Chapter 5

Nora

Dinala ako ng waitress sa isang medyo sulok na bahagi ng restaurant. Pabor sa akin, at least pwede akong makapag-observe ng mga pumapasok at lumalabas dito.

Naupo ako, facing the entrance. Hindi ko alam pero pakiramdam ko ay may nakatingin sa akin mula sa loob ng isang private room na nasa bandang kanan ko. 

Alam kong one way mirror iyon kaya hindi ko kita ang loob pero kitang-kita ako ng kung sinumang nandoon.

“Here's the menu. Kung may order na po kayo ay pwede nyong pindutin ang button na nasa gitna ng table.” Sinundan ko ng tingin ang tinuro ng waitress bago ako tumango. 

First time kong kumain dito dahil palagi akong nasa private room. May button din sa loob pero sa dingding naman nakakabit. 

“No need. Mabilis akong mag-order. Pwede mo ng kunin ngayon.” Pagkasabi ko non ay agad akong namili sa menu.

Simple lang naman ang gusto ko at kahit nasa katawan na ako ni Emily ay hindi iyon nagbago. 

Seafood.

Oh, I love seafood.

Walang pag-aatubili, nilista na ng waitress ang lahat ng order ko habang naghintay naman ako ng umalis na ito.

Ilang saglit pa at nilapag na niya isa-isa ang mga pagkain.

Pakiramdam ko ay tila ako batang naglalaway sa hipon. 

Agad akong nagsuot ng plastic gloves at nagsimulang ipagbalat ang sarili.

Hindi muna ako tumikim kahit na isa, hinintay kong matapos ko ang lahat para dire-diretso ang kain ko.

At ng makatapos ako sa pagbabalat ay tsaka ako sumubo ng isa. 

“Hmm…” Hindi ko napigilan ang pag-ungol. Napapikit pa ako dahil talagang napakasarap. 

Sumunod na subo pa at may bahid na ng ngiti sa aking mga labi.

Nag-eenjoy na ako ng bigla akong matigilan.

Pakiramdam ko ay nangangati na ang aking buong katawan. Agad kong inabot ang baso ng tubig at inisang lagok yon. 

Nang ilapag ko ang baso ay napansin kong tila nagpapantal na ang aking kamay.

Kumunot ang noo ko. 

Damn, is there something wrong with my food? 

No.

Unang beses kong pumunta dito bilang Emily Hills. Sino naman ang magtatangkang maglason sa akin kung sakali. 

Maya-maya, pakiramdam ko ay hindi na ako makahinga.

Then it hits me. 

Fuck!

Allergy yata si Emily sa hipon!

Napatayo ako, I need to go to the hospital pero nahihirapan na akong makahinga.

Hanggang sa tila manlabo ang aking paningin at naramdaman kong parang babagsak na ako. 

Pero bago mangyari yon ay napansin ko ang pigura ng isang lalaking mabilis na papalapit sa akin. Bago pa man ako bumagsak ay may mga braso ng sumalo sa akin then nothing.

Everything went black.

“Shit!” bulalas ko kasabay ang biglang pagbangon. Nilibot ko ng tingin ang paligid and then I realized na nasa hospital ako.

“You’re awake,” sabi ng lalaking nakaupo sa isang three-seater sofa. Nagulat ako pero hindi ko pinahalata. Pero kumunot ang noo ko.

“Who are you?” tanong ko.

Tumayo ang lalaki kaya mas napagmasdan ko siyang mabuti. He’s wearing a casual red shirt and denim pants. Sa sofa ay napansin ko na nakapatong sa sandalan ang denim din na jacket.

“I’m Devon,” sagot niya ng nasa tabi na siya ng hospital bed ko. Ni wala man lang apelyido? “I’m on my way to my table ng mapansin kong parang matutumba ka. Good thing, nasalo kita agad,” dagdag pa niya.

Tinignan ko siyang mabuti bago tumugon. “Thank you.” It was plain and simple and judging by the look on his face, I know na nakuha niyang wala na akong interes na alamin pa ang ibang detalye.

“The hospital called your parents, papunta na siguro sila dito.” Tumango ako sa sinabi niya bago inayos ang unan sa aking likod para makasandal ako.

Hindi niya ako tinulungan, ni hindi rin siya nagtangka. Alam ba niya na tatanggihan ko lang din siya kung sakali?

“Your face says it all.” Nagsalubong ang kilay ko dahil sa sinabi. “The I don’t need your help, look,” dagdag pa niya, making me chuckle.

“At least you’re sharp.”

“Hmm,” tugon niya.

“Anyway, thank you again. You can leave, I can take care of myself. You must have something to do personally.”

“I’ll leave pag dating ng parents mo.” Palagay ko ay may taglay na tigas ng ulo ang lalaking ito.

Sakto pagkasabi niya non ay bumukas ang pintuan, pero hindi sina Rod at Esmeralda ang pumasok.

“What are you doing here?” taas ang kilay kong tanong. Ngunit si Asher ay hindi ako pinansin at nanatiling nakatutok ang mga mata kay Devon. “What are you doing here?” tanong ko ulit, this time ay mas malakas at mas may diin.

Tumingin sa akin si Asher na ikinairita ko dahil nagtangka pa siyang hawakan ako. “Are you out of your mind?” tanong niya. “Alam mong allergic ka sa hipon pero kumain ka pa rin?”

I roll my eyes. “Wala kang karapatan na maging concern pa sa akin, Mr. Bennett. Nakalimutan mo na bang hiwalay na tayo?”

“I went to the civil registry and canceled our divorce. Walang hiwalayang mangyayari.” Pakiramdam ko ay lumaki ang ulo ko dahil sa sinabi niya. Bigla, parang gusto kong tumayo mula sa kama at basagin ang mukha niya. “Kaya tapusin mo na kung anumang relasyon niyo ng lalaking ito,” sabi pa niya sabay turo kay Devon na ngayon ay nakangisi na. What’s with this man? Bakit parang may kakaiba sa kanya na hindi ko mawari, mahirap siyang basahin hindi kagaya ng Asher na ito na halatang nagseselos.

“You’re dreaming kung inaakala mong babalik pa ako sayo,” sabi ko. Final na ‘yon at alam kong dama na rin niya na desisdido na ako.

“Ilang beses ko ng sinabi sayo na walang kahit na anong nangyayari sa amin ni Corrine. Kailan mo ba maiintindihan ‘yon?” galit na tugon ni Asher.

“Kung ganon, simulan nyo ng may mangyari sa inyo dahil wala din naman akong pakialam. I just want to be separated from you. Don’t make me do something you’ll regret, Mr. Bennett. Hindi na ako ang Emily na kilala mo.”

Natigilan si Asher, hindi inaasahan ang mga salitang lumabas sa bibig ko. Kita ko ang pagkalito, ang pagtataka sa kanyang mukha.

“Mr. Bennett,” singit ni Devon. Naningkit ang mga mata ko dahil ayaw ko ng may nakikisawsaw sa kahit na anong usapan na kinapapalooban ko. “Narinig mo ang sinabi ni Emily, you can leave.”

“Tsk!” sabi ni Asher ng humarap kay Devon. “Maghintay ka sa wala dahil hindi ko hihiwalayan si Emily.”

“Do you think I care about that? As long as she’s with me, I don’t care.” This time, ako naman ang nagulat. Who the hell is this man?