Se connecter
Sera’s Point of View
“Huwag ka ngang umakto na ikaw ang biktima rito. Ilang taon kang nawala!” Napatigil ako sa bungad ng aming silid. Hindi ko agad naunawaan ang sinabi ni Tristan. Mas nangingibabaw sa isip ko ang larawang bumungad sa akin—ang kasintahan kong halos tatlong taon kong hindi nayakap, nakahiga sa aming kama kasama ang babaeng itinuring kong kapatid. Si Cassandra. Ang matalik kong kaibigan mula pagkabata. Ilang sandali akong nanatiling nakatayo roon, tila hindi kayang igalaw ng mga paa ko ang sarili ko. Hindi ko alam kung saan unang titingin. Sa lalaking nangakong mamahalin ako habang-buhay o sa babaeng ilang beses kong ipinagtanggol at pinagkatiwalaan. “Tristan?” mahinang tawag ko. Mabilis siyang bumangon at hinila ang kumot sa katawan. Samantalang si Cassandra ay napaupo, halatang hindi inaasahang makikita ako sa pintuan. “Sera, teka—” “Ano’ng ginagawa niya rito?” Walang sumagot. Napahigpit ang hawak ko sa maleta. Kakauwi ko lamang mula sa ibang bansa. Ilang oras pa lang ang nakalilipas mula nang bumaba ako sa eroplano, at ang unang ginawa ko ay magtungo rito upang sorpresahin ang lalaking matagal kong hinintay. Hindi ko man lang naisip na ako pala ang mabibigla. Sa isip ko, dapat ay masaya ang araw na iyon. Dapat ay yayakapin niya ako, hahalikan sa noo, at sasabihing sa wakas ay hindi na namin kailangang magkalayo. Ngunit sa halip na ang mga ngiting ilang taon kong inasam, pagtataksil ang sumalubong sa akin. “Bakit hindi ka sumagot?” tanong ko. “Makinig ka muna sa akin,” sabi ni Tristan habang nagmamadaling isinusuot ang kaniyang pantalon. Napailing ako. “Ano pa ba ang kailangan kong pakinggan? Nakita ko na kayo.” “Hindi mo naiintindihan ang sitwasyon.” “Kung gayon, ipaliwanag mo.” Tumingin siya kay Cassandra bago muling humarap sa akin. Ang babaeng iyon naman ay yumuko at nagkunwaring nahihiya. “Hindi namin planong mangyari ito,” sabi niya. Napatawa ako nang walang saya. “Hindi ninyo planong mangyari? Ibig sabihin, aksidente kayong napunta sa kama?” “Sera, huwag kang ganyan,” singit ni Tristan. “Paano ba dapat? Ngumiti ako? Magpasalamat dahil sinalubong ninyo ako nang ganito?” Wala akong maramdaman kundi pamamanhid. Ilang ulit kong sinubukang maghanap ng ibang paliwanag. Baka may hindi ako nakita. Baka may dahilan. Baka may isang bagay na makapagpapagaan sa sakit na unti-unting gumagapang sa dibdib ko. Pero wala. Nandoon ang mga damit ni Cassandra sa sahig. Nandoon ang relo ni Tristan sa tabi ng kama. At naroon ang dalawa, kapwa hindi makatingin nang diretso sa akin. “Gaano na katagal?” tanong ko. “Hindi mahalaga iyon,” sagot ni Tristan. “Para sa akin, mahalaga.” “Sera, ilang taon kang wala rito. Hindi mo alam kung ano ang nangyayari sa buhay ko.” Napatingin ako sa kaniya. “Ako ang nagtatrabaho sa ibang bansa para sa kinabukasan natin.” “At ako ang naiwan dito!” Tumama sa akin ang sigaw niya. “Akala mo ba madali?” pagpapatuloy niya. “Ikaw, may trabaho ka roon, may sarili kang pera. Ako? Naghihintay lang dito. Hindi mo alam kung gaano kahirap ang ganoong buhay.” “Hindi kita pinilit na maghintay.” “Pero nangako tayo sa isa’t isa!” “Oo. Nangako tayong magpapakasal kapag nakauwi ako. Kaya nga ako umuwi.” Napatingin ako sa maleta ko. Nandoon ang mga damit na ilang beses kong pinag-isipang bilhin ngunit hindi ko ginawa. Nandoon din ang mga regalong pinili ko para sa kaniya. Lahat ng iyon ay pinag-ipunan ko. Ilang Pasko akong hindi nakauwi. Ilang kaarawan ng pamilya ang hindi ko nadaluhan. Kahit may sakit ako, pumapasok ako sa trabaho dahil ayokong mabawasan ang perang itinatabi ko para sa bahay na pangarap naming dalawa. Akala ko, bawat sakripisyo ay may patutunguhan. Naalala ko ang mga gabing halos hindi ko na maibuka ang mga mata sa pagod, ngunit pinipilit ko pa ring magpadala ng mensahe kay Tristan. Kahit magkaiba ang oras namin, sinisigurado kong may panahon akong kamustahin siya. Minsan, natutulog akong hawak ang telepono dahil hinihintay ko ang tawag niya. Hindi ko kailanman inisip na habang binubuo ko ang kinabukasan naming dalawa, may iba na pala siyang binibigyan ng oras. “May dahilan ka ba para gawin ito sa akin?” tanong ko, halos pabulong. Bago pa makasagot si Tristan, nagsalita si Cassandra. “May kailangan kang malaman.” Dahan-dahan siyang bumangon at inayos ang damit. “Ano pa?” tanong ko. Hinawakan niya ang kaniyang tiyan. “Buntis ako.” Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid. Napatingin ako sa kamay niya. Pagkatapos ay kay Tristan. “Anong sabi mo?" “Buntis ako, Seraphina.” “Kanino?” Hindi siya agad sumagot. Ngunit hindi na kailangan ng sagot. “Kay Tristan,” dagdag niya. Napaatras ako ng isang hakbang. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang makita silang magkasama o malaman na may batang nabuo mula sa pagtataksil nila. “Gaano na katagal?” tanong ko. “Limang buwan,” sagot ni Cassandra. Limang buwan. Limang buwan akong nagpapadala ng pera. Limang buwan akong nagtitiis sa malayong lugar. Limang buwan kong iniisip na naghihintay sa akin ang lalaking mahal ko. Sa loob ng limang buwan na iyon, ilang beses kong binilang ang mga araw bago ako makauwi. Ilang beses kong inisip kung ano ang magiging hitsura ng kasal namin at kung saan namin gustong manirahan. Habang pinaplano ko ang lahat ng iyon, may ibang buhay na pala silang binubuo sa likod ko. “Magkasama na ba kayo noon?” tanong ko. Natahimik siya. “Cassandra, sagutin mo ako.” “Oo,” mahinang sabi niya. “Ilang buwan na rin.” Napapikit ako. Ang babaeng pinagsasabihan ko ng mga problema ko habang nasa ibang bansa ako ay siya palang dahilan ng pagkawasak ng relasyon namin. Siya ang nakakaalam kung gaano ko kamahal si Tristan. Siya ang nakabasa ng mga liham ko. Siya ang unang pinadalhan ko ng larawan ng singsing na ibinigay sa akin ni Tristan bago ako umalis. At siya rin pala ang babaeng kasama niya habang wala ako. Naalala ko ang mga tawag namin ni Cassandra. Madalas niya akong tanungin kung kailan ako uuwi at kung maayos pa ba kami ni Tristan. Kung alam ko lang na may ibang kahulugan pala ang mga tanong niyang iyon, marahil ay hindi ko na siya pinagkatiwalaan. “Bakit?” iyon lamang ang naitanong ko “Hindi ko rin alam kung paano nangyari,” sagot niya. “Pasensya na.” “Hindi mo alam?” “Hindi ko ginusto na masaktan ka.” “Pero ginawa mo pa rin.” Napahawak siya sa tiyan niya. “May anak na kami. Sana maintindihan mo rin ang sitwasyon namin.” Napatingin ako kay Tristan. “May sasabihin ka ba?” Umiling siya. “Tapos na ang lahat, Seraphina. Mas mabuting tanggapin na lang natin.” “Tanggapin?" Hindi ko napigilang ulitin ang sinabi niya. Napakadali para sa kaniya na sabihing tanggapin ko na lang ang lahat, na para bang isang bagay lamang ang nawala sa akin. Hindi niya alam kung gaano karaming pangarap ang nadamay sa pagtataksil niya. “Hindi na kita mahal tulad ng dati.” Iyon ang pinakamasakit na narinig ko sa buong araw. Hindi siya humingi ng tawad. Hindi niya man lang sinubukang ipaliwanag kung bakit niya nagawa iyon. Para bang ako pa ang kailangang umunawa sa kaniya. “Kung hindi mo na ako mahal, sana sinabi mo,” sabi ko. “Hindi iyong hinayaan mo akong mag-ipon para sa kinabukasan nating wala naman palang patutunguhan.” “Hindi mo rin ako masisisi. Ilang taon kang nawala.” “Para sa atin ang lahat ng ginawa ko!” “Pero wala ka rito!” Napatahimik ako. Tama na. Hindi ko na kailangang ipaglaban ang sarili ko sa dalawang taong walang pakialam sa sakit na ibinigay nila sa akin. Dahan-dahan kong hinubad ang singsing sa daliri ko. Matagal ko iyong tinitigan bago inilapag sa ibabaw ng mesa. “Hindi ko na ito kailangan.” “Sera—” “Sa inyo na ang lahat.” Kinuha ko ang maleta ko at tumalikod. “Wala ka man lang bang sasabihin?” tanong ni Tristan. Huminto ako sa may pintuan. Gusto kong isigaw ang lahat ng sakit na nararamdaman ko. Gusto kong itanong kung paano niya nagawang gawin iyon sa akin. Gusto kong malaman kung minsan ba ay naalala niya ako habang kasama niya ang kaibigan ko. Ngunit wala na akong makukuhang sagot na makapagpapabago sa nangyari. Kaya tumingin lamang ako sa kaniya. “Salamat sa pagpapaalala kung gaano ako naging katanga. Pagkatapos ay tuluyan akong umalis. Hindi ako umiyak sa harap nila. Hindi ko ibinigay sa kanila ang kasiyahang makita akong magmakaawa. Hindi ako agad umuwi sa bahay ng pamilya ko. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Mama at Papa. Hindi ko kayang ikuwento na ang lalaking ipinagmamalaki kong pakakasalan ko ay nagtaksil sa akin kasama ang pinakamalapit kong kaibigan. Kaya nagpasya akong umalis muna. Nag-book ako ng biyahe papuntang Boracay. Wala akong planong gawin doon. Gusto ko lamang mapalayo. Kahit ilang araw lang, gusto kong makalimutan ang lahat. Pagdating ko roon, agad kong naramdaman ang simoy ng hangin mula sa dagat. Maganda ang paligid, ngunit hindi sapat ang tanawin upang burahin ang mga nangyari. Nang gabing iyon, nagtungo ako sa isang bar malapit sa dalampasigan. Umupo ako sa harap ng mesa at umorder ng inumin. Isa. Dalawa. Tatlo. Hindi ko na mabilang. Sa bawat lagok, umaasa akong kahit paano ay hihina ang mga alaalang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko. Ngunit kahit malabo na ang paningin ko, malinaw pa rin ang mukha nilang dalawa. Para bang kahit saan ako tumingin, naroon pa rin ang pagtataksil nila. “Isa pa,” sabi ko sa tagahain. “Miss, baka sapat na muna iyan.” “Hindi pa.” “Sigurado ka?” Tumango ako at muling uminom. Maya-maya, may lalaking lumapit sa mesa ko. “Sa tingin ko, tama na.” Napatingala ako. Matangkad siya, maayos manamit, at halatang hindi sanay makipag-usap sa mga lasing. Malamig ang kaniyang mukha at seryoso ang tingin. “May problema ka ba?” tanong ko. “Wala. Pero mukhang hindi mo na alam kung ilang baso ang nainom mo." “Bilangin mo kung gusto mo.” “Hindi kita kilala.” “Edi huwag mo akong pakialaman.” Umupo siya sa bakanteng upuan sa tapat ko. “May naghihintay ba sa iyo?” Napatawa ako. “Meron sana.” “Nasaan siya?” “Kasama ang matalik kong kaibigan. At buntis siya sa anak niya. Hindi siya agad sumagot. Muli kong inabot ang baso, ngunit mabilis niya itong inilayo. “Hoy!” “Tama na. “Bakit? Ikaw ba ang nagbabayad?” “Hindi mo na kailangan pang uminom.” “Wala kang karapatang diktahan ako.” “May karapatan akong pigilan kang mapahamak.” Napatingin ako sa kaniya. Nakakainis ang pagiging seryoso niya. Para bang wala siyang alam sa saya ng paggawa ng kalokohan “Alam mo ba kung ano ang kailangan ko ngayon?” tanong ko. “Ano?” “Isang bagong buhay.” “Hindi mo makukuha iyon sa paglalasing.” “Edi magpakasal ako!” Napakunot ang noo niya. “Ha?” “Magpakasal tayo!” Napatingin siya sa akin nang matagal. “Lasing ka.” “Hindi ako lasing!” “Hindi ka nga makatayo nang maayos." Tumayo ako upang patunayan ang sarili ko, ngunit muntik akong matumba. Agad niya akong inalalayan. “Bitawan mo ako!” “Umupo ka muna.” “Wala ka talagang alam sa akin!” “Dahil hindi naman kita kilala.” “Kung ganoon, kilalanin mo ako pagkatapos nating magpakasal!” Napabuntong-hininga siya. “Hindi ganoon kadali ang kasal.” “Para sa akin, madali lang. Pagod na akong maghintay sa taong hindi naman ako pinili.” Natahimik siya. Tumingin ako sa kaniya, saka iniabot ang aking kamay. “Kung wala kang asawa, pakasalan mo ako. Kahit bukas na bukas.” Ilang segundo siyang nakatitig sa akin. Pagkatapos, hinawakan niya ang kamay ko. “Sigurado ka ba sa sinasabi mo?” Ngumiti ako. “Oo.” Marahan siyang tumayo at inayos ang kaniyang manggas. “Fine. Let's get married.”Sera's Point of View Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot—ang makilala ang buong pamilya ni Xavier o ang posibilidad na hindi nila ako matanggap bilang asawa niya. Ilang beses ko nang tiningnan ang sarili ko sa salamin habang inaayos ang suot kong damit. Isang simpleng kremang bestida ang pinili ko, may kaunting alahas at sapatos na hindi masyadong mataas ang takong. Hindi ko gustong magmukhang sobra ang pag-aayos, pero ayoko rin namang magmukhang basta na lang ako sumama. "Ma'am Seraphina, handa na po ba kayo?" tanong ni Corazon mula sa labas ng kuwarto. "Opo, Tita Cora. Lalabas na po ako." Kinuha ko ang maliit kong bag at lumabas. Nasa sala na si Xavier. Nakasuot siya ng itim na amerikana at puting polo, habang may hawak na cellphone. Nang makita niya ako, saglit siyang natigilan. "Ready?" Tumango ako. "Sa tingin mo ba okay lang ang suot ko?" Muli niya akong tiningnan mula ulo hanggang paa. "You look beautiful." Napakurap ako. Hindi ko inaasahan ang sagot niya.
Sera's Point of View Alas-singko pa lamang ng umaga ay gising na ako. Hindi na bago sa akin ang maagang paggising. Ilang taon ko ring nakasanayan ang ganitong oras noong nagtatrabaho pa ako sa ibang bansa. Kailangan kong bumangon nang maaga upang makapaghanda ng pagkain, makapag-ayos ng mga gamit, at matiyak na maayos ang lahat bago magsimula ang araw. Kahit nasa Pilipinas na ako at nakatira sa isang napakalaking mansyon, hindi pa rin nagbabago ang nakasanayan ko. Ilang minuto akong nanatili sa kama bago tuluyang bumangon. Inayos ko muna ang mga kumot, naghilamos, at nagsuot ng simpleng pambahay na damit. Paglabas ko ng kuwarto, napansin kong tahimik pa ang buong bahay. Wala pa akong nakikitang ibang tao sa pasilyo kaya naisipan kong bumaba at maghanda ng almusal. Pagdating sa kusina, agad kong binuksan ang malaking refrigerator. Napangiti ako nang makita ang mga sariwang sangkap na nakahanda roon. "Perfect." Kumuha ako ng itlog, kamatis, bawang, at ilang pirasong ho
Seraphina's POVHindi ako nakatulog nang maayos kagabi.Hindi dahil sa hindi komportable ang kama o dahil bago sa akin ang lugar. Sa totoo lang, mas maganda pa ang kuwartong iyon kaysa sa ilan sa mga hotel na natuluyan ko noong nagtatrabaho ako sa ibang bansa.Ang problema ay ang lalaking nasa kabilang kuwarto.Si Xavier.Hanggang ngayon, hindi pa rin nagsi-sink in sa akin na kasal na kami. Ilang araw pa lamang ang nakalilipas nang wala akong ideya kung sino ang lalaking mapapangasawa ko. Ngayon, iisa na ang apelyido namin sa papel.At kahit gaano ko pa piliting isipin na simpleng kasunduan lamang ito, hindi ko maiwasang kabahan.Kaya ngayong umaga, may isang bagay akong kailangang gawin.Magtakda ng mga patakaran.Naupo ako sa maliit na mesa sa loob ng aking kuwarto habang hawak ang isang notebook. Ilang beses kong binasa ang mga isinulat ko bago tuluyang tumango sa sarili.Maayos. Malinaw. Walang paligoy-ligoy.Hindi ako papasok sa isang kasal nang walang malinaw na hangganan.Lalo
Sera's POVAng unang napansin ko nang bumukas ang malaking gate ay ang lawak ng lupang kinatatayuan ng bahay ni Xavier.Hindi naman ako banyaga sa mga mamahaling bahay. Sa ilang taong pagtatrabaho ko sa ibang bansa, nakakita na ako ng iba't ibang klase ng mansyon, malalawak na hardin, mamahaling kasangkapan, at mga bahay na para bang hindi nauubusan ng pera ang may-ari.Pero iba ito.Mahaba ang sementadong daanan papunta sa pangunahing gusali. Sa magkabilang gilid nito ay may mga punong maayos na pinutulan at mga halamang halatang regular na inaalagaan. May mga ilaw rin sa gilid ng daan na nagbibigay ng magandang tanawin kahit hindi pa tuluyang dumidilim.Sa dulo ay nakatayo ang isang napakalaking mansyon na may modernong disenyo. Malalawak ang mga salaming bintana, mataas ang kisame, at kapansin-pansin ang kombinasyon ng puti, itim, at kahoy sa kabuuan ng gusali.Mayroon ding pribadong hardin sa isang bahagi ng property, swimming pool, at isang tanawing halos hindi ko maalisan ng tin
Sera’s Point of View“Hindi ako pupunta roon para pilitin kang sumama sa akin.”Iyon ang unang sinabi ni Xavier nang sagutin ko ang tawag niya kinabukasan.Napatigil ako sa pag-aayos ng mga damit na inilabas ko mula sa maleta. Hindi ko inaasahang tatawag siya nang ganoon kaaga, lalo na't kagabi lamang niya ipinadala ang mensahe tungkol sa kung saan kami titira.“Kung ganoon, bakit mo gustong pumunta rito?” tanong ko.“Dahil kailangan nating pag-usapan ang arrangement natin ng maayos, Sera. I would rather speak with you and your family in person.”Napapikit ako sandali.“Hindi mo kailangang mag-abala. Kaya naman nating pag-usapan sa telepono.”“Seraphina, I believe your family deserves to meet me. Especially after what happened.”May punto siya roon. Hindi ko rin naman maitatangging mas gusto ni Papa na personal siyang makausap bago kami gumawa ng anumang desisyon.“Sige,” maikli kong sagot. “Pero huwag kang magtatagal.”“Understood. Andiyan na ako sa loob ng isang oras.”Bago pa ako m
Sera’s Point of View“Ma, Pa… may asawa na po ako.”Iyon ang unang mga salitang lumabas sa bibig ko nang makapasok ako sa bahay namin.Napatigil si Mama Elena sa pag-aayos ng mga gamit sa sala. Si Papa Roberto naman ay ibinaba ang hawak niyang diyaryo at napatingin sa akin na para bang hindi niya naintindihan ang sinabi ko.Samantala, si Gabriel, ang kuya ko, ay halos mabilaukan sa iniinom niyang tubig. Si Isabella naman, ang nakababata kong kapatid, ay napakurap nang ilang beses bago tuluyang lumapit sa akin.“Wait. What?” tanong niya.Napapikit ako sandali. Alam kong hindi magiging madali ang pagpapaliwanag, pero hindi ko rin alam kung saan magsisimula.“May asawa na ako,” ulit ko.“Anong asawa?” tanong ni Gabriel. “Sera, kakauwi mo lang. Anong pinagsasabi mo?”Hindi ako sumagot agad. Sa halip, ibinaba ko ang bag ko sa sofa at pilit na ngumiti. Ngunit bago pa ako makapagsalita, napansin ni Mama ang singsing sa daliri ko.Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.“Anak… kanino galin







