MasukPagdating ko sa mesa kung saan naghihintay sa akin ang supplier namin ng mga tela ni Anya ay napanganga ako. Naningkit ang mata ko ng makilala ito—walang iba kundi ang mortal kong kaaway noon. Si Resty—bully ko noong highschool ako. Ito ang bagong supplier namin? Sa dinami-dami ng tao bakit siya pa? “Annaliza? Long time no see!” Nilahad nito ang kamay sa akin. Umirap ako bago ito kinamayan. Hindi ko kayang makipagplastikan at umakto na natutuwa akong makita ito. Tumatawang umupo ito. “Hindi ka pa rin nagbabago. Maldita ka pa rin hanggang ngayon.” “Sa taong bwisit lang… at isa ka do’n.” Walang ligoy kong sagot. “So, ikaw pala ang bagong supplier namin. Kung alam ko lang na ikaw ay hindi na lang ako pumayag na makipagkita sayo.” “Hanggang ngayon ba ay galit kapa rin sa ginawa ko? Come on, that was a long ago. Magiging magbusiness partner na tayo. Kalimutan na natin ang nakaraan.” “Oo na, oo na.” Hindi na ako nagpaligoy at sinimulan na ang meeting. Pero nag order muna
Napuna agad ng mga kaibigan ko ang ibang awra ko ng magkita kami ng mga ito. “Blooming natin ah. Iba talaga ang nagagawa ng dilig. Nakailang round kayo? Sulit ba ang paghihintay mo?” Tanong ni Jaffy. “Obvious naman. Tingnan mo kanina pa malaki anh ngiti. Nabaliw na yata sa pag ibig.” Dugtong naman ni Clarice. Napahawak ako sa pisngi ko. She is right. I was smiling and I didn’t notice it. Naalala ko kung gaano ka-intense ang ganap sa pagitan namin ng asawa ko noonh honeymoon namin. Sinong hindi mapapangiti? Tumatawang nagsalita si Nessy. “Kahit wag mo ng sagutin. Obvious naman na nakarami kayo. Saka haler! Dapat lang na makarami kayo. Para hindi naman masayang ang ginawa namin para i-blackmail ka kunwari noh!” Inirapan ko sila. Simula ng makabalik akk ay wala na silang ginawa kundi ang tanungin ako. Pero aaminin ko, hindi nagtatapos sa dagat ang ginawa namin ni Din—naulit iyon ng naulit. Minsan kinukurot ko ang sarili ko. Baka kasi panaginip lang ang lahat at magising ako
"Nagustuhan? Mali ka, hindi kita gusto, MAHAL kita." Pagtatama ko sa kanya. "Saka bakit ka nagtatanong? Dapat ba maraming dahilan para mahalin ang isang tao?" "Para sa akin, oo." Ngumiti ako. "Sabagay tama ka. Gusto mo talagang malaman? Nakita ko kasi na mabuti kang tao, isa yun sa rason kaya minahal kita. Iba sa mga lalaking nakilala ka. Eh ikaw? Bakit hindi mo ako magustuhan noon?" Lakas-loob kong tanong. Tiningnan niya ako ng diretso sa mata. "Dahil iba ang gusto ko." "Ouch ha ang prangka." "Hindi ako marunong mang-sugarcoat. Pero noon 'yun noong hindi pa ako kasal. Hindi naman ako malalim magmahal." "Wag ka magsalita ng tapos. Baka magulat ka mahal na mahal mo na pala ako." Biro ko sa kanya. Umabot ako ng tubig para uminom pero biglang akong nasubsob sa kanya. "Ops sorry!" Babalik sana ako sa inuupuan ko ng hapitin niya ako palapit sa kanya. "Kung dumating man 'yon, mas maganda. Hindi ka naman mahirap mahalin, Annaliza." Namula ang mata ko sa sinabi niya. Ibig sa
Nagsisisi na talaga ako na hindi ako nagpaturo kay Kuya Eliot na lumangoy. Hindi sana ako napahiya sa asawa ko ngayon. Marunong naman ako noong bata pa ako ang sabi nila mommy ay na-trauma lang ako sa tubig nung nakapanood ako ng Movie noon tungkol sa mga killer shark. "Ready ka na ba?" Tanong ni Din habang nasa fishing boat kami at namimingwit ng isda. Tapos na kami manghuli kaya sisimulan na namin ang swimming lesson naming dalawa. "Kung natatakot ka at hindi ka pa handa ay sa susunod na." "S-Sino ba ang nagsabi na takot ako? M-malamig lang kaya!" Umirap ako ng tumawa. "Sabing hindi nga ako takot, ano ba!" "Don't worry, nandito naman ako. Hindi kita hahayaang malunod." "Sa tubig oo. Pero sayo lunod na lunod na ako." Lunod na lunod na ako sa pagmamahal sayo. Hirit pa ng isip ko. Nakakatawa dahil hindi ako takot mamatay sa tuwing sumasali ako sa mga Car racing. Pero sa dagat ay takot ako. Kasalanan ito ni Kuya Eliot eh. Pinanood ako ng Sharks movie na talagang nakakatakot!
Kinabukasan ay nagising ako na sobrang sakit ng katawan ko. Para akong binugbog kasampong tao. Nanginginig ang mga tuhod ko at halos hindi ako makatayo. Namamaga ang pagkababâe ko at lamog na lamog. Kinipkip ko ng kumot ang katawan ko. Hanggang ngayon ay wala pa rin akong saplot. Paglingon ko sa tabi ko ay wala ang asawa ko. Nasaan kaya si Din? Tumayo ako kahit na ang sakit ng katawan ko para maligo. Sigurado na maiibsan ang sakit ng katawan ko kapag niligo ko ito. Pagkatapos maligo ay nagbihis na ako at lumabas ng kwarto. Hindi pa ako nakakarating sa hagdan ay tumiklop na ang tuhod ko. Hindi ko maihakbang ang tuhod ko sa sobrang sakit ng pagkababaê ko. Bawat hakbang ko ay kumikirot ang buong katawan ko. Nag aalalang nilapitan ako ni Din ng makita ako. Inalalayan niya akong maglakad hanggang dining room. Pulang-pula ako habang nakakapit sa kanya. Bigla kong naalala ang intense na naganap sa amin kagabi. Kapag naaalala ko kung gaano kami katagal nagtalík ng paulit-ulit at kung
Kumunot ang noo nito ng dalhin ko sa dati kong kwarto. Pinalinis ko na ito bago pa kami magpunta dito at pinaayos ang disenyo. Binagay ko ang disenyo sa paborito niyang kulay. Pula at kulay abo. "Ayaw mong pumasok?" Hindi kasi ito pumasok sa loob. "Din, mag asawa na tayo. Alangan tumuloy tayo sa magkaibang kwarto." Hinila ko ito sa kamay ko papasok pero hindi nila ang kamay sa akin. "Look, Annaliza. I appreciate your effort. Pero hindi mo kailangan gawin ang lahat para i-please ako. Marunong naman ako mag-adjust." "Ah ito bang kulay ng kwarto? Alam ko naman 'yun, Din. But as your wife I want to do this. Hayaan mo na ako, ganito talaga ang babae kapag masaya sila at mahal nila ang isang tao. Ngayon alam mo na kung paano ako magmahal? Kaya alagaan mo na lang ako, hmm?" Ani ko sabay kindat sa kanya. Hindi na niya ako pinigilan ng hilahin ko siya papasok. Ibang tuwa at kaba ang gumapang sa katawan ko ng sumara ang pinto. Nauna siyang naligo sa akin habang inaayos ko ang mga gami







