LOGIN-หลายชั่วโมงผ่านไป-
สนามแข็งฟาร์โรห์
“มึงหายไปไหนมาทั้งวัน”
ผมถามไอ้ลีออกไปก็วันนี้ทั้งวันมันไม่เข้าบริษัทเลยโผล่มาอีกทีก็มาโผล่ที่สนามเลยปกติไอ้ลีมันไม่ใช่คนแบบนี้ครับ
“ก็ไปคุยกับนิดาเรื่องหาเด็กมาเดิมพันในงานให้เฮียไง”
“ทั้งวัน..มึงไปคุยหรือมึงไปนอนเอากับนิดาวะ”
ไม่ให้ผมถามแบบนี้ได้ไงละครับก็มันเล่นหายไปเป็นวันผมก็นึกว่ามันจะยอมให้นิดาเปิดซิงมันนะสิ
“อย่าคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนเฮียสิวะที่สำคัญผมยังเวอจิ้น”
“ไอ้สัส!! หลอกด่ากูอีกสรุปมึงไปไหนมาเอาดีๆ”
“ผมไปคุยกับนิดาแล้วไปทำธุระต่อ”
“ธุระอะไรวะ”
“ธุระส่วนตัว”
ไอ้เวรตอบแบบนี้ผมดูกลายเป็นพวกขี้เสือกไปเลยครับ
“แล้วเรื่องเด็กนั่นละไปถึงไหนแล้ว”
“เด็กไหน”
“ยัยเด็กเสิร์ฟที่ชื่อเพลงขวัญไง”
พอผมพูดเรื่องเพลงขวัญสีหน้าไอ้ลีก็ดูเครียดๆ ยังไงก็ไม่รู้ครับ
“ถ้าผมติดต่อเพลงขวัญแล้วน้องมันไม่ยินยอมเฮียจะปล่อยน้องมันไปไหม”
“ทำไมวะ”
“ผมว่าคนอย่างเพลงขวัญคงไม่รับงานแบบนี้”
ผมนี่ถึงกับหรี่ตามองไอ้ลีมันเลยครับที่มันพูดแบบนี้มันรู้ได้ไงวะว่าเด็กนั้นจะไม่รับงานแบบนี้อะไรมันจะกักเด็กนั่ยขนาดนี้วะ
“มึงแปลกๆนะไอ้ลีไหนมึงบอกไม่ชอบไม่ได้คิดอะไรกับเด็กนั่นไงแต่สิ่งที่มึงพูดออกมามันทำให้กูคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยว่ะ”
“ผม....ผมไม่ได้คิดอะไรกับเพลงขวัญผมแค่เห็นว่าน้องมันดีเกินไปที่จะมาทำอะไรแบบนี้”
ดูมันจริงจังเหลือเกินครับที่พูดเรื่องนี้แต่เท่าที่ฟังไอ้ลีมันพูดมันก็คงสงสารเด็กนั่นจริงๆ ตัวผมเองก็ไม่อยากบังคับใครเห็นผมแบบนี้ผมก็ไม่ฝืนใจใครครับแต่ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ผมได้มาก็ไม่เคยมีใครปฏิเสธผมสักคนแต่เพื่อความสบายใจของไอ้ลีมันผมก็จะขอคนละครึ่งทาง
“เอาเป็นว่าถ้าเด็กนั้นปฏิเสธกูๆก็จะไม่ยุ่งก็แล้วกัน แต่!! ถ้าเด็กนั่นเดินเข้ามาหากูเองเมื่อไหร่กูคงปล่อยไปไม่ได้”
วันต่อมา
“ไม่เหลืออะไรเลยสินะ”
ฉันยืนมองซากไฟไหม้ของบ้านตัวเองแล้วก็น้ำตาไหลออกมาตอนนี้แม่ก็ฟื้นแล้วค่ะแล้วก็รู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้วฉันไม่แปลกใจเลยว่าฉันได้ความเข้มแข็งแบบนี้มาจากใคร
แม่ฉันเข้มแข็งมากเลยค่ะขนาดรู้ว่ามองไม่เห็นท่านยังยอมรับมันได้แถมยังพูดให้กำลังใจฉันอีกแล้วกำลังใจจากแม่ฉันก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันลุกขึ้นมาสู้ต่อแต่ฉันก็ไม่รู้จะสู้ยังไงแล้วค่ะข้าวของในบ้านมันเสียหายหมดเงินเก็บของฉันที่ฝากธนาคารไว้ก็มีเพียงพอแค่เป็นค่าฟอกใตแม่ครั้งต่อไปเท่านั้น
ไหนจะเรื่องค่ารักษาพยาบาลตอนนี้อีก ไหนจะต้องหาที่อยู่ใหม่อีกแล้วฉันจะไปหาเงินมาจากที่ไหนเยอะแยะ
พี่นิดา!! ใช่พี่นิดาคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยฉันได้ตอนนี้ฉันไม่สนแล้วค่ะว่ามันจะเป็นงานแบบนี้ตอนนี้เพื่อความอยู่รอดและเพื่อรักษาแม่ฉันไม่ว่าจะต้องแลกด้วยศักดิ์ศรีฉันก็ยอม
โรงพยาบาล
“ไปดูบ้านมาเป็นไงบ้างลูกเหลืออะไรบ้างไหม”
พอฉันกลับมาถึงโรงพยาบาลแม่ก็ถามถึงเรื่องนี้ทันทีความจริงฉันก็บอกแม่ไปแล้วว่าบ้านถูกไฟไหม้หมดทั้งหลังแต่แม่ก็ยังหวังว่าจะมีอะไรหลงเหลืออยู่บ้าง...ซึ่งมันไม่มีเลย
“แม่...เพลงไม่อยากโกหกแม่”
“ไม่เหลืออะไรเลยสินะ”
พอได้ยินฉันพูดแบบนั้นแม่ฉันก็พูดประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วหดหู่มากเลยค่ะ
หมับ!!
“ช่างมันเถอะเนอะ...ไม่ตายก็หาใหม่สร้างใหม่ได้ตราบใดที่เพลงยังมีแรงทำงานหาเงินแม่ไม่ต้องกังวลอะไรนะ”
ฉันเอื้อมมือไปจับมือแม่แล้วบีบเอาไว้ก่อนที่จะพูดประโยคนี้กับแม่ชีวิตฉันทั้งชีวิตยอมแลกทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนนี้คนที่เป็นเหมือนชีวิตและหัวใจของฉัน
“เหนื่อยมากใช่ไหมลูก”
“ไม่เลย เพลงไม่เหนื่อยเลยสักนิด”
ฉันตอบแม่ออกไปถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะยังกังวลเรื่องนี้อยู่แต่ฉันจะให้แม่รู้สึกว่าฉันเหนื่อยไม่ได้
“แม่ขอโทษที่เป็นพาระให้เพลงมากขนาดนี้”
“อย่าพูดแบบนี้สิแม่ เพลงเป็นลูกแม่นะหน้าที่ของลูกก็ต้องดูแลแม่ไม่ใช่เหรอแม่พักผ่อนนะไม่ต้องคิดมาก”
ฉันพูดกับแม่ออกไปตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันทำได้ก็คือพูดให้แม่รู้สึกว่าฉันยังไหวฉันยังโอเค
“เมื่อกี้ตอนเพลงไม่อยู่เพื่อนเพลงมาเยี่ยมแม่ด้วย”
“เพื่อน..น้ำหวานกับฝ้ายเหรอ”
ฉันถามแม่ออกไปก็เพื่อนฉันที่รู้เรื่องนี้ก็มีน้ำหวาน ฝ้าย แล้วก็มีพี่นิดา
“ไม่ใช่ฝ้ายกับน้ำหวานหรอกลูกเพื่อนเพลงที่เป็นผู้ชายน่ะที่ชื่อลี”
คุณลีงั้นเหรอ จริงด้วยเมื่อวานฉันก็มัวแต่ช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนลืมไปเลยว่าเขาเป็นคนช่วยเหลือฉันทุกอย่างฉันยังไม่ได้ขอบคุณเขาเลยไหนจะเรื่องที่แม่ฉันรักษาต้วที่นี่อีกเจ้าหน้าที่การเงินของโรงพยาบาลบอกฉันว่าค่าใช้จ่ายของแม่คุณลีให้ส่งไปให้เขา
ฉันว่าฉันไปขอเบอร์เขาจากเจ้าหน้าที่ดีกว่าค่ะจะได้โทรไปขอบคุณเขาแล้วคุยเรื่องค่าใช้จ่ายด้วยฉันคงไม่ให้เขามาช่วยเหลือขนาดนี้หรอกค่ะคนพึ่งรู้จักกันฉันไม่ควรรบกวนเขาขนาดนี้
“แม่...เดี๋ยวเพลงมากนะ”
พูดจบฉันก็รีบเดินไปที่เจ้าหน้าที่การเงินเพื่อจะขอเบอร์เขา
“เพลง!! จะไปไหน”
“พี่นิดา”
ระหว่างทางที่ฉันเดินไปฉันก็เจอกับพี่นิดาค่ะสงสัยพี่เขาจะมาเยี่ยมแม่ฉัน
“พี่มาเยี่ยมน้าเพ็ญแล้วเราเป็นไงบ้างโอเคไหม”
“ถ้าบอกว่าโอเคก็ดูเหมือนเพลงจะโกหกใช่ไหม”
“โธ่เอ้ยเพลง ทำไมเด็กดีอย่างเพลงต้องมาเจออะไรแบบนี้”
พอฉันตอบออกไปแบบนั้นพี่นิดาก็เดินเข้ามา กอดแล้วพูดประโยคนี้กับฉัน
“แม่อยู่ในห้องอ่ะพี่เดี๋ยวเพลงขอไปคุยธุระกับเจ้าหน้าที่แปปนะฝากแม่ด้วย”
ฉันพูดกับพี่นิดาแล่วก็เดินแยกออกไปที่เจ้าหน้าที่การเงินคนที่มาบอกเรื่องคุณลีกับฉัน
ตอนนี้ฉันได้เบอร์เขามาแล้วค่ะแต่เดี๋ยวค่อยโทรเพราะตอนนี้ฉันมีเรื่องสำคัญอยากคุยกับพี่นิดามากกว่า
“คุยอะไรกันอยู่หัวเราะเสียงดังไปหน้าห้องเลย”
พอฉันเดินกลับมาที่ห้องที่แม่ฉันพักอยู่ก็ได้ยินแม่กับพี่นิดาคุยกันฉันดีใจนะคะที่ได้ยินเสียงหัวเราะของแม่
“ก็นิดาน่ะสิชวนแม่คุยถึงเรื่องตอนที่พวกหนูยังเป็นเด็กกัน”
“ขอบคุณนะคะพี่นิดาที่อยู่คุยเป็นเพื่อนแม่”
“ขอบคุณอะไรกันน้าเพ็ญก็เหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งของพี่ว่าแต่เราเถอะได้พักบ้างรึยัง”
ฉันส่ายหัวให้พี่นิดาแทนคำพูดฉันไม่อยากพูดออกไปค่ะว่าฉันไม่ได้พักกลัวแม่ได้ยินแล้วจะไม่สบายใจฉันกับพี่นิดานั่งคุยกันนานแค่ไหนก็ไม่รู้รู้อีกทีแม่ฉันก็หลับไปแล้วและตอนนี้ฉันก็เดินออกมาส่งพี่นิดาที่หน้าห้องและนี่ก็เป็นโอกาสที่ฉันจะพูดเรื่องงานกับพี่นิดา
“จะเอาจริงๆเหรอ เพลงคิดให้ดีๆนะ”
“เพลงคิดดีแล้วพี่นิดาเพลงยอมทุกอย่างถ้าจะทำให้แม่ไม่ลำบาก”
“เอาเงินพี่ไปก่อนไหมมีเมื่อไหร่ค่อยคืน”
“แม่เพลงต้องฟอกใตทุกเดือนนะพี่ ที่สำคัญเพลงต้องรีบหาที่อยู่เพราะอีกไม่กี่วันแม่ก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว”
“ไปอยู่บ้านพี่ก่อนไหม”
“เพลงรบกวนพี่นิดามาเยอะแล้วถ้าพี่นิดาอยากช่วยแค่ช่วยหางานให้เพลงก็พอ”
“เฮ้อ!! แล้วแต่เพลงก็แล้วกันตอนนี้มีงานหนึ่งที่พี่พึ่งรับมาคุณสมบัติของเพลงตรงตามความต้องการลูกค้าทุกอย่าง”
“จริงเหรอคะ”
ฉันถามพี่นิดาออกมาทันทีที่พี่เขาพูดแบบนี้มีงานที่เหมาะกับฉันงั้นเหรอ
“งานนี้ถ้าโชคดีเพลงอาจจะเป็นนกน้อยในกรงทองเลยก็ได้”
เราคงได้เจอกันอีก!! เหอะ...เจอส้นตีนกูก่อนเถอะมึงแล้วยัยเด็กนี่เป็นอะไรครับมองตามหลังไอ้พายุมันอยู่ได้หมับ!!“โอ้ย...!!”สำออยชิบหายแค่คว้ามือมาจับทำเป็นร้องเดี๋ยวเจอผมจัดหนักคืนนี้ไม่ร้องตายห่าเหรอวะ“กฎของการเป็นคนของฉัน...คืออย่ามองผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน!! จำเอาไว้”ผมบีบข้อมือของเพลงขวัญไว้แล้วพูดประโยคนี้ออกไปเธอจะได้จำว่าอะไรไม่ควรทำเวลาอยู่กับผมยังมีอีกหลายอย่างที่เธอต้องเรียนรู้ครับ“กลับมาไม่บอกกูวะ”แล้วผมก็หันไปคุยกับไอ้ลีที่ยืนมองผมกับเพลงขวัญอยู่ผมไม่รู้หรอกครับว่ามันจะกลับมาวันนี้“ว่าจะมาเซอร์ไพรส์แต่ดันเซอร์ไพรส์ซะเอง”มันตอบผมแล้วมองไปที่เพลงขวัญบางทีผมก็คิดนะว่าไอ้ลีมันต้องโกหกผมที่บอกว่ามันไม่คิดอะไรกับเพลงขวัญก็มันทั้งขอทั้งห้ามไม่ให้ผมยุ่งกับเด็กคนนี้แต่ตอนนี้ต่อให้มันจะคิดหรือไม่คิดอะไรกับเพลงขวัญมันก็ไม่ทันแล้วละครับเพราะตอนนี้เด็กนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของผมแล้ว“ผมบอกเด็กไปจัดการที่คอนโดเรียบร้อยถุงยงถุงยางครบไปถึงพุ่งลงเตียงได้เลย”พอไอ้พีทแม่งพูดแบบนี้ออกมาเด็กนี้ก็ก้มหน้าลงเลยครับสงสัยแม่งจะอาย“คืนนี้กูจะนอนคอนโดก่อนมึงสองคนเอาเงินไปเก็บแล้วคืนนี้ก็แยกย้าย..ส่ว
ผ่านไปเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะที่ฉันนั่งดูการแข่งรถของคุณฟาโรห์กับคุณพายุในห้องนี้ที่ฉายภาพจากกล้องที่ตั้งไว้ตรงจุดสำคัญของเส้นทางที่ใช้ในการแข่งขันในภาพคุณฟาโรห์กับคุณพายุไม่มีใครยอมใครเลยค่ะผลัดกันแซงอยู่อย่างนั้นยิ่งใกล้ถึงเวลาที่ทั้งสองคนจะเข้าเส้นชัยใจฉันยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อออกเต็มไม้เต็มมือหมดแล้ว“มือเย็นจังเลยเพลงตื่นเต้นเหรอ”“เพลง...เพลงกลัว”“โธ่!!เพลง”พอฉันตอบพี่นิดาออกไปด้วยเสียงสั่นๆ พร้อมกับน้ำตาเริ่มจะคลอๆ พี่นิดาก็ขยับมากอดและลูบหัวฉันเบาๆ ท่ามกลางสายตาของคุณลีกับคุณพีทที่มองมาที่ฉันฉันจะร้องไห้จริงๆนะคะ ฉันกลัว ยิ่งใกล้ถึงเวลาฉันยิ่งกลัว“พี่นิดาเคยรู้จักคุณพายุไหม เขาเป็นคนยังไง”“ก็พอรู้มาบ้างคุณพายุกับคุณฟาโรห์ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่คือไม่ว่าคืนนี้ใครคือผู้ชนะแล้วได้เพลงไปถ้าเพลงทำตัวดีเขาสองคนดูแลเพลงได้เป็นอย่างดีแน่นอน ส่วนเรื่องอื่นเพลงต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองโดยเฉพาะคุณฟาร์เพราะเขามีผู้หญิงที่ดูแลอยู่อีกหลายคนเพลงอาจจะต้องได้เจอกับพวกนั้นแล้วพี่ก็ไม่รู้ว่าพวกเธอจะต้อนรับเพลงยังไง"ถ้าถามใจฉันตอนนี้ฉันก็ไม่อยากไปกับใครทั้งนั้นแต่ถ้ามันเลี่ยงไม่ได้ที่
วี้ดวิ้ววว...วี้ดดดดด...ฮิ้วววฮู้วววว!!!แล้วไม่นานเสียโห่ร้องในสนามก็ดังขึ้นจนผมกับไอ้พายุหันไปมองตรงข้างสนามที่ตอนนี้มีบิ๊กไบค์ของไอ้พีทขับมา แล้วมีเพลงขวัญถือกระเป๋าใส่เงินยี่สิบล้านของไอ้พายุกับของผมมาที่แห่งนี้ไม่มีเช็คครับเงินเดิมพันต้องเงินสดเท่านั้นแล้ววันนี้เพลงขวัญก็ทำให้ผมแทบละสายตาไม่ได้เลย ผมอยากจะถอนคำพูดที่เคยว่าน้องมันจอแบนไปเลยครับเพลงขวัญแม่งซ่อนรูปชิบหายคืนนี้ผมคงต้องเสียน้ำเพราะน้องมันกี่ยกวะแล้วตอนนี้ไอ้พีทก็ขับบิ๊กไบค์มันมาจอดขวางหน้ารถผมกับไอ้พายุ“ขออนุญาตนะเฮีย”ฮึบ!!ไอ้เวร!!รู้ไหมครับว่ามันขออนุญาตอะไรมันพูดจบมันก็อุ้มเพลงขวัญลงจากรถมันน่ะสิครับ“รถมันสูงน้องเขาลงไม่ได้..ไม่ซีเรียสกันเนอะ”ครั้งนี้ครั้งแรกแล้วก็จะเป็นครั้งสุดท้ายที่มันจะได้แตะตัวเพลงขวัญครับเพราะหลังจากนี้ผู้หญิงคนนี้คือของผม“น้องเพลงขวัญมายืนตรงกลางเลยครับแล้วก็ดูหน้าผู้ชายสองคนนี้ชัดๆ เพราะคืนนี้น้องต้องไปกับคนใดคนหนึ่งอยากไปกับใครก็เชียร์ให้คนนั้นชนะนะ”เพลงขวัญมองหน้าผมอย่างแปลกใจพอผมแสยะยิ้มให้น้องมันก็หลบสายตาก่อนที่จะมองไอ้พายุมองไปเถอะมองให้ตายสุดท้ายคนที่จะพาเธอไปก็ไม่ใช่มัน“นัด
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปสนามแข่งฟาโรห์“พร้อมไหมเพลง”“มาถึงขนาดนี้แล้วต้องพร้อมแล้วละค่ะพี่นิดา”ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องๆหนึ่งที่สนามของคุณฟาโรห์กับพี่นิดาแล้วก็พี่ๆช่างแต่งหน้าอีกสองคนแล้วชุดที่ฉันต้องใส่วันนี้ไม่รู้ว่าเรียกชุดได้รึเปล่ามันเหมือนใส่แค่ชุดชั้นในอ่ะมีแค่นี้จริงๆ ฉันมองไปที่ชุดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจก๊อกๆ“นิดา..เข้าไปได้ไหม”“ได้ค่ะคุณพีท”แล้วในตอนที่ฉันกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ก็มีคนเคาะประตูห้องถามพี่นิดาแล้วเขาก็เดินเข้ามาคนนี้เองเหรอคุณพีท ผู้ชายที่นี่หน้าตาดีมากเลยนะคะน่าตาดีตั้งแต่เจ้านายยันลูกน้องแต่เรื่องนิสัยคงต่างกันอยู่ดูจากคุณลีนิสัยต่างกับเจ้านายราวฟ้ากับเหวคงไม่ต้องบอกนะคะว่าใครฟ้าใครเหว“นี่เหรอ น้องเพลงขวัญ”พอเข้ามาแล้วคุณพีทก็เดินมาแล้วก้มหน้ามามองฉันใกล้ๆ จนฉันต้องขยับออกก็เขาเล่นยื่นหน้ามาประชิดแบบนี้ฉันก็ตกใจสิคะ“ใช่ค่ะ..คนนี้แหละน้องเพลงขวัญ เพลงนี่คุณพีทคนที่ดิวงานกับพี่แทนคุณลี”“สวัสดีค่ะคุณพีท”พอพี่นิดาแนะนำฉันก็ยกมือไหว้เขา“คุณพงคุณพีทอะไรเรียกแบบนี้ดูห่างเหินเรียกพี่พีทดีกว่าครับ น้องเพลงขวัญ”ฉันก็ได้แต่ยิ้มตอบเขาอ่ะค่ะไม่รู้จะพูดอะไรแต่เห็นแค่นี้ฉั
ตอนนี้ผมเดินจูงมือยัยเด็กเพลงขวัญมาถึงที่รถผมแล้วครับระหว่างทางที่เดินมาก็พยามบิดแขนออกจากมือผมรู้ทั้งรู้ว่าทำไปยังไงก็ไม่หลุดก็ยังจะทำ“ฉันจะเปลี่ยนเสื้อ อย่าคิดหนี”ผมพูดแล้วชี้ไปที่หน้าเพลงขวัญเป็นการขู่ก่อนเพราะถ้าผมปล่อยมือยัยเด็กนี้อาจจะวิ่งหนีก็ได้ใครจะไปรู้พรึบ!!“เป็นไร ปิดตาทำไม”พอผมปลดกระดุมออกทุกเม็ดจนเสร็จแล้วกำลังจะถอดเพลงขวัญก็ยกมือขึ้นมาปิดตาแล้วยืนหันหลังให้ผมกล้ามาก!! ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีผู้หญิงคนไหนหันหลังให้ผมขนาดนี้เลยยัยนี่คนแรก“ก็คุณจะถอดเสื้อ”“หันมา”“ไม่ค่ะ”ดื้อซะด้วยแบบนี้ต้องกำราบหมับ!!“ว้าย!! คุณมากอดฉันทำไมปล่อยนะ”สะดุ้งเลยดิทีนี้ไม่หันมาดีนักผมก็กอดซ้อนหลังแม่ง“ถ้าไม่หันหน้ามาฉันจะไม่ทำแค่กอด จะจูบต้นคอแม่ง”“ยะ...อย่านะฉันหันแล้ว”ก็แค่นี้ชอบทำตัวมีปัญหา“เปิดตาด้วย”ผมบอกให้เปิดตาก็เปิดครับแต่ยังก้มหน้าอยู่เห็นแล้วหงุดหงิด รู้ไหมครับไม่เคยมีใครเมินซิกแพ็คผมเหมือนยัยเด็กนี่เลยไม่มองดีนักใช่ไหม...หมับ!!ไม่มองก็ดึงมือมาจับแม่ง“นี่!! คุณทำอะไร”“จำไว้ว่าไม่เคยมีใครเมินร่างกายที่แสนเฟอร์เฟคของฉันถ้าเธอไม่มองฉันก็จับมือเธอมาลูบกล้ามท้องฉันแบบนี้
บ้านฟาร์โรห์“เรื่องคาสิโนที่ฮ่องกงให้ผมไปจัดการเลยไหมเฮีย”ไอ้ลีพูดกับผมออกมา ตอนนี้ผมกับมันแล้วก็ไอ้พีทลูกน้องอีกคนของผมนั่งประชุมกันอยู่ที่ห้องทำงานผมที่บ้านผมลืมบอกไปครับว่านอกจากสนามแข่ง บ่อน คาสิโน ผับบาร์ที่ไทย ผมยังมีธุรกิจพวกนี้อยู่ที่ฮ่องกงอีก ที่นั่นมีไอ้ฟีนิกส์ลูกพี่ลูกน้องผมดูแลอยู่แต่ตอนนี้ที่นั้นเกิดปัญหาครับไอ้ฟีนิกส์แม่งถูกลอบยิงเมื่อคืนดีที่ไม่ตายแต่ก็เจ็บหนัก“กูจะไปเอง”“ถ้าเฮียไปแม่งก็เข้าทางพวกมันดิวะที่มันลอบยิงฟีนิกส์ก็เพราะมันจะล่อบอสอย่างเฮียออกไป ให้ผมไปดีกว่า”ไอ้พีทที่นั่งหมุนรูบิคอยู่ก็พูดออกมาไอ้พีทมันต่างจากไอ้ลีครับไอ้ลีสายนิ่งสายเนียบ แต่ไอ้พีทมันเป็นสายกวนตีน สายบ้า สายบวก เรื่องใจร้อนต้องยกให้มันส่วนไอ้ลีแม่งเย็นเป็นน้ำแข็งแต่ถ้าได้ฆ่าใครไอ้ลีมันก็เลือดเย็นตามสไตล์มัน“มึงไปเดี๋ยวได้เหลือแต่ชื่อกลับมาไอ้พีทคนวู่วามอย่างมึงขืนกูปล่อยไปมีหวังได้ตายห่า”“ผมไปเอง”งานนี้แม่งมีแต่คนเสนอตัวไปครับไอ้ลีอีกคนละ“งานเลี้ยงลูกค้าที่สนามจะมีขึ้นอีกไม่กี่วันแล้วมึงก็เป็นพ่องานมึงจะไปได้ไงไอ้ลี”“ไอ้พีทมันจัดการต่อผมได้..ใช่ไหมวะ”“ทางกูเลยครับ งานที่มีสาวๆ นุ่







