Se connecterSera’s Point of View
“Congratulations, Mrs. Devereaux.” Iyon ang unang narinig ko pagkagising. Napapikit ako nang mariin at napahawak sa sentido. Pakiramdam ko ay may nagpupukpok sa loob ng ulo ko. Mabigat ang katawan ko, tuyo ang lalamunan, at halos hindi ko maalala kung paano ako nakarating sa kinaroroonan ko. “Mrs. Devereaux?” Dahan-dahan akong dumilat. Hindi pamilyar ang kisame. Hindi rin ang malawak na silid, ang mamahaling mga kasangkapan, at ang malaking bintanang tanaw ang dagat. Nasaan ako? Mabilis akong bumangon ngunit agad ding napahawak sa ulo. “Aray…” Napatingin ako sa sarili. Nakasuot ako ng malinis na puting damit na pantulog. Wala na ang suot kong damit kagabi. Sandali. Hindi ako makagalaw habang pilit na binubuo ng isip ko ang mga pangyayari. Bakit ako nasa isang mamahaling silid? Sino ang nagpalit ng damit ko? At higit sa lahat, nasaan ang lalaking nakasama ko kagabi? Unti-unting bumalik sa isip ko ang mga pangyayari. Ang bar. Ang alak. Ang lalaking seryoso ang mukha. Ang pakikipagtalo ko sa kaniya. At ang sinabi kong— Pakasalan mo ako! Napapikit ako. Hindi. Hindi maaari. “Magandang umaga.” Napalingon ako sa may bintana. Nakatayo roon ang lalaking nakilala ko kagabi. Nakasuot siya ng itim na pantalon at puting polo na bahagyang nakabukas ang unang butones. Maayos ang kaniyang buhok at tila walang anumang problema sa mundo. Hindi tulad ko na gustong lamunin ng lupa sa hiya. “Ikaw?” Bahagya siyang tumango. “Magandang umaga rin.” “Ano’ng ginagawa ko rito?” “Gumising ka na pala.” “Hindi iyan ang tanong ko!” Napatingin siya sa akin bago marahang inilapag ang hawak na tasa ng kape. “Sa hotel tayo.” “Alam kong hotel ito! Ang tinatanong ko, bakit nandito ako?” “Dahil dito tayo nagpalipas ng gabi.” Nanlaki ang mga mata ko. “Anong ibig mong sabihin?” “Wala kang dapat ipag-alala. Natulog ka lang.” Napahawak ako sa dibdib. “Sigurado ka?” “Kung hindi, hindi ako magiging ganito kakalma.” Hindi ko alam kung matatawa ba ako o sisigaw. “Sandali. Ano ang nangyari kagabi?” Sa halip na sumagot, itinuro niya ang mesa sa tabi ng kama. “Mas mabuting basahin mo muna iyan.” Napatingin ako roon. May isang puting sobre sa ibabaw ng mesa. Katabi nito ang isang maliit na kahon at dalawang singsing. Dahan-dahan kong kinuha ang papel mula sa sobre. At halos tumigil ang tibok ng puso ko. SERTIPIKO NG KASAL. Nandoon ang pangalan ko. Seraphina Isabelle Villareal. At sa tabi nito, ang pangalan ng lalaking nakatayo sa harapan ko. Xavier Devereaux. Napatingin ako sa kaniya. Pagkatapos ay bumalik ang tingin ko sa papel. Binasa ko ulit. At muli. Hindi nagbabago ang mga pangalang nakasulat doon. Hindi rin nagbabago ang petsa at ang mga pirma sa ibaba. Kahit ilang beses kong suriin ang dokumento, iisa lamang ang ipinapakita nito: kasal na ako. “Hindi…” Tumingin ako sa kamay ko. May singsing sa aking palasingsingan. Napataas ko ang kamay ko sa harap ng mukha at pinagmasdan ang singsing. Mamahalin ang itsura nito, ngunit wala akong maramdamang tuwa. Sa halip, para akong nawalan ng hangin. “Hindi ito totoo.” “Sa kasamaang-palad, totoo.” “Hindi! Hindi maaari!” Tumayo ako at mabilis na lumapit sa kaniya, hawak ang sertipiko. “Anong ibig sabihin nito? Bakit may pangalan natin dito?” “Dahil nagpakasal tayo.” “Alam ko kung ano ang ibig sabihin ng kasal!” “Kung gayon, hindi ko na kailangang ipaliwanag.” Napanganga ako sa kapal ng mukha niya. “Paano mo nagawang pumayag sa kalokohang ito?” Tumaas nang bahagya ang isang kilay niya. “Ikaw ang nagmungkahi.” “Lasing ako!” “Alam ko.” “Kung alam mong lasing ako, bakit hindi mo ako pinigilan?” Sandaling natahimik ang lalaki. “Paulit-ulit mong sinabi na gusto mong magpakasal. Ilang beses kitang tinanong kung sigurado ka. Paulit-ulit kang sumagot ng oo.” Napahawak ako sa noo. Gusto kong lamunin ako ng sahig. Hindi ko alam kung ano ang mas dapat kong pagsisihan: ang pag-inom ko nang sobra o ang paghamon ko sa isang lalaking hindi ko naman kilala na pakasalan ako. Kung maaari ko lamang balikan ang nakaraang gabi, baka pinili ko na lang umiyak sa tabi ng dagat kaysa gumawa ng ganitong kalaking kalokohan. “Diyos ko…” “Hindi kita pinilit.” “Pero dapat alam mong hindi ako nag-iisip nang maayos!” “Hindi ko itatangging wala ka sa tamang kalagayan kagabi. Pero hindi rin ako lasing nang pumayag ako.” Napatingin ako sa kaniya. “Sandali. Ibig mong sabihin, ginawa mo talaga ito nang kusa?” “Oo.” “Bakit?” Hindi siya agad sumagot. Sa halip, kinuha niya ang kaniyang tasa at uminom ng kape. “May dahilan ba para hindi?” “Dahil hindi mo ako kilala!” “Hindi ba?” Napakunot ang noo ko. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon siya sumagot. Para bang may alam siya tungkol sa akin na hindi ko alam na alam niya. Sinubukan kong alalahanin kung nagpakilala ba ako kagabi, ngunit wala akong maalala kundi ang paulit-ulit kong paghamon sa kaniya. Bago pa ako makapagtanong, biglang tumunog ang telepono niya. “Sir, kailangan na nating umalis,” narinig kong sabi ng nasa kabilang linya. “Inilipat sa alas-diyes ang board meeting. Naghihintay na ang mga board members.” “Paparating na ako, Ethan.” “May problema ba?” “Wala. Ihanda mo ang sasakyan.” Ibinaba niya ang tawag at kinuha ang kaniyang itim na amerikana. “Magpahinga ka muna. May pagkain sa sala. Kung may kailangan ka, sabihin mo sa hotel staff.” “Hindi ka puwedeng basta umalis!” “May mahalaga akong meeting.” “Mas mahalaga pa ba iyan kaysa sa kasal na ginawa natin?” Tumingin siya sa relo. “Sa ngayon, oo.” Hindi ako makapaniwala. Sa harap ko ay isang lalaking tila walang pakialam na kakasal lamang niya sa isang babaeng halos hindi niya kilala. Samantalang ako, hindi ko alam kung saan magsisimula upang ayusin ang gulong ginawa ko. “Gusto kong makipaghiwalay. Ngayon na.” “Pag-usapan natin iyan kapag nakabalik ako.” “Walang dapat pag-usapan. Gusto ko ng divorce!” Saglit siyang tumigil sa pag-aayos ng manggas. “Hindi ganoon kadali ang hinihingi mo.” “Mas mahirap bang ayusin ang kasal na hindi dapat nangyari?” Hindi siya sumagot. Sa halip, kinuha niya ang kaniyang mga gamit at naglakad patungo sa pintuan. “Babalik ako mamaya, Seraphina.” Napatigil ako. Paano niya alam ang pangalan ko? Hindi ko maalalang nabanggit ko iyon sa kaniya. Ni hindi ko nga matandaan kung nagpakilala ba ako kagabi. Ngunit binigkas niya ang pangalan ko na para bang matagal na niya itong alam. “Paano mo—” Ngunit nakalabas na siya bago ko pa natapos ang tanong. Napabuntong-hininga ako at muling napaupo sa kama. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot: ang malaman na kasal na ako sa isang estranghero o ang katotohanang tila wala siyang balak na makipaghiwalay. Pero may mas malaking tanong na gumugulo sa isip ko. Bakit parang pamilyar siya? Muli kong tiningnan ang sertipiko. Xavier Devereaux. Paulit-ulit kong binasa ang pangalan hanggang sa biglang may alaala akong nabuo. Hindi maaari. Mabilis kong kinuha ang telepono ko at hinanap ang pangalan niya sa internet. Ilang segundo lamang ang lumipas bago lumitaw ang larawan ng lalaking kagabi. Napanganga ako. “Hindi…” Sa ilalim ng larawan ay nakasulat ang kaniyang pagkakakilanlan. Xavier Devereaux — Chief Executive Officer ng Devereaux Global Holdings. Isa sa pinakamayayamang negosyante sa bansa. At hindi lamang iyon. Siya ang dating amo ko. Ang pamilyang Devereaux ang pinagsilbihan ko noong nagtatrabaho pa ako sa ibang bansa. Ilang taon akong naging kasambahay sa kanilang tahanan. Ngunit bihira ko siyang makita dahil madalas siyang abala sa kaniyang kumpanya at sa mga biyahe para sa negosyo. Naalala ko ang lalaking tahimik na dumadaan sa malawak nilang pasilyo. Ang lalaking halos hindi ngumiti at laging abala sa trabaho. Siya iyon. Si Xavier Devereaux. At napakasalan ko siya. Bigla kong naalala ang mga pagkakataong nagkakasalubong kami sa kanilang bahay. Palagi siyang seryoso at bihirang makipag-usap sa mga kasambahay. Minsan, sapat na ang isang tango niya bilang pagbati. Hindi ko rin akalaing maaalala niya ako matapos ang lahat ng taong lumipas. “Patay ako,” bulong ko. Ilang oras akong naghintay bago tuluyang bumalik ang lalaking tinawag nilang Xavier Devereaux. Sa buong paghihintay ko, hindi ko mapigilang paulit-ulit na tingnan ang singsing sa daliri ko. Ilang beses ko ring binasa ang sertipiko ng kasal, umaasang baka may pagkakamali lamang sa dokumento. Ngunit wala. Totoo ang lahat. Pagpasok niya sa silid, agad akong tumayo. “Gusto kong magpa-divorce.” Ibinaba niya ang kaniyang mga gamit at marahang niluwagan ang kuwelyo ng polo. “Magandang hapon din sa iyo.” “Hindi ako nakikipagbiruan.” “Hindi rin ako nagbibiro.” Lumapit ako at inilapag sa mesa ang sertipiko ng kasal. “Pirmahan mo ang anumang kailangan. Ayusin natin ito. Hindi ko alam kung bakit ka pumayag kagabi, pero ayokong manatiling kasal sa isang taong hindi ko naman mahal.” Tumingin siya sa papel. Pagkatapos ay sa akin. “Hindi mo kailangang mag-alala tungkol sa pera o sa anumang gastusin.” “Hindi pera ang problema ko.” “Kung gayon, ano?” “Ang kalayaan ko.” Saglit siyang natahimik. Sa unang pagkakataon, napansin kong tila nagbago ang kaniyang ekspresyon. Hindi ko matukoy kung naiinis ba siya o sadyang nag-iisip lamang. Ngunit nanatili siyang kalmado, gaya ng lalaking nakilala ko kagabi. Pagkatapos ay dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin sa singsing sa aking daliri. “You can ask me for anything, Mrs. Devereaux.” Muli siyang tumingin sa akin. “Just don't ask me for a divorce.”Sera's Point of View Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot—ang makilala ang buong pamilya ni Xavier o ang posibilidad na hindi nila ako matanggap bilang asawa niya. Ilang beses ko nang tiningnan ang sarili ko sa salamin habang inaayos ang suot kong damit. Isang simpleng kremang bestida ang pinili ko, may kaunting alahas at sapatos na hindi masyadong mataas ang takong. Hindi ko gustong magmukhang sobra ang pag-aayos, pero ayoko rin namang magmukhang basta na lang ako sumama. "Ma'am Seraphina, handa na po ba kayo?" tanong ni Corazon mula sa labas ng kuwarto. "Opo, Tita Cora. Lalabas na po ako." Kinuha ko ang maliit kong bag at lumabas. Nasa sala na si Xavier. Nakasuot siya ng itim na amerikana at puting polo, habang may hawak na cellphone. Nang makita niya ako, saglit siyang natigilan. "Ready?" Tumango ako. "Sa tingin mo ba okay lang ang suot ko?" Muli niya akong tiningnan mula ulo hanggang paa. "You look beautiful." Napakurap ako. Hindi ko inaasahan ang sagot niya.
Sera's Point of View Alas-singko pa lamang ng umaga ay gising na ako. Hindi na bago sa akin ang maagang paggising. Ilang taon ko ring nakasanayan ang ganitong oras noong nagtatrabaho pa ako sa ibang bansa. Kailangan kong bumangon nang maaga upang makapaghanda ng pagkain, makapag-ayos ng mga gamit, at matiyak na maayos ang lahat bago magsimula ang araw. Kahit nasa Pilipinas na ako at nakatira sa isang napakalaking mansyon, hindi pa rin nagbabago ang nakasanayan ko. Ilang minuto akong nanatili sa kama bago tuluyang bumangon. Inayos ko muna ang mga kumot, naghilamos, at nagsuot ng simpleng pambahay na damit. Paglabas ko ng kuwarto, napansin kong tahimik pa ang buong bahay. Wala pa akong nakikitang ibang tao sa pasilyo kaya naisipan kong bumaba at maghanda ng almusal. Pagdating sa kusina, agad kong binuksan ang malaking refrigerator. Napangiti ako nang makita ang mga sariwang sangkap na nakahanda roon. "Perfect." Kumuha ako ng itlog, kamatis, bawang, at ilang pirasong ho
Seraphina's POVHindi ako nakatulog nang maayos kagabi.Hindi dahil sa hindi komportable ang kama o dahil bago sa akin ang lugar. Sa totoo lang, mas maganda pa ang kuwartong iyon kaysa sa ilan sa mga hotel na natuluyan ko noong nagtatrabaho ako sa ibang bansa.Ang problema ay ang lalaking nasa kabilang kuwarto.Si Xavier.Hanggang ngayon, hindi pa rin nagsi-sink in sa akin na kasal na kami. Ilang araw pa lamang ang nakalilipas nang wala akong ideya kung sino ang lalaking mapapangasawa ko. Ngayon, iisa na ang apelyido namin sa papel.At kahit gaano ko pa piliting isipin na simpleng kasunduan lamang ito, hindi ko maiwasang kabahan.Kaya ngayong umaga, may isang bagay akong kailangang gawin.Magtakda ng mga patakaran.Naupo ako sa maliit na mesa sa loob ng aking kuwarto habang hawak ang isang notebook. Ilang beses kong binasa ang mga isinulat ko bago tuluyang tumango sa sarili.Maayos. Malinaw. Walang paligoy-ligoy.Hindi ako papasok sa isang kasal nang walang malinaw na hangganan.Lalo
Sera's POVAng unang napansin ko nang bumukas ang malaking gate ay ang lawak ng lupang kinatatayuan ng bahay ni Xavier.Hindi naman ako banyaga sa mga mamahaling bahay. Sa ilang taong pagtatrabaho ko sa ibang bansa, nakakita na ako ng iba't ibang klase ng mansyon, malalawak na hardin, mamahaling kasangkapan, at mga bahay na para bang hindi nauubusan ng pera ang may-ari.Pero iba ito.Mahaba ang sementadong daanan papunta sa pangunahing gusali. Sa magkabilang gilid nito ay may mga punong maayos na pinutulan at mga halamang halatang regular na inaalagaan. May mga ilaw rin sa gilid ng daan na nagbibigay ng magandang tanawin kahit hindi pa tuluyang dumidilim.Sa dulo ay nakatayo ang isang napakalaking mansyon na may modernong disenyo. Malalawak ang mga salaming bintana, mataas ang kisame, at kapansin-pansin ang kombinasyon ng puti, itim, at kahoy sa kabuuan ng gusali.Mayroon ding pribadong hardin sa isang bahagi ng property, swimming pool, at isang tanawing halos hindi ko maalisan ng tin
Sera’s Point of View“Hindi ako pupunta roon para pilitin kang sumama sa akin.”Iyon ang unang sinabi ni Xavier nang sagutin ko ang tawag niya kinabukasan.Napatigil ako sa pag-aayos ng mga damit na inilabas ko mula sa maleta. Hindi ko inaasahang tatawag siya nang ganoon kaaga, lalo na't kagabi lamang niya ipinadala ang mensahe tungkol sa kung saan kami titira.“Kung ganoon, bakit mo gustong pumunta rito?” tanong ko.“Dahil kailangan nating pag-usapan ang arrangement natin ng maayos, Sera. I would rather speak with you and your family in person.”Napapikit ako sandali.“Hindi mo kailangang mag-abala. Kaya naman nating pag-usapan sa telepono.”“Seraphina, I believe your family deserves to meet me. Especially after what happened.”May punto siya roon. Hindi ko rin naman maitatangging mas gusto ni Papa na personal siyang makausap bago kami gumawa ng anumang desisyon.“Sige,” maikli kong sagot. “Pero huwag kang magtatagal.”“Understood. Andiyan na ako sa loob ng isang oras.”Bago pa ako m
Sera’s Point of View“Ma, Pa… may asawa na po ako.”Iyon ang unang mga salitang lumabas sa bibig ko nang makapasok ako sa bahay namin.Napatigil si Mama Elena sa pag-aayos ng mga gamit sa sala. Si Papa Roberto naman ay ibinaba ang hawak niyang diyaryo at napatingin sa akin na para bang hindi niya naintindihan ang sinabi ko.Samantala, si Gabriel, ang kuya ko, ay halos mabilaukan sa iniinom niyang tubig. Si Isabella naman, ang nakababata kong kapatid, ay napakurap nang ilang beses bago tuluyang lumapit sa akin.“Wait. What?” tanong niya.Napapikit ako sandali. Alam kong hindi magiging madali ang pagpapaliwanag, pero hindi ko rin alam kung saan magsisimula.“May asawa na ako,” ulit ko.“Anong asawa?” tanong ni Gabriel. “Sera, kakauwi mo lang. Anong pinagsasabi mo?”Hindi ako sumagot agad. Sa halip, ibinaba ko ang bag ko sa sofa at pilit na ngumiti. Ngunit bago pa ako makapagsalita, napansin ni Mama ang singsing sa daliri ko.Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.“Anak… kanino galin







