saysay ang anumang balak ni Alexa. Kahit pa mapakasalan ng kapatid niyang ahas si Benedict ay mananatili silang nasa ilalim ng anino ng taong ito.

Kung hindi lang naging ganoon kawalang-hiya si Benedict ay marahil ay hindi aabot sa ganito ang poot ni Beatrice. Ngunit ang bawat alaala ng pagtataksil nito ay nagsisilbing panggatong sa naglalagablab niyang pagnanais na bumawi.

Bahagyang kumurba ang kanyang mga labi sa isang mapait na ngiti. The uncle, then. Kahit pa isa itong inutil o mahinang nilalang ay sisiguraduhin niyang aakyat ito sa rurok ng kapangyarihan.

Dati ay sinubukan niyang habulin ang pag-ibig. Ibinuhos niya ang tatlong taon ng kanyang buhay para sa isang lalaking akala niya’y siya ring bubuo sa kanyang pangarap. Ngunit kung ang pagsisikap ay hindi sapat para makuha ang katapatan ay mas pipiliin na lang niyang hawakan ang kapangyarihan nang mahigpit.

Sa mundong ito, ang pera ay hindi marunong magtaksil. Ang pera at kapangyarihan lamang ang tanging nakakukuha ng respeto sa lipunang mapang-api.

Plano pa ni Benedict na ikulong siya sa timog at gawin siyang isang lihim habang nagpapakasarap ito sa piling ng iba. Ang isiping magiging "tiyahin" siya nito... anong mukha kaya ang ipakikita nito sa kanya? Mayroon pa bang plot twist na mas tatamis pa sa ganitong uri ng paghihiganti?

 “Get me the information on that uncle as soon as possible,” utos niya. Ang kanyang boses ay tila talim ng kutsilyo, matalim at diretso.

 “Yes, Miss.”

Pagkababa ng telepono ay isang mensahe ang pumasok sa kanyang screen. Mula kay Alexa, ang kapatid niyang tila may PhD sa pagiging mapagpanggap.

Sister, I’ll be going on a blind date with the Young Master of the Mendoza family in three days. It was originally arranged for you, but I only said one sentence and Father let me go instead. I stole your fiancé, won’t you be angry?

Binasa iyon ni Beatrice nang walang kakurap-kurap. Isang mahinang tawa ang kumawala sa kanyang mga labi.

No. I hope you two stay locked together forever, grow old together, and have children soon.

Sagot niya na tila isang sumpa na nakabalot sa isang pagbati.

Since you’re so generous, you’ll come back then, right? I’ve seen his photo, he’s quite handsome. Just not sure about his character. Sister, help me take a look, okay?

Sure. I’ll be there on time.

Pinatay ni Beatrice ang screen ng kanyang cellphone. Isang babaeng mapanlinlang at isang lalaking babaero, tunay ngang itinadhana ang dalawa para sa isa’t isa. Dahil mahilig si Alexa na mang-agaw ng pag-aari ng iba ay tignan natin kung kakayanin ba ng sikmura nito ang lahat kapag nalaman na niya ang tunay na kulay ng kanyang "premyo."

Lumipas ang maghapon sa opisina. Madilim na ang langit nang lumabas si Beatrice mula sa gusali. Huminto siya sandali at lumingon sa dambuhalang estruktura. Dito sa loob ng gusaling ito ay nagsimula ang lahat mula sa maliit na silid hanggang sa masakop niya ang buong palapag sa loob ng tatlong taon. Dugo at pawis ang pinuhunan niya rito.

Parang ang relasyon nila ni Benedict. May totoong damdamin siyang ibinigay kahit pa siya ang nagpasyang bumitaw ay hindi niya maikakaila ang kirot na gumuguhit sa kanyang dibdib. Matibay ang kanyang loob at hindi siya tulad ng ibang babae na naglulugmok sa pighati ngunit hindi ibig sabihin niyon ay manhid na siya.

Huminga siya nang malalim at pilit na iwinaksi ang lungkot.

“He’s just a man. Goodbye means goodbye. The next one will be better;” saulado niyang linys. Three-legged toads were rare, but two-legged men were everywhere. Benedict was never her only option, he was just her biggest mistake.

Nang makarating siya sa bahay at buksan ang pinto ay sinalubong siya ng kadiliman. Ngunit habang humahakbang siya papasok ay napansin niya ang mga talulot ng rosas na nakakalat sa sahig. May mga kandilang nagsisilbing gabay patungo sa sala.

Doon sa gitna ng silid ay nakatayo si Benedict. Suot nito ang isang mamahaling suit at may hawak itong bouquet ng pulang rosas at dahan-dahang lumuhod sa kanyang harapan.

“Beatrice, I’m the man. If there’s a proposal, it should come from me.”

Kung hindi lang niya narinig ang tunay na balak nito ay marahil nahulog na naman ang kanyang loob. Ngunit ngayon ay habang pinagmamasdan ang "romantikong" eksenang ito ay tanging pandidiri ang nararamdaman niya. Ilang babae na kaya ang nilustay niya ng ganitong mga salita?

Pinigilan niya ang tawa sa kanyang puso at piniling sumakay sa laro. “What are you doing?” tanong niya, ang boses ay sadyang pinatunog na tila naguguluhan at naaantig.

Ang tingin ni Benedict ay puno ng pagmamahal, ang kanyang ekspresyon ay seryoso. “Beatrice, will you marry me?”

Sa gitna ng ganoong kagandang tagpo ay biglang sumagi sa isip ni Beatrice ang imahe ni Benedict na nasa kama kasama si Alexa. Ang mga haplos na ibinibigay nito sa kanya ngayon ay siya ring haplos na ibinigay nito sa ibang babae kanina lang.

“I’m willing,” sagot niya sa pinaka-emosyonal na paraang kaya niyang gawin.

Isinuot ni Benedict ang isang seven-carat diamond ring sa kanyang daliri. Tila handa na itong ilantad ang lahat. Kumbinsido si Benedict na sa kabila ng pagiging malamig at matapang ni Beatrice ay tuluyan na itong nahulog sa kanyang bitag. Para sa kanya hangga’t binibigyan niya ng magarbo at madamdaming seremonya ang isang babae ay wala siyang hindi mapapaibig.

At sa totoo lang ay may katiting na pagtingin din siya kay Beatrice. Hindi lahat ng ito ay pag-arte. Naisip pa nga niya na kung mayaman lang sana ang pamilya nito ay baka pakasalan niya talaga ito nang totoo.

“Beatrice…” Akmang lalapit si Benedict para humalik ngunit mabilis siyang itinulak ni Beatrice nang bahagya na tila nahihiya ngunit ang totoo ay umiiwas.

“Benedict, this ring must be expensive, right?”

Nang mapansin ni Benedict na nakatitig ito sa singsing ay sa wakas ay itinigil na niya ang pagkukunwari. “I’m sorry, Beatrice. I deceived you…”

Sinabi nito ang lahat tungkol sa kanyang tunay na pagkakakilanlan, mga bagay na alam na ni Beatrice pero kailangan niyang pagmukhaing bago sa kanyang pandinig.

“So you’re the Young Master of the Mendoza family in the city. Will you take me back with you?” tanong ni Beatrice, pilit na pinaluluha ang kanyang mga mata.

“Beatrice, I love you. Of course I want to. But I’m still young and need to focus on my career. Give me a few more years, once I establish myself in the Mendoza family, I’ll marry you in grand style.”

Nag-alinlangan ang mukha ni Beatrice. “You won’t lie to me, will you?”

“Would I lie to you for three years? Beatrice, from the first moment I saw you, I wanted to make you my wife.” Ang mga matatamis na salita ay tila pulot na lumalabas sa bibig nito habang inilalabas ang isang property certificate.

“Haven’t you always wanted a home? I’ve already bought this villa. I’ll transfer it to your name in a couple of days, okay?”

 “No, it’s too expensive. I can’t accept it!” sagot ni Beatrice, ang kanyang boses ay nanginginig sa "emosyon."

“What’s mine is yours. And this card, one million per month.” Hinaplos ni Benedict ang kanyang pisngi. “Beatrice, I said I’d take care of you. You don’t have to work so hard anymore. I can give you connections and resources. You just need to obediently be Mrs. Mendoza.”

Anong gandang panaginip. Ang gawing kulungan ang isang mansyon at lagyan ng gintong rehas ang isang ibon sabay tatawaging "pag-aalaga." Kung hindi pa nakikita ni Beatrice ang liwanag ng tunay na kalayaan ay baka nabulag na siya sa ilusyong ito.

Isang luha ang pumatak sa kanyang pisngi. Hindi dahil sa tuwa kundi dahil sa pot sa sarili na minsan niyang minahal ang halimaw na ito. “Benedict…”

Muling lumapit si Benedict para sa isang halik. Sa ilalim ng ganoong katamis na pangako at tukso ay sino nga ba ang mananatiling matino ang isip? Ngunit sa gilid ng kanyang mata ay napansin niya ang isang nakatagong camera sa loob ng rose teddy bear na nasa gilid.

Plano nitong irecord ang lahat para ipakita sa kanyang mga kaibigan. Isang tropeo, isang koleksyon.

Itinulak niya ito. “Not today…”

Nagdilim ang tingin ni Benedict ngunit pilit nitong pinapakalma ang sarili. “Why?”

“I’ve been staying up late recently and my diet’s been irregular. My period came early this month,” pagsisinungaling niya habang nakatingin nang may lungkot. “I’m sorry. You don’t mind, right?”

“Of course not. We have plenty of time ahead,” sagot ni Benedict na may pilit na ngiti.

Bumulong si Beatrice, “Plenty of time… but we don’t have a future anymore.”

“What did you say?”

Kunwari ay nag-panic si Beatrice. “N-nothing… I’m just so happy.”

Eksakto namang tumunog ang telepono ni Benedict. Lumayo ito nang bahagya para sumagot. Pagbalik nito ay sinabi nitong kailangan niyang lumabas.

Hinawakan ni Beatrice ang kanyang kamay. “Can you stay with me tonight?”

Tinapik lang ni Benedict ang kanyang ulo. “Paul just broke up, he’s in a bad mood. I’ll go check on him. Be good and wait for me at home.”

Alam ni Beatrice na ang tumawag ay si Alexa. Dahil hindi siya "available" ngayong gabi ay kailangan nitong humanap ng ibang mapaglalabasan ng init ng katawan.

“Alright. Come back early.”

“Mm.”

Nagmamadaling lumabas si Benedict, lumingon pa ito sandali at nakita si Beatrice na nagpapahid ng luha. Sa isip ni Benedict ay tuluyan na niyang napaamo ang isang matapang na babae. Hindi niya alam na ang luhang iyon ay luha ng pasasalamat dahil sa wakas ay tapos na ang palabas.

Nang masiguro niyang wala na ang sasakyan ni Benedict ay mabilis siyang kumilos. Kumuha siya ng toyo at ibinuhos ito sa isang napkin at itinapon sa basurahan, sinigurado niyang nakalitaw ang ibang bahagi nito para magmukhang napkin na may dugo.

Pagkatapos ay lumapit siya sa teddy bear na may camera. Niyakap niya ang property certificate at hinayaang umagos ang kanyang mga luha habang nakaharap sa lens. Ang kanyang mga balikat ay nanginig sa perpektong pag-arte.

“Benedict, I really wanted to stay with you forever… to truly give you a home…” bulong niya sa hangin habang ang kanyang puso ay kasing lamig na ng yelo. Ang paghihiganti sa wakas ay nagsimula na.