KABANATA 3

ELENA POV

Huminto ang elevator sa 50th floor. Bawat floor ng Valderama Empire ay simbolo ng power, testamento sa yaman ng pamilyang minsang umalipin sa pagkatao ko. Pero ang floor na 'to, ang kuta ni Dante, ay may ibang klase ng pressure na nagpapasikip sa dibdib ko. Lumabas ako nang taas-noo. Ang tunog ng stilettos ko sa marble floor ay parang ritmo ng isang digmaan na ako mismo ang nagpasimula.

"Good morning, I'm Alana V. I have a 10:00 AM briefing with Mr. Valderama," sabi ko sa secretary niyang si Sarah.

Tiningnan ko si Sarah nang diretso. Naalala ko siya. Siya yung boses sa kabilang linya na laging sumasagot sa mga tawag ko noon mula sa mansyon, yung mga tawag na puno ng pagmamakaawa para lang makausap ang sarili kong asawa. Ang mga tawag na laging nauuwi sa malamig na, "He's busy, Mrs. Valderama." Ngayon, ang tingin niya sa akin ay puno ng paghanga at konting kaba. Hindi niya nakilala ang babaeng dati ay binalewala lang niya.

"This way, Ms. Alana. Inaasahan ka niya," sabi niya habang inaalalayan ako papunta sa malaking pinto na gawa sa mahogany.

Nang bumukas ang pinto, sumalubong sa akin ang pamilyar na amoy ng sandalwood at expensive leather. At nandoon siya, nakatayo sa harap ng malalaking glass windows, nakatalikod habang nakatingin sa view ng Makati. Ang lapad ng balikat niya, parang pasan niya ang buong mundo, at yung black suit niya ay perpektong nakalapat sa matikas niyang tindig.

"The board says you're the best, Ms. V," malamig niyang sabi nang hindi man lang lumilingon. "I don't like wasting time. Tell me why I shouldn't fire you in the next five minutes."

Huminga ako nang malalim, hinahayaang punuin ng hangin ang lungs ko bago ako sumagot. Hindi ito ang oras para manginig ang mga tuhod ko. Hindi ito ang Elena na biktima.

"Sa loob ng limang minuto, Mr. Valderama, kaya kong ipaliwanag kung bakit bumagsak ng 10% ang stocks mo matapos ang hotel scandal noong nakaraang linggo," panimula ko, ang boses ko ay matatag at puno ng authority. "At ako lang ang tanging marketing consultant na may kakayahang linisin ang pangalan mo nang hindi gumagamit ng mga basyong PR stunts."

Dahan-dahan siyang lumingon. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nagtagpo ang mga mata namin sa ilalim ng maliwanag na ilaw ng opisina. Parang malalim na tubig ang mga mata niya, madilim, mapanganib, at tila may hinihigop sa loob ko.

Napansin ko yung bahagyang pagtigil ng paghinga niya. Nanliit ang mga mata niya habang sinusuri ang mukha ko, mula sa ash gray kong buhok hanggang sa matapang na pula ng lipstick ko. Bumaba ang tingin niya sa mga labi ko bago mabilis na bumalik sa mga mata ko. Tila may hinahanap siya, isang pamilyar na anino na pilit niyang inaalala.

"Have we met before, Ms. V?" tanong niya habang dahan-dahang lumalapit sa akin.

"I don't think so," sagot ko nang walang kurap, pinapanatili ang baluti ko ng pagkakalmado. "I just arrived from Singapore. Unless madalas ka sa mga high-stakes business summits doon, I doubt nag-cross na ang paths natin."

Tumigil siya sa harap ko. Sobrang lapit na ramdam ko na yung init na nanggagaling sa katawan niya. Nakita ko ang bahagyang paggalaw ng panga niya. Pagkatapos, napansin ko yung bahagyang paggalaw ng ilong niya, tila nilalanghap niya ang hangin sa pagitan naming dalawa.

"You smell familiar," diretso niyang sabi. Ang boses niya ay naging paos, katulad na katulad noong gabing 'yon sa hotel suite.

Bahagya akong ngumiti, isang ngiting mapang-asar. "Maraming gumagamit ng perfume ko, Mr. Valderama. It's a classic choice for women who know what they want. Now, do you want to talk about your reputation or my choice of scent?"

Nakita ko ang pagkunot ng noo niya. Tila lalong naguguluhan ang isip niya sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko. Naupo siya sa swivel chair niya pero ang mga mata niya ay nanatiling nakapako sa akin habang inilalabas ko ang tablet ko para sa presentation.

Habang nag-e-explain ako tungkol sa "rebranding strategy" ko, ramdam ko ang bawat titig niya. Tila hinuhubaran niya ang pagkatao ko gamit ang mga mata niya. Nakita ko kung paano niya pinaglalaruan ang gintong fountain pen niya, isang sign na hindi siya mapakali. Hindi siya nakikinig sa mga numbers; nakatingin siya sa paraan ng paggalaw ng mga labi ko, sa bawat kumpas ng mga kamay ko.

"So, Mr. Valderama, do we have a deal?" tanong ko pagkatapos ng presentation. Inilahad ko ang kamay ko, isang hamon na nakatago sa likod ng professionalism.

Tumayo siya at lumapit ulit. Sa pagkakataong 'to, hindi lang siya nakatayo sa harap ko. Hinawakan niya ang kamay ko. Hinigpitan niya ang pagkakahawak, tila sinusubukan niyang damhin ang pulso ko, o baka yung panginginig na pilit kong itinatago. Ang init ng palad niya ay nagpadala ng kuryente sa buong katawan ko, binubuhay ang memories ng mga kamay niya sa balat ko.

"One month," sabi niya, ang boses ay mababa at puno ng babala na may halong pagnanasa. "I'll give you one month to prove yourself. You'll work here, sa office na katabi ng akin. Gusto kong nakikita ang bawat galaw mo, Ms. V."

"Isang buwan ay sapat na, Mr. Valderama," sagot ko habang dahan-dahang binabawi ang kamay ko sa kanya. "And please, call me Alana. We're going to be very... close partners, after all."

Tumalikod na ako para lumabas, dinadala ang tagumpay ko sa bawat hakbang. Pero bago ko mahawakan ang doorknob, narinig ko ang huling hirit niya.

"Alana," tawag niya. Huminto ako pero hindi ako lumingon. "Do you happen to lose a cufflink recently? A gold one with initials?"

Halos tumigil ang pagtibok ng puso ko. Ramdam ko ang pamamasa ng mga palad ko. Pero huminga ako nang malalim, ipinikit ang mga mata ko sandali para bawiin ang lakas ko, at lumingon nang may inosenteng mukha.

"Cufflink? I don't wear cufflinks, Mr. Valderama. I prefer diamonds on my neck. Baka nakita mo 'yan sa isa sa mga... panandaliang bisita mo?"

Nakita ko ang pagtigas ng anyo niya sa sagot ko. May pagdududa pa rin sa mga mata niya, pero wala siyang ebidensya. Naiwan siyang tulala habang dahan-dahan kong isinasara ang pinto ng opisina niya.

Nang makalabas ako, doon ko lang naramdaman ang panginginig ng mga tuhod ko. Sumandal ako sa pader sa labas at hinawakan ang dibdib ko. Sobrang mapanganib ang larong 'to. Isang maling galaw, isang maling tingin, at malalaman niya ang totoo.

Pero habang iniisip ko ang mukha ni Dante na tila unti-unting nababaliw sa kalituhan, sumilay sa mga labi ko ang isang matamis na ngiti. Ang unang round ay para sa akin.

"Game on, Dante. Hindi mo alam kung anong pinasok mo."