Se connecterSera’s Point of View
“Bakit ako? Sa dami ng babaeng puwede mong pakasalan, bakit ako pa?” Hindi agad sumagot si Xavier. Nakatayo siya sa harap ng malalaking bintana ng silid, habang mahinahong inaayos ang kaniyang manggas. Para bang hindi niya narinig ang tanong ko o sadyang pinipili lamang niyang huwag itong sagutin. Samantalang ako, halos hindi mapakali sa kinatatayuan ko. Ilang oras na ang nakalipas mula nang malaman kong kasal na ako sa dati kong amo. Hindi ko pa rin matanggap ang nangyari. Sa tuwing nakikita ko ang singsing sa aking daliri, bumabalik sa isip ko ang gabing puno ng alak, luha, at mga desisyong hindi ko dapat ginawa. Mas lalo akong nahihirapang intindihin ang lahat dahil hindi naman basta kung sino ang lalaking napangasawa ko. Si Xavier Devereaux iyon. Ang lalaking dati kong nakikita lamang sa malawak na tahanan ng mga Devereaux. Ang lalaking halos hindi nagsasalita kapag umuuwi mula sa trabaho. Ang lalaking kilala sa pagiging istrikto, tahimik, at seryoso sa lahat ng bagay. Noon, sapat nang makita ko siyang bumababa sa hagdan upang agad akong tumabi at bigyan siya ng daan. Hindi siya iyong tipo ng amo na nakikipagkuwentuhan sa mga tauhan. Maayos siyang makitungo, ngunit malinaw ang hangganan sa pagitan niya at ng mga taong nagtatrabaho para sa kaniya. Kaya hindi ko maintindihan kung paano kami nauwi sa ganito. “Hindi mo ba narinig ang tanong ko?” ulit ko. Humarap siya sa akin. “Narinig ko.” “Kung ganoon, bakit hindi ka sumasagot?” “Dahil gusto kong malaman kung ano talaga ang gusto mong itanong.” Napakunot ang noo ko. “Ang gusto kong malaman ay kung bakit mo ako pinakasalan.” “Sinagot mo na iyan kagabi.” “Lasing ako kagabi!" “Alam ko.” “Kung alam mo, bakit hindi mo na lang ako hinatid sa hotel at hinayaang makatulog? Bakit kailangan pang umabot sa kasal?" Bahagyang bumaba ang kaniyang tingin. Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siyang muli, may nakita akong bahid ng pag-aalinlangan sa mukha niya. “Dahil pumayag ako.” Napailing ako. “Hindi sapat na dahilan iyon.” “Wala akong balak na sisihin ka sa nangyari. Alam kong wala ka sa tamang kalagayan nang gabing iyon.” “Pero hindi mo pa rin ako pinigilan.” Hindi siya kumibo. “Alam mo kung sino ako,” pagpapatuloy ko. “Dating nagtatrabaho ako sa bahay ninyo. Alam mo kung gaano kalaki ang agwat natin. Hindi mo ba naisip na maaaring magsisi ako kinabukasan?” “Na dapat kong pinag-isipan nang mabuti ang sitwasyon mo,” sagot niya. “May pagkukulang ako roon." Napatigil ako. Hindi ko inaasahang maririnig iyon mula sa kaniya. Sa pagkakaalala ko, hindi siya iyong taong madaling umamin ng pagkakamali. Ngunit hindi rin nabawasan ang galit ko. “Hindi mo lang dapat pinag-isipan. Dapat hindi mo hinayaang mangyari." “Tama ka.” “Kung ganoon, ayusin natin ito.” “Pag-uusapan natin ang mga legal na hakbang.” “Hindi ko kailangan ng mahabang usapan. Gusto ko lang makabalik sa dati kong buhay.” Sandali siyang tumingin sa singsing ko bago muling nagtaas ng tingin. “Hindi kita pipilitin sa anumang bagay, Seraphina.” “Talaga?” “Oo. Hindi kita pipilitin na tumira sa bahay ko, hindi kita pipilitin na gumanap bilang asawa ko, at lalong hindi kita pipilitin na mahalin ako.” May kung anong kumirot sa dibdib ko nang marinig ang huling sinabi niya. Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nainis. “Hindi naman iyon ang problema.” “Ano kung gayon?” “Hindi ko alam kung ano ang iniisip mo. Hindi ko alam kung bakit ka pumayag. At hindi ko alam kung ano ang inaasahan mong mangyari pagkatapos nito.” “Wala akong inaasahang kapalit sa iyo.” “Hindi ako naniniwala.” Hindi siya nakipagtalo. Sa halip, itinuro niya ang upuan sa tapat ng mesa. “Umupo ka muna. Mas mabuting pag-usapan natin ito nang maayos." Ayaw ko sanang sumunod, ngunit masakit pa rin ang ulo ko at pakiramdam ko ay nanghihina ang mga tuhod ko. Umupo ako habang nanatili siyang nakatayo sa kabilang panig ng mesa. “May girlfriend ka ba?” bigla kong tanong. Bahagya siyang napataas ng kilay. “Bakit mo naitanong?” “Dahil hindi ko alam kung may taong naghihintay sa iyo. Baka may babaeng masasaktan dahil sa ginawa natin.” “Wala.” “Wala kang girlfriend?” “Wala akong karelasyon." “May nililigawan?” “Wala rin.” “May babaeng naghihintay sa iyo?” “Wala, Seraphina.” Napabuntong-hininga ako. “Mabuti naman.” “Bakit? Mas gugustuhin mo bang may ibang taong sangkot?” “Mas gugustuhin kong malaman kung may nasaktan akong iba dahil sa kasal na ito." “Wala kang dapat alalahanin tungkol doon.” Hindi ko na siya sinagot. Sa totoo lang, sapat na ang sarili kong problema. Ayokong madamay pa sa gulo ng ibang tao. Maya-maya, may kumatok sa pintuan. “Sir, ako po.” “Pasok.” Bumukas ang p***o at pumasok ang isang lalaking may dalang makapal na folder. Maayos ang kaniyang kasuotan at tila nagmamadali, ngunit agad siyang tumigil nang makita ako. “Magandang hapon po, Ma’am.” Hindi ako agad nakasagot. Hindi pa rin ako sanay na tinatawag nang ganoon. “Si Ethan ang executive assistant ko,” pakilala ni Xavier. “Siya ang tumutulong sa mga personal at business matters ko.” Tumango ako bilang pagbati. Inilapag ni Ethan ang folder sa mesa at inilabas ang ilang dokumento. “Sir, dala ko na po ang mga papeles na ipinakuha ninyo. Nakausap ko na rin ang legal team tungkol sa inyong kasal. Napatingin ako sa mga dokumento. “Anong ibig sabihin nito?” tanong ko. Maingat na inayos ni Ethan ang mga papel bago sumagot. “Ayon sa mga dokumentong hawak namin, naisagawa na ang pagpaparehistro ng inyong kasal. Kailangan pa ring tiyakin ng abogado ang lahat ng kaukulang legal na detalye at mga susunod na hakbang.” Napahawak ako sa noo. “Kung gayon, totoo talaga.” “Pasensya na po, Ma’am,” mahinahong sagot ni Ethan. “May paraan ba para mapawalang-bisa ito?” “May mga legal na prosesong maaaring suriin ng abogado, pero hindi ko po kayang magbigay ng tiyak na sagot ngayon. Kailangan munang makita ng legal team ang buong dokumentasyon." “Gusto kong makausap ang abogado.” “Isasaayos ko po.” Tumingin ako kay Xavier. “Sana naman hindi mo ako pahirapan.” “Hindi ko gagawin iyon.” “Hindi ako humihingi ng pera o anumang bagay mula sa iyo. Gusto ko lang na matapos ito nang maayos.” “Maiintindihan ng abogado ang gusto mong mangyari.” Saglit akong natahimik. Hindi ko alam kung bakit parang mas madali siyang kausap ngayon kaysa noong una. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay nagtitiwala na ako sa kaniya. Kinuha ni Xavier ang isang papel mula sa folder at mabilis itong sinuri. “Ethan, magpaayos ka ng sasakyan. Ihahatid natin si Seraphina kung saan niya gustong pumunta.” “Masusunod po, Sir.” “Hindi na kailangan,” agad kong singit. Pareho silang napatingin sa akin. “Kaya kong umuwi mag-isa.” “Hindi mo kailangang mag-alala sa biyahe,” sabi ni Xavier. “May sasakyan akong maaaring maghatid sa iyo.” “Mas komportable akong mag-isa.” Hindi siya nakipagtalo. Tumango lamang siya. “Kung iyan ang gusto mo, igagalang ko.” Napatingin ako sa kaniya. Hindi ko inaasahang ganoon kadali niyang tatanggapin ang pagtanggi ko. “Hindi rin kita pipilitin na tumira sa bahay ko,” dagdag niya. “Maaari kang manatili sa pamilya mo o sa lugar na mas komportable ka. Sabihin mo lang kung kailangan mo ng tulong.” “Salamat, pero kaya ko ang sarili ko.” “Alam ko.” Simple lamang ang sagot niya, ngunit may kakaibang bigat iyon. Hindi niya sinabi na tutulungan niya ako dahil mahina ako o dahil wala akong kakayahan. Para bang kinikilala niyang kaya kong magdesisyon para sa sarili ko. Tumayo ako at kinuha ang bag ko. Nais ko nang makaalis bago pa ako makaisip ng panibagong tanong. Ngunit bago ako tuluyang makalapit sa pintuan, may isang bagay na hindi ko pa rin kayang palampasin. “Xavier.” Humarap siya sa akin. “Bakit ka pumayag kagabi?” Hindi siya agad sumagot. Nakatayo lamang siya sa harap ko, tuwid ang tindig at seryoso ang mukha. Maging si Ethan ay tila naunawaan na kailangan niya kaming iwan sandali, kaya tahimik siyang lumabas ng silid. Naiwan kaming dalawa. “Hindi mo ba talaga naisip na pagsisisihan ko ito?” tanong ko. “Naisip ko.” “Kung ganoon, bakit?” Bahagya siyang lumapit, ngunit nanatili pa rin sa sapat na distansiya upang hindi ako mailang. “Dahil nakilala kita agad nang makita kita sa bar.” Napakunot ang noo ko. “Alam kong ikaw iyon. Naalala ko ang mga taon na nagtrabaho ka sa amin. At nakita kong nasasaktan ka.” “Maraming taong nasasaktan sa mundo. Hindi mo kailangang pakasalan silang lahat.” “Hindi nga.” “Kung ganoon, bakit ako?” Saglit siyang natahimik. Pagkatapos ay tumingin siya nang diretso sa aking mga mata. “Dahil, Seraphina, matagal ko nang gustong malaman kung ano ang pakiramdam na manatili ka.” Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot sa sinabi niya. Sa dami ng tanong na gusto kong itanong, biglang wala akong maisip na kahit isa. Ang dating amo ko, ang lalaking halos hindi ko makausap noon, ay nagsabing matagal na niyang gustong manatili ako sa tabi niya. At sa unang pagkakataon mula nang magising ako, hindi ko alam kung ang dapat ko bang katakutan ay ang kasal na ito o ang posibilidad na may dahilan pala si Xavier kung bakit niya ako pinili.Sera's Point of View Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot—ang makilala ang buong pamilya ni Xavier o ang posibilidad na hindi nila ako matanggap bilang asawa niya. Ilang beses ko nang tiningnan ang sarili ko sa salamin habang inaayos ang suot kong damit. Isang simpleng kremang bestida ang pinili ko, may kaunting alahas at sapatos na hindi masyadong mataas ang takong. Hindi ko gustong magmukhang sobra ang pag-aayos, pero ayoko rin namang magmukhang basta na lang ako sumama. "Ma'am Seraphina, handa na po ba kayo?" tanong ni Corazon mula sa labas ng kuwarto. "Opo, Tita Cora. Lalabas na po ako." Kinuha ko ang maliit kong bag at lumabas. Nasa sala na si Xavier. Nakasuot siya ng itim na amerikana at puting polo, habang may hawak na cellphone. Nang makita niya ako, saglit siyang natigilan. "Ready?" Tumango ako. "Sa tingin mo ba okay lang ang suot ko?" Muli niya akong tiningnan mula ulo hanggang paa. "You look beautiful." Napakurap ako. Hindi ko inaasahan ang sagot niya.
Sera's Point of View Alas-singko pa lamang ng umaga ay gising na ako. Hindi na bago sa akin ang maagang paggising. Ilang taon ko ring nakasanayan ang ganitong oras noong nagtatrabaho pa ako sa ibang bansa. Kailangan kong bumangon nang maaga upang makapaghanda ng pagkain, makapag-ayos ng mga gamit, at matiyak na maayos ang lahat bago magsimula ang araw. Kahit nasa Pilipinas na ako at nakatira sa isang napakalaking mansyon, hindi pa rin nagbabago ang nakasanayan ko. Ilang minuto akong nanatili sa kama bago tuluyang bumangon. Inayos ko muna ang mga kumot, naghilamos, at nagsuot ng simpleng pambahay na damit. Paglabas ko ng kuwarto, napansin kong tahimik pa ang buong bahay. Wala pa akong nakikitang ibang tao sa pasilyo kaya naisipan kong bumaba at maghanda ng almusal. Pagdating sa kusina, agad kong binuksan ang malaking refrigerator. Napangiti ako nang makita ang mga sariwang sangkap na nakahanda roon. "Perfect." Kumuha ako ng itlog, kamatis, bawang, at ilang pirasong ho
Seraphina's POVHindi ako nakatulog nang maayos kagabi.Hindi dahil sa hindi komportable ang kama o dahil bago sa akin ang lugar. Sa totoo lang, mas maganda pa ang kuwartong iyon kaysa sa ilan sa mga hotel na natuluyan ko noong nagtatrabaho ako sa ibang bansa.Ang problema ay ang lalaking nasa kabilang kuwarto.Si Xavier.Hanggang ngayon, hindi pa rin nagsi-sink in sa akin na kasal na kami. Ilang araw pa lamang ang nakalilipas nang wala akong ideya kung sino ang lalaking mapapangasawa ko. Ngayon, iisa na ang apelyido namin sa papel.At kahit gaano ko pa piliting isipin na simpleng kasunduan lamang ito, hindi ko maiwasang kabahan.Kaya ngayong umaga, may isang bagay akong kailangang gawin.Magtakda ng mga patakaran.Naupo ako sa maliit na mesa sa loob ng aking kuwarto habang hawak ang isang notebook. Ilang beses kong binasa ang mga isinulat ko bago tuluyang tumango sa sarili.Maayos. Malinaw. Walang paligoy-ligoy.Hindi ako papasok sa isang kasal nang walang malinaw na hangganan.Lalo
Sera's POVAng unang napansin ko nang bumukas ang malaking gate ay ang lawak ng lupang kinatatayuan ng bahay ni Xavier.Hindi naman ako banyaga sa mga mamahaling bahay. Sa ilang taong pagtatrabaho ko sa ibang bansa, nakakita na ako ng iba't ibang klase ng mansyon, malalawak na hardin, mamahaling kasangkapan, at mga bahay na para bang hindi nauubusan ng pera ang may-ari.Pero iba ito.Mahaba ang sementadong daanan papunta sa pangunahing gusali. Sa magkabilang gilid nito ay may mga punong maayos na pinutulan at mga halamang halatang regular na inaalagaan. May mga ilaw rin sa gilid ng daan na nagbibigay ng magandang tanawin kahit hindi pa tuluyang dumidilim.Sa dulo ay nakatayo ang isang napakalaking mansyon na may modernong disenyo. Malalawak ang mga salaming bintana, mataas ang kisame, at kapansin-pansin ang kombinasyon ng puti, itim, at kahoy sa kabuuan ng gusali.Mayroon ding pribadong hardin sa isang bahagi ng property, swimming pool, at isang tanawing halos hindi ko maalisan ng tin
Sera’s Point of View“Hindi ako pupunta roon para pilitin kang sumama sa akin.”Iyon ang unang sinabi ni Xavier nang sagutin ko ang tawag niya kinabukasan.Napatigil ako sa pag-aayos ng mga damit na inilabas ko mula sa maleta. Hindi ko inaasahang tatawag siya nang ganoon kaaga, lalo na't kagabi lamang niya ipinadala ang mensahe tungkol sa kung saan kami titira.“Kung ganoon, bakit mo gustong pumunta rito?” tanong ko.“Dahil kailangan nating pag-usapan ang arrangement natin ng maayos, Sera. I would rather speak with you and your family in person.”Napapikit ako sandali.“Hindi mo kailangang mag-abala. Kaya naman nating pag-usapan sa telepono.”“Seraphina, I believe your family deserves to meet me. Especially after what happened.”May punto siya roon. Hindi ko rin naman maitatangging mas gusto ni Papa na personal siyang makausap bago kami gumawa ng anumang desisyon.“Sige,” maikli kong sagot. “Pero huwag kang magtatagal.”“Understood. Andiyan na ako sa loob ng isang oras.”Bago pa ako m
Sera’s Point of View“Ma, Pa… may asawa na po ako.”Iyon ang unang mga salitang lumabas sa bibig ko nang makapasok ako sa bahay namin.Napatigil si Mama Elena sa pag-aayos ng mga gamit sa sala. Si Papa Roberto naman ay ibinaba ang hawak niyang diyaryo at napatingin sa akin na para bang hindi niya naintindihan ang sinabi ko.Samantala, si Gabriel, ang kuya ko, ay halos mabilaukan sa iniinom niyang tubig. Si Isabella naman, ang nakababata kong kapatid, ay napakurap nang ilang beses bago tuluyang lumapit sa akin.“Wait. What?” tanong niya.Napapikit ako sandali. Alam kong hindi magiging madali ang pagpapaliwanag, pero hindi ko rin alam kung saan magsisimula.“May asawa na ako,” ulit ko.“Anong asawa?” tanong ni Gabriel. “Sera, kakauwi mo lang. Anong pinagsasabi mo?”Hindi ako sumagot agad. Sa halip, ibinaba ko ang bag ko sa sofa at pilit na ngumiti. Ngunit bago pa ako makapagsalita, napansin ni Mama ang singsing sa daliri ko.Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.“Anak… kanino galin







