EP. 01｜แผนแค้นทวงคืน (1/3)

บทที่ 1

“พะ...พ่อ!!!” ฉันร้องอุทานออกมาพลางมองไปยังร่างแน่นิ่งที่นอนจมกองเลือดอยู่กลางบ้านต่อให้ไกลมากแค่ไหนฉันก็จำได้อย่างแม่นยำว่าคนที่นอนอยู่ตรงนั้นคือพ่อของฉันเอง

“พ่อคะ ฮือ ๆ พ่อตื่นมาคุยกับมิราก่อนนะคะ” ฉันวิ่งเข้าไปหาพ่อด้วยอาการเสียขวัญและตกใจ จากนั้นก็รีบยกศีรษะของพ่อให้ขึ้นมานอนลงบนตักของฉัน

“หมอ หมอ! โทรหาหมอกันสิ! มัวยืนนิ่งกันทำไมฉันบอกให้โทรหาหมอไง!” ฉันตวาดพูดเสียงดังใส่ทุกคนในบ้านที่เอาแต่ยืนนิ่งร้องไห้ จากนั้นก็หันกลับมามองหน้าพ่อต่อ

“พ่อคะ พ่อตอบมิราหน่อย ฮือ ๆ” ฉันลูบคราบเลือดออกจากหน้าพ่อพลางเช็ดน้ำตาตัวเองที่หยดลงบนหน้าพ่อไปด้วย ตอนนี้ฉันเหมือนกำลังจะเป็นบ้า รู้ทั้งรู้ตรงหน้าว่าพ่อไม่รอดแล้ว

รอยกระสุนเจาะลงที่หน้าผากขนาดนี้แต่ฉันก็ยังคงหลอกตัวเองอยู่ว่าพ่อจะต้องรอด

“มิราลูก!” ฉันเงยหน้าขึ้นมาหลังจากที่ได้ยินเสียงอันคุ้นเคย

“ลุงนาย” ฉันเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเบา

“ละ...ลุงนาย ช่วยพ่อด้วย ฮือ ๆ” ลุงนายรีบวิ่งเข้ามาหาฉันกับพ่อด้วยหน้าตาตื่นตกใจ ฉันคิดว่าป้าแม่บ้านคงโทรตามลุงแกมา ลุงนายเป็นเพื่อนสนิทของพ่อฉันเอง

“มิราลูกหนูไม่ต้องกลัวนะ ลุงพาหมอมาแล้วให้คุณหมอเขาจัดการนะ มิรามาหาลุงมา” ลุงนายเดินเข้ามาพยุงฉันที่ไร้เรี่ยวแรงให้ลุกขึ้นจากนั้นก็มีทีมแพทย์พยาบาลวิ่งเข้ามาในตัวบ้านของฉัน

ไม่นานร่างที่ไร้สติของพ่อฉันก็ถูกนำตัวไป...

โรงพยาบาล

“ลุงนายพะ...พ่อจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ” ฉันนั่งกุมมือลุงนายด้วยใจที่บีบไปหมดตอนนี้ทั้งฉันและลุงนายกำลังนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินของทางโรงพยาบาลอยู่

“พ่อหนูมันเป็นคนแข็งแรงมาก เชื่อลุงสิว่ามันจะต้องไม่เป็นอะไร” ฉันก้มหน้าร้องไห้ไม่หยุดรู้ทั้งรู้ว่าพ่อจะต้องไม่รอดแน่นอนแต่ก็ยังอดที่จะถามไม่ได้จริง ๆ ฉันไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าโดนเข้าไปขนาดนั้นแล้วจะรอด มันไม่มี แต่มันอดไม่ได้จริง ๆ พระเจ้าหลอกฉันหน่อยก็ได้ฉันยอมเป็นคนโง่ถ้านั้นจะทำให้พ่อฉันไม่จากไป

“ฮือ ๆ” ฉันไม่รับรู้แล้วว่าตัวเองนั้นร้องไห้มากี่นาทีกี่ชั่วโมงรู้แต่ว่าทุกนาทีในตอนนี้ที่นั่งรอพ่อมันช่างยาวนานซะเหลือเกินเมื่อไหร่กันนะที่หมอจะออกมาพูดว่าพ่อฉันพ้นขีดอันตรายแล้ว

“มิรา! มิราลูก!” เสียงเรียกของลุงนายค่อย ๆ เบาลงพร้อมกับหน้าตาที่ตื่นตกใจของลุงนายที่มองมายังฉัน ภาพสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับไปก็คือภาพที่นางพยาบาลต่างพากันวิ่งเข้ามาหาฉันหลังจากที่ลุงนายหันไปเหมือนพูดอะไรสักอย่างที่ฉันไม่ได้ยิน

ห้องพักผู้ป่วย

“พ่อ!” ฉันยันตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความตกใจเมื่อรู้สึกว่าตัวเองฝันอะไรไม่ดีเข้า ฉันฝันว่าพ่อตัวเองถูกยิงตายกลางบ้านช่างเป็นฝันที่น่ากลัวและไม่ดีสุด ๆ

“มิราหนูเป็นอะไร!” เสียงนี้มันเสียงลุงนายไม่ใช่เหรอ ว่าแต่ทำไมรอบห้องมันถึงได้ไม่คุ้นตาเลยล่ะ

“เอ่อ...ทำไมมิราถึงได้มาอยู่ในห้องผู้ป่วยแบบนี้กันละคะ” ฉันมองสำรวจไปทั่วรวมถึงชุดบนตัวที่ใส่อยู่ด้วยทำไมฉันถึงได้ใส่ชุดของโรงพยาบาลกัน

“หนูลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้วเหรอลูก” ลุงนายมองฉันด้วยสายตาที่น่าสงสาร ทำไมลุงถึงได้มองฉันแบบนั้นกัน

“เรื่องอะไรกันคะลุงนาย ว่าแต่พ่อของมิราละคะมิราจำได้แค่ว่ามิรากลับบ้านหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลยแถมมิรายังฝันไม่ดีอีกด้วย มิราอยากเจอพ่อค่ะ” ฉันพูดออกไปด้วยสีหน้าจริงจังแต่อีกฝ่ายกลับหันหน้าไปทางอื่น ถ้าฉันมองไม่ผิดดูเหมือนลุงนายกำลังร้องไห้อยู่

“ลุงนายเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันรีบถามลุงนายออกไปเมื่อเห็นว่าคนที่ฉันนับถือเหมือนพ่ออีกคนกำลังร้องไห้ออกมา ลุงนายไม่เคยร้องไห้ให้ฉันเห็นเลยสิ่งที่ฉันเห็นจากลุงนายมาตลอดคือความเก่งและอดทนของลุงซึ่งต่างจากตอนนี้ลิบลับ มันเลยทำให้ฉันตกใจอยู่ไม่น้อย