ANMELDENELISSE’S POVSabi nila, kapag nakatali daw ang manok, madali nang hulihin. Kagaya ngayon. Parang ganun din ang nararamdaman ko sa tuwing magkakasama kami—na kahit alam kong may tali na nakapalibot sa amin, kahit alam kong bawal ito, kahit alam kong may nasasaktan sa ibang bahay… hindi ko magawang tumakbo palayo. Dahil sa tuwing tinatawag ko siya, dumarating siya. Walang pag-aalinlangan, walang tanong-tanong. Ganoon lang kasimple. At sa bawat pagdating niya, lalo akong nahuhulog, lalo akong nagiging matapang, lalo akong nagiging eager na ipagpatuloy ang bawal na relasyon namin.Kasi alam ko—hindi lang siya basta dumarating dahil nadala lang ng pagnanasa. Dumadating siya dahil gusto niya. Dahil ako ang hinahanap niya. At kahit gaano pa kahirap ang sitwasyon, kahit gaano pa kasakit sa ibang tao, basta nakikita ko ang pagsisikap niya na pumunta dito… pakiramdam ko, ako ang nananalo. Ako ang mahal niya.Gaya ngayong gabi. Alam kong nasa bahay sila ni Elara. Alam kong bagong kasal sila. Per
KELLY’S POVMahal ko si Elara. Iyon ang totoo. Hindi ko naman pwedeng sabihing puro kasinungalingan lahat ng sinabi ko sa kanya. Mahal ko siya—sa paraang alam ko kung paano siya mahalin. Mabuti siya sa akin, tapat, buong-buo ang pagmamahal na ibinibigay niya. Kung titingnan mo ang lahat ng bagay nang lohikal, sigurado na ang kinabukasan ko kasama siya. Maayos ang pamilya, matatag ang kumpanya, walang kakulangan. Dapat kuntento na ako. Dapat masaya na ako.At sa totoo lang, sa mga sandaling magkasama kami—kahit dito sa honeymoon namin—satisfied naman ako. Kapag magkadikit kami, kapag nagsesex kami… nararamdaman ko rin ang init. Nalilibugan naman ako sa kanya, nilalabasan naman ako. Hindi naman ako nagpapanggap lang doon. Totoo ang bawat hawak, bawat halik, bawat pagtugon ko sa kanya. May sarili niyang ganda at sarap si Elara. Hindi ko naman itatanggi 'yon.Pero… may parte sa akin na hindi ko maipaliwanag. May puwang na parang hindi mapunan kahit anong ibigay niya. Kahit gaano kami kasa
ELARA’S POVHindi ko alam kung alin ang dapat kong maramdaman habang nakatingin sa kisame, tulog pa rin sa tabi ko si Kelly na parang walang mabigat na kasalanan na ginagawa sa akin.Sa isip-isip ko, Dapat ba akong magpasalamat? O dapat ba akong magtanong nang paulit-ulit?Na dapat bang magpa salamat ako sa Diyos dahil maaga pa lang ay ipinakita na niya sa akin ang totoo at panloloko ng asawa ko? O tatanungin ko siya nang "bakit naman ganun kaaga? Bakit kailangang ngayon pa? Kakakasal lang namin. Sariwa pa ang mga pangako sa harap ng altar. Bakit kailangang ganito kabilis mabunyag ang lahat?"Sobrang sakit. Parang hinahati ang puso ko sa dalawa. Sa isang banda, alam kong mas mabuti nang nalaman ko na ngayon kaysa nagpatagal pa ako nang ilang taon bago mahuli ang lahat. Mas mabuti nang hindi ako nagpatuloy sa paniniwalang masaya ako habang niloloko lang pala ako nang paulit-ulit.Pero sa kabilang banda… bakit kailangang ganito kasakit? Bakit kailangang sa mismong simula pa lang ng b
ELARA’S POVParang panaginip lang talaga ang lahat. kahapon lang single ako tapos ngayon may singsing na ako sa daliri ko at kasama ko na ngayon pang habambuhay ang lalaking mahal na mahal ko. A dream come true. Iyon ang pakiramdam ko habang nasa biyahe kami papunta sa aming honeymoon destination—yung perpektong simula na matagal ko nang pinapangarap. Dito kami magha-honeymoon sa isang eksklusibong eight-star hotel, halos mga sikat at mayayaman lang ang nakakapunta dito, at pamilya ko ang nasa likod ng lahat ng ito. Gusto nilang siguraduhin na magiging flawless ang simula ng aming buhay bilang mag-asawa. After dito, lilipad naman kami papuntang Maldives. Pagpasok pa lang namin sa suite, namangha na ako. Napakalawak ng kwarto, may malalaking bintana na nakatanaw sa karagatan, at ang kama ay napakalaki at napakalambot parang ulap. Puno rin ng mga sariwang bulaklak na nagbibigay ng mabangong amoy sa buong kwarto—lahat inihanda para lang sa amin."Ang ganda, 'di ba?" tanong ko sabay
ELARA’S POV Kanina pa ako puno ng kasiyahan —halos hindi ko mapigilan ang ngiti ko habang nakatayo ako sa altar. Lahat ay parang panaginip. Ang ganda ng simbahan, ang piling taong nandito para sa amin, at nasa harap ko si Kelly—ang taong pinili kong makasama habambuhay.It was like a Fairytale to me. Im the Princess and I am here standing with my Prince. Dalawang salita na lang ang iniintay kong lumabas sa kaniyang bibig nang biglang bumagsak si Elisse… doon ako nagtaka. Nakita ko kung paano tumakbo agad pababa si Kelly. Mabilis, parang hindi nag-isip, parang may higit pa sa pag-aalalang kaibigan o katrabaho. Medyo nagulat ako, oo. Bakit ganoon siya kabilis kumilos? Maid of honor ko naman si Elisse, hindi ba? secretary niya lang. pero bakit iniwan niya ako sa gitna ng altar para lang puntahan si Elisse? Like, Hello no! That’s Red flag. Buti pala pinigilan siya ng mga magulang niya. Alam kasi nilang mali yon. Pero nang marinig ko ang sinabi ng Mommy niya—"Leave it to them. Your
KELLY’S POVNang gabing iyon, bago ang araw na magbabago ang lahat ng aking buhay, nagkita kami ni Elisse. I know I shouldn’t have gone—alam kong lalo lang naming sasaktan ang isa’t isa—but I couldn’t help myself. Parang may humihila sa akin papunta sa kanya, parang kailangan ko siyang makita. Ayokong sabihin na ito ang huling pagkikita namin. Nagkita kami sa isang tahimik na lugar, malayo sa ingay ng siyudad, malayo sa mga taong nakakakilala sa amin. Nang makita ko siyang lumalapit, parang dinurog ang puso ko. Gusto kong pagsisihan na ginulo ko pa ang buhay niya. We promised na walang magbabago. kami pa rin kahit magkasalungat na ako. pero alam kong kalupitan lang yung idea na yon. masasaktan lang si Elisse.She looked so thin, so pale, and I could see the exhaustion in her eyes—hindi lang dahil sa dami ng inayos para sa kasal, kundi dahil sa bigat ng dinadala ng kanyang puso. Ang babaeng pinangakuan ng pagmamahal pero hindi ang pakakasalan. "Kelly… bakit mo pa ako pinapunta?" bung
Alexandra POV Nakahiga ako sa upuan gawa sa kawayan, tahimik ang paligid at malalim akong nag-iisip. Bawat tunog ng tiyan ko dahil sa gutom, bawat tingin ko sa payat na katawan ng mga kapatid ko, at bawat hininga ni Nanay na parang pasan ang buong mundo—lahat ‘yon ay parang tinik na tumutusok sa
Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na sala
Dumating na ang oras ng uwian. Gaya ng napag-usapan namin kanina, sasama ako sa kanya sa bahay nila Artur. Sabi niya gusto daw akong makilala ng mga magulang niya, gusto raw nilang makilala ang babaeng mahal niya.Kahit kinakabahan ako at parang gusto ko nang umatras dahil sa takot, sumama pa rin a
Ako si Alexandra De Vera, labing-walong taong gulang, pangalawa sa apat na magkakapatid. Mula noong bata pa ako, alam ko na ang puwesto ko sa buhay—isa lang akong anak sa labas, walang karapatang humingi ng ano man, lalo na ng respeto at pagmamahal. Kami ng kuya ko ang nakatira sa bahay ng tata







