Chapter 1: The Night She Broke

"He broke me once… but that night, I chose to break every rule I had for myself."

-

POV: Isabella

Malakas na tugtog ang bumungad sa amin pagpasok sa loob ng bar. This is my first time going to this kind of place. Kung hindi lang ako broken at hindi nais makalimot sa pesteng lalaking iyon, ay hindi ako pupunta dito. 

“Bella, are you okay?” Medyo pahiyaw na sabi ni Claire habang naglalakad kami papasok.

“Oo, okay naman ako,” hiyaw ko rin sa kanya dahil, tulad ng sabi ko kanina, malakas ang tugtog. Habang naglalakad kami, napansin ko na halos magkapalit na ng katawan ang mga tao dahil sa lapit ng bawat isa sa isa't isa habang sumasayaw.

Dumiretso kami sa dulo ng bar at naupo kami sa isang sulok, medyo malayo sa mga taong mahilig mag-socialize. As my request, siyempre, hindi naman kasi talaga ako sanay sa mga ganito.

“Here’s your drink,” ang sabi ng isa sa mga kaibigan ni Claire. If I remember correctly, her name is Mia.

“Thanks. You're Mia, right? Correct me if I'm wrong,” medyo awkward kong saad.

“Yes, that's my name.” Nakangiting sabi niya.

“That’s not a hard drink. Right? Iyang bigay mo kay Bella?” Tanong naman ni Claire nang makalapit siya sa amin. 

“Of course, sabi mo huwag siyang bigyan ng hard drink kasi first time niya uminom.” Sambit naman ni Mia.

“Lala niyo! Bakit ako? Unang inom natin kabayong pula pa nga binigay niyo. Tapos ngayon may special treatment? Sana pala sinipa niyo na lang ako,” nag-e-emote naman ang nasabi ni Trisha na ikinatawa nilang lahat.

“I think I can handle hard drink naman,” saad ko sa kanila.

“Will it help to forget someone?” pabulong kong saad sa kanila.

“Ay! Ayun, matapang kasi may gustong kalimutan.” Sambit naman ni Claire. Pilit akong napangiti sa kanya.

“Sige na at tayo ay magmaboteng usapan…” Biro naman ng baklang kaibigan ni Claire na si Josh.

—

Isa…

Dalawa…

Tatlo…

Hanggang sa hindi ko na maalala kung pang-ilang baso na ako.

“Isa pa.” sambit ko at medyo tumama yung baso sa mesa—medyo malakas.

“Bella, tama na,” sabi ni Claire, hawak ang palapulsuhan ko. “You’re drunk.”

“Kaya mo pa ba?”

Napatawa ako. Iyong pilit na tawa.

“Exactly, hindi ko na kaya iyong sakit,” sagot ko, sabay taas ng baso. “Pero kaya ko pa uminom. Kaya nga nanghihingi ako, ’di ba?”

The music was loud. Too loud. The lights were dim. People were laughing, dancing, living.

Pero ako?

Parang wala.

Parang naka-freeze sa moment na nakita ko siya. Kung paano siya makipagtawanan sa babaeng iyon… Kung paano siya makipag-holding hands sa babaeng iyon. Damn! Masaya pa kami kahapon, ano yun praktis sa gagawin niya sa babaeng iyon ngayon?

Replay? Rerun?

Parang wala kaming pinagsamahan kung manakit, eh. Damn, that asshole. Kating-kati ba sa buhay niya kaya di makapaghintay na makipag-break muna sa akin bago lumingkis sa iba?

“Three years, Claire,” mahina kong sabi, saka napakagat sa labi para pigilan ang mga nagbabadya kong luha.

Hindi ko na siya tinitingnan.

Hindi ko kayang makita yung awa sa mata niya.

“Tatlong taon… tapos ganon lang?” Pagkasabi ko noon ay tinungga ko iyong nasa baso. 

“Hindi siya kawalan,” sambit niya at mahina akong tinapik sa likod. “Wala siyang kwenta para iyakan mo,” sabi niya eventually.

Napailing ako saka tumango.

“Tama, hindi siya kawalan,” pagkunbinsi ko sa sarili ko, pero parang may tumusok sa dibdib ko.

“Pero bakit parang ako yung nawalan?” Saad ko sa nanginginig na boses.

That question hung in the air.

Heavy.

Unanswered.

Kasi yun naman talaga yung totoo. Hindi lang siya yung nawala. Ako rin. Yung version ko na naniniwala sa kanya. Yung minahal siya. Yung version ko na masaya.

Yung version ko na buo.

“Bella…” tawag ni Claire saka napabuntong-hininga. “Let’s go home.”

“No. Huwag muna. Hmm?” Baling ko sa kanya.

“Ayoko pa umuwi… Kasi kapag umuwi ako at nagkulong sa kwarto ko… Kasi pag mag-isa ako—maaalala ko siya.” Humihikbing saad ko at niyakap ako ni Claire.

“Okay, fine. Mamaya na tayo umuwi. But please, tama na ang kakainom. Kung hindi ka titigil, sige ka, uuwi na tayo,” paalala ni Claire. I nod at her.

“Then, let’s dance na lang,” sambit ko at hinila siya sa gitna para magsayaw.

-

Bente minuto rin akong tumambay sa hall bago ako magpaalam na magbabanyo. Pagbalik ko, wala na sila sa puwesto namin—kahit sa dance floor, wala rin. Napabuntong-hininga na lang ako at naglakad-lakad hanggang mapunta sa kabilang parte ng bar. Umupo ako roon, pilit na pinapakalma ang sarili dahil bahagya na namang umiikot ang paningin ko.

“Vodka,” mahinang sabi ko sa bartender. Agad kong inubos iyon.

“Another one?”

Napatingin ako sa lalaking biglang sumingit sa tabi ko at tinaasan siya ng kilay.

“No—”

“Sige na, Miss,” putol niya, saka ngumiti. “Wala namang masama kung tatanggapin mo ’to.”

“No, ayoko nga po,” malamig kong saad. “Please, stop.”

“Sige na, Miss, libre lang—”

Naputol ang sasabihin niya nang may malamig na boses na nagsalita mula sa likod ko.

“‘No’ means no…” kalmado ang boses nito pero nagbabanta.

“Hindi ‘maybe.’ Hindi ‘convince me,’ at lalong hindi ‘try harder.’ I don’t tolerate people who can’t understand something that basic.” Mahinahon niyang sambit, saka hinawakan ang pulso ng lalaking nangungulit sa akin. Hindi mahigpit pero sapat para mapatigil ito. Napatingin ang lalaki sa kanya.

“Kung hindi mo kayang intindihin ‘yan… then you’re either stupid… or you’re asking for trouble.” Dahan-dahan niyang binitawan ang pulso nito, parang walang nangyari, pero sapat na iyon para umatras ang lalaki.

“May kasama ka pala. Sorry, Miss,” sambit nito bago nagmamadaling umalis. Pero hindi ko naman siya kasama.

“Why?” tanong ko, sabay lingon sa lalaking dahilan kung bakit umalis ang nangungulit sa akin. Tinaasan ko siya ng kilay. Umupo kasi siya doon kung saan nakaupo ang lalaking umalis kanina.

Bahagya siyang nagkibit-balikat. “Nothing. Though I think I know why.”

Kumunot ang noo ko. “Why?”

“Why did he offer you another drink?”

“What do you mean?” naguguluhan kong tanong.

“Because you look like you need one.” Ibinaba niya ang baso sa counter, saka marahang pinaikot iyon gamit ang daliri.

“You look like… heartbroken.” Hindi siya nakatingin sa akin. Sa halip, marahan niyang iniikot ang baso sa pagitan ng mga daliri, pinagmamasdan ang likidong umiikot sa loob nito.

“Do I look that pathetic?” mahina kong sambit, pinaglaruan ang hawak kong baso.

“No,” diretso niyang sagot. Walang paligoy-ligoy.

“You look… fragile.”

Tumahimik ako saka huminga nang malalim. Kinuha ko ang baso at nilagok ko iyon. 

“And this ‘fragile’ girl?” Mapait akong ngumiti. “She’s already shattered.” Humingi pa ako ng isa pang drink matapos sabihin iyon.

“I see,” maikli niyang tugon.

Hindi ko siya kilala… pero bakit parang ayokong umalis?

Parang gusto ko pang makipag-usap sa kanya at magsabi ng mga problema ko.