Bölüm 1

Hastane koridorunda yürürken gözyaşlarım durmadan akıyordu.

Zihnimde yalnızca geçmişten kalan sahneler dönüp duruyordu.

Annem, beni dünyaya getirirken yaşadığı doğum komplikasyonları nedeniyle hayatını kaybetmişti.

O günden sonra ağabeyim Denton Grant ile babam beni hiç sevmedi.

Benden yedi yaş büyük olan ablam Kelsey Grant'e ise adeta tapıyorlardı.

Kelsey'nin on altıncı yaş günü için görkemli bir kutlama düzenlemiş, okuldan herkesi davet etmiş, hatta on katlı bir pasta bile yaptırmışlardı.

Kelsey hastalandığında Denton ve babam sırayla başucunda beklerdi. Ama ben zatürre yüzünden hastaneye kaldırıldığımda, beni görmeye kimse gelmemişti.

Annesinin ölümüne sebep olan benim gibi bir kızın sevgiyi hak etmediğini düşünürdüm.

Sonra, Kelsey'nin on altıncı yaş günü kutlamasında beni havuza itmiş ve annemizi öldüren, kimsenin sevmediği çocuk olduğumu söyleyerek kahkaha atmıştı.

Suda çırpınıyor, kenara ulaşmaya çalışıyordum. Ama arkadaşları beni tekrar tekrar suyun içine itiyordu.

Tam boğulmak üzereyken Edwin Carlson beni sudan çıkardı.

Beni sıcak bir havluya sardı ve benimle alay eden insanlara buz gibi baktı.

"Ona bir daha sataşmaya cesaret eden olursa, karşısında beni bulur."

Benim için Edwin, gökten inmiş bir kurtarıcı gibiydi.

İşte o anda ona âşık oldum.

Her şey bir rüya gibi geliyordu.

Benim gibi, herkesin annesinin ölümünden sorumlu tuttuğu bir kıza, Edwin gibi bir mafya Patronu nasıl âşık olabilirdi?

Evlendikten sonra bile bütün bunlar bana gerçek dışı gelmeye devam etti.

Beni gerçekten sevdiğine inanmıştım.

Ama artık gerçeği biliyordum.

Benimle Kelsey için evlenmişti.

Üç yıl önce Kelsey'e kronik lösemi teşhisi konmuştu.

Kemik iliği nakline ihtiyacı vardı, fakat ailede onunla uyumlu hiç kimse yoktu.

Doktorlar, benim bir çocuğum olursa bebeğin uyumlu olma ihtimalinin daha yüksek olacağını söylemişti.

Demek Edwin'in benimle evlenmesinin sebebi buydu.

Sevgisi, ilgisi, yaptığı her şey…

Hepsi Kelsey içindi.

Kalbim acıyla sızladı.

Hastane odasına yaklaşırken içeriden birden sesler duydum.

"Ben aslında hasta bile değilim. Lösemi numarası yaptım," dedi Kelsey kendinden memnun bir tavırla. "Tek istediğim, Stephanie'nin bütün umudunu kaybetmesiydi. Babamla Denton'ın yalnızca beni sevdiğini sonunda anlamasını istedim."

"Peki ya Edwin?" diye devam etti. "Çocukken kaçırıldığında onu benim kurtardığımı sanıyor. Çaldığımı düşündüğü bir piyano ezgisini duyunca bana âşık oldu."

Kelsey güldü.

"Ama ikisinde de aslında Stephanie vardı."

"Edwin'in gerçekten sevdiği kişi Stephanie. Ama ne yazık ki gerçeği asla öğrenemeyecek."

Olduğum yerde donup kaldım.

Demek Edwin başından beri yanlış kişiye inanmıştı.

Kelsey uğruna beni incitmişti.

Oysa gerçekten sevdiği kişinin ben olduğumu bilmiyordu.

Ellerim titrerken telefonumun bir şekilde kayıt almaya başladığını fark ettim.

Konuşmanın tamamı kayda geçmişti.

Derin bir nefes aldım, kendimi sakinleştirdim ve telefonu çantama koydum.

Sonra doktoru buldum.

"Hamileliği sonlandırmak istiyorum."

Doktorun yüzünde büyük bir şaşkınlık belirdi.

Bu bebeği taşımamın ne kadar zor olduğunu biliyordu.

Bebeği kaybetmemek için ne kadar çok takviye aldığımı ve ne kadar uzun süre yatak istirahati yaptığımı da biliyordu.

Beni bu kararından vazgeçirmeye çalıştı.

Ama fikrimi değiştirmeyeceğimi görünce, işlemin ancak Edwin'in onay formunu imzalaması hâlinde ilerleyebileceğini söyledi.

Formu aldım ve odadan çıktım.

Hastane odasına adım attığımda Edwin'le karşılaştım.

Endişeli görünüyordu.

"Buradasın. Az önce seni göremedim. Başına bir şey geldi diye korktum."

Rahatlamış gibi derin bir nefes verdi, elimi nazikçe tuttu. Sesi endişeyle doluydu.

Bir zamanlar, yalnızca elini tutmak bile kendimi güvende hissetmeme yeterdi.

Şimdiyse hissettiğim tek şey kalp kırıklığıydı.

"Benim için mi endişeleniyorsun?"

Gözlerim yaşla doldu.

"Sen benim karımsın. Elbette senin için endişeleniyorum. Başka kim için endişeleneceğim?" dedi yumuşak bir sesle. "Herkes benim bütün dünyam olduğunu biliyor. Üstelik bebeğimizi taşıyorsun."

Burnumun direği sızladı.

Edwin gerçekten benim için mi endişeleniyordu?

Yoksa Kelsey'nin kemik iliği naklini bozacak bir şey olmasından mı korkuyordu?

Derin bir nefes aldım ve formu ona uzattım.

"Bir test var. İmzan gerekiyor."

"Ne tür bir test—"

Formu açmak üzereydi ki okumaya fırsat bulamadan telefonu çaldı.

"Edwin, hemen buraya gel. Kelsey kendini iyi hissetmiyor…"

Denton'ın sesi yüksek değildi ama her kelimesini duydum.

Edwin'in yüzü gerildi.

Telefonu kapattı ve formu hızla imzaladı.

"Şirkette halletmem gereken bir mesele çıktı. Yakında döneceğim. Kontrole gitmen gerektiğinde daha sonra seninle geleceğim."

Dosyayı açtım.

Gözyaşlarım, üzerinde yazan kelimeleri bulanıklaştırdı:

'Hamilelik Sonlandırma Onay Formu.'

Doktorun odasına doğru yürüdüm.

Ama tam kapıya ulaştığım anda bebek tekme attı.

O küçücük hareket beni olduğum yerde durdurdu.

Sanki bebeğim korkumu hissediyor ve bana pes etmememi söylüyordu.

Uzun süre tereddüt ettim…

Sonra arkamı dönüp uzaklaştım.

Bunu yapamazdım.

Bu çocuğu dünyaya getirmek istiyordum.

Onu bu yalanlarla dolu dünyadan, Grant ailesinden ve Edwin'den çok uzağa götürecektim.

Bundan sonra yalnızca bebeğim ve ben olacaktık.