Bölüm 4

Hava hâlâ karanlıkken kapı bir anda büyük bir gürültüyle açıldı.

Şak!

Denton ve babam öfkeyle içeri daldılar. Ne olduğunu anlamama bile fırsat vermeden yüzüme sert bir tokat indi.

"Stephanie! Kelsey sana masaj yaparak yardım etmeye çalışıyordu, sen de onu tekmeledin mi? Hâlâ hastalıktan toparlanmaya çalıştığını bilmiyor musun?"

Gözyaşlarım yüzümden süzülüyordu.

Kendi ailemin gerçeği öğrenmeye bile zahmet etmeden içeri dalıp beni azarlaması, tokadın kendisinden daha çok acıtıyordu.

Bir gün annemin ölümüne Kelsey'nin sebep olduğunu öğrenirlerse, bugün bana yaptıklarından pişman olacaklar mıydı?

"Doğduğun gün anneni öldürdün, şimdi de Kelsey'yi mi öldürmek istiyorsun? Nasıl bu kadar acımasız olabiliyorsun?"

Babamın sözleri üzerime kopan bir fırtına gibi indi.

Bana bir kez daha tokat atmak için elini kaldırdı. Ama belki de sessizce ağlarken ona baktığım hâlim Denton'ı duraksattı.

Denton babamın kolunu tuttu ve yumuşak bir sesle konuştu.

"Baba, o hâlâ hamile. Boş ver."

Babam kaşlarını çattı ama susmadı.

Konuşmaya devam etti.

"Kelsey masaj sırasında seni yanlışlıkla incitmiş olsa bile onu tekmelememeliydin! O zaten iyi değil! Benimle hastaneye geleceksin ve Kelsey'den özür dileyeceksin!"

Onlara acı bir gülümsemeyle baktım.

"Bu yanıkları bana Kelsey yaptı. Onu tekmelemedim. Kendini bilerek yere attı."

Denton ile babam birbirlerine baktılar.

Yüzlerinde kısa bir şaşkınlık belirdi ama ardından ikisi de uzun süre sessiz kaldı.

Belki de…

Belki bu kez bana inanmışlardı.

Tam bunu düşünmeye başlamıştım ki babam öfkeyle patladı.

"Her zaman bencil ve uğraştırıcıydın, ama en azından eskiden dürüsttün. Şimdiyse sorumluluktan kaçmak için yalan söylüyorsun!"

"Kelsey iyi kalplidir. Sana neden zarar versin ki? Sırf insanların acımasını sağlamak için kendini yaktığın her hâlinden belli!"

Babamın hiçbir şey düşünmeden Kelsey'nin tarafını tutması içimde bir şeyleri tamamen kırdı.

Daha da çok ağladım.

Sonra bir anda kendimi gülerken buldum.

Bunu zaten biliyordum.

Onların Kelsey'yi benden daha çok sevdiğini hep biliyordum.

Peki neden kendimi açıklamaya çalışıyordum?

Neden hâlâ benim yanımda durmalarını umuyordum?

"Kalk. Bizimle hastaneye gelip özür dileyeceksin."

Babam bana sertçe tekme attı.

Oda dönmeye başladı.

Ardından her yer karardı.

Bilincimi kaybetmeden hemen önce, panik içinde bağıran birini duydum.

"Stephanie? Stephanie, iyi misin?"

Sesi Edwin'e benziyordu.

Geri dönmüş olmalıydı.

Gözlerimi yeniden açtığımda kolumdaki bandaj değiştirilmişti.

Edwin elimi tutuyordu. Yüzü endişeyle doluydu.

"Bu kadar geç döndüğüm için üzgünüm. Endişelenme. Artık yanındayım. Her şey yoluna girecek."

Elleri büyük ve sıcaktı.

Sesi sakinleştirici, huzur vericiydi.

Ama ondan eskiden aldığım o güven duygusu artık yoktu.

Çünkü Denton ile babam beni ne zaman cezalandırsa, beni kurtarmaya gelen hep Edwin olurdu.

Eskiden Edwin'in hayatımdaki ışık olduğunu sanırdım.

Ama şimdi karşımda yalnızca umursuyormuş gibi yapan birini görüyordum.

"Hâlâ çok erken," dedi Edwin, yanağımı okşayarak. "Biraz daha uyu."

Saat sabah beşti.

Haklıydı.

Hâlâ erkendi.

Biraz uyumalıydım.

Gitmek için güce ihtiyacım vardı.

Yeniden uykuya daldım.

Gözlerimi açtığımda saat çoktan sabah dokuz olmuştu.

Oda boştu.

Acı acı gülümsedim.

Elbette Edwin burada değildi.

Muhtemelen Kelsey'nin yanında, hastanedeydi.

Sorun değildi.

Böylece kimse fark etmeden gidebilirdim.

Valizimi kontrol edip çıkmaya hazırlanıyordum ki Kelsey'den bir mesaj geldi.

Kısa bir videoydu.

Videoda Edwin onun için meyve kesiyordu.

Babam, ben doğum yaptıktan sonra benden boşanıp boşanmayacağını soruyordu.

Edwin kaşlarını çattı ve şöyle dedi:

"Stephanie'den boşanmayacağım. Daha önce hatalıydım. Hayatımın geri kalanında onunla ilgileneceğim."

Boşanma konusunu açmayı bırakmalarını söyledi.

Yaptıklarını telafi etmek, her şeyi düzeltmek istiyordu.

Ardından Kelsey, benimle alay eden bir mesaj gönderdi.

'Kocan seninle seni sevdiği için kalmıyor. Sadece suçluluk duyuyor. Stephanie, seni ne ailen ne de erkeğin asla sevecek. Bunu hak etmiyorsun.'

Gözyaşlarım yeniden aktı.

Edwin beni gerçekten hiç sevmiş miydi?

Eğer o sevgi yalanların üzerine kurulmuşsa, ben onu istemiyordum.

Valizimi aldım ve bir taksiye bindim.

Ardından hastanedeki videoyu —Kelsey'nin Edwin'in yanlış kişiyi sevdiğini ve hastalığını taklit ettiğini itiraf ettiği videoyu— isimsiz olarak Edwin'in e-posta adresine gönderdim.

Yatak odamızdaki güvenlik kamerası kaydını da —Kelsey'nin annemizin ölümüne kendisinin sebep olduğunu itiraf ettiği kaydı— isimsiz olarak babama ve Denton'a yolladım.

Gönder tuşuna bastıktan sonra telefonumu pencereden dışarı fırlattım.

Bundan sonra yeni bir hayata başlayacaktım.