Ep13

"ทำเหี้ยไรกันวะ" ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้นมาแล้วใช้มือแยกฉันกับต่อออกจากกัน ฉันมองคนมาเยือนใหม่ซึ่งเขายืนบดกรามมองฉันอยู่เหมือนกันแววตาของเขาวาวโรจน์คล้ายคนกำลังโกรธจัดตวาดถามฉันเสียงดังลั่น "พวกมึงทำเหี้ยไรกัน"

"เราดมกลิ่นปากกันเฉย ๆ"

"ฮึ่ม" เสียงต่อกลั้นขำจนไหล่สั่นกับคำตอบของฉันในขณะที่ฉันนั่งไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระต่อคำพูดของตัวเอง มองผ่านล่ามที่ยืนขบกรามด้วยไฟโทสะอย่างไม่แยแสมองผ่านเลยไปราวกับเขาเป็นคนไร้ตัวตนสายตาของฉันจ้องมองอยู่ที่ต่อเพียงคนเดียวเท่านั้น

"เขาคือใครเหรอเธอ เธอรู้จักไหม" ต่อกระซิบถามฉันเสียงแผ่วเบาพลางช้อนสายตาขึ้นมองล่ามที่ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

"เขาคือเพื่อนของเราเอง" ฉันตอบต่อพลางยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ

"อ๋อ" ต่อพยักพเยิดหน้ารับอย่างเข้าใจในคำพูดของฉัน "เชิญนั่งครับ" ก่อนจะหันไปเชิญชวนคนหน้ายักษ์ให้นั่งด้วยกัน ล่ามจ้องหน้าต่อเขม็งแต่ก็ยอมเดินมาทิ้งตัวนั่งลงใกล้ ๆ ฉัน

"จะกลับตอนไหน" ล่ามถามฉันเสียงเข้ม ฉันเงยหน้ามองเขา

"เพิ่งมาจะให้รีบกลับไปไหน" ฉันตอบอย่างคนไม่ใส่ใจแล้วฉันเพิ่งมาถึงผับที่ไหนกันฉันนั่งดื่มกับต่อแบบนี้มาร่วมชั่วโมงแล้ว

"ฉันเห็นตั้งแต่เธอเดินเข้ามากับมัน"

"แล้วยังไง" ฉันยักไหล่ให้

"เรยา" ล่ามกดเสียงต่ำเรียกชื่อฉันเหมือนเขากำลังใช้น้ำเสียงโทนต่ำทำให้ฉันกลัวยังไงยังงั้นเลย แต่แล้วใครสนกัน ฉันไม่กลัวเขาหรอกนะไม่ว่าไอ้น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนขนลุกหรือแม้แต่ไอ้แววตาดุดันที่มองมาฉันกลัวที่ไหน กลับกันฉันเลิกสนใจล่ามหันมาเอนศีรษะซบลงอกแกร่งของหนุ่มวิศวกรสุดหล่ออย่างต่อด้วยท่าทีออดอ้อน

"มึนอ่า" ฉันพึมพำเสียงแผ่วอยู่ในอ้อมกอดของต่อ

"เราบอกแล้วว่าเธออ่อน" ต่อก้มหน้าลงมาพูดกับฉันก่อนจะใช้มือลูบกลุ้มผมฉันเบา ๆ

"เธอหล่อจัง" ไม่พูดเปล่าฉันยังยื่นมือลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาของต่ออย่างถือวิสะวะโดยไม่สนใจสายตาแข็งกร้าวของล่ามที่มองมายังฉันกับต่อสักนิด ฉันทำเหมือนว่าที่ตรงนี้มีแค่ฉันกับต่อแค่สองคนและล่ามเป็นส่วนเกินเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญเพียงเท่านั้น

"ปากหวานจัง" ต่อว่าพลางเลื่อนสายตาลงมาจ้องมองยังริมฝีปากอวบอิ่มของฉันที่เขาเพิ่งลิ้มลองไปเมื่อกี้

"เธอก็ชิมไปแล้วหนิ"

"อยากชิมอีก"

ปัง

ฉันกับต่อพากันหันไปมองทางล่ามอย่างพร้อมเพรียงกันเมื่อจู่ ๆ ล่ามก็เกิดบ้าใช้มือตบโต๊ะจนเกิดเสียงดังแววตาของเขาแข็งกร้าวบดกรามเข้าหากันแน่นเส้นเลือดที่ลำคอของเขาปูดโปนบ่งบอกถึงอารมณ์เดือดดาลของล่ามได้เป็นอย่างดี

"อ๊ะ" ก่อนที่ฉันจะร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อล่ามกระชากตัวฉันให้เข้าหาจนหน้าฉันกระแทกเข้ากับอกแกร่งของเขาเต็ม ๆ "เจ็บนะ" ฉันจับหน้าผากตัวเองไว้พลางทำหน้าไม่พอใจใส่ล่าม

"เจ็บสิดี นั่งทำเรื่องอุบาทว์กันอยู่ได้ไม่อายคนอื่นเขาบ้างหรือไง" ล่ามตวาดถามเสียงดังลั่น

"อายอะไรฉันกับต่อเราไม่ได้เพิ่งรู้จักกันมาสักหน่อยเราคุยกันมาเป็นปีแล้ว" ถ้ารวมกับที่เขาหายไปน่ะนะ ล่ามที่ได้ยินคำพูดของฉันก็แสดงสีหน้าไม่พอใจเพิ่มขึ้นไปอีกอีกทั้งแรงมือที่บีบอยู่ที่แขนของฉันก็เพิ่มตามไปด้วยจนฉันต้องเบ้หน้าออกมาด้วยความเจ็บ "ปล่อย" ฉันข่มเสียงบอกล่าม

"กลับ" แต่ทว่าเขาไม่ฟังออกคำสั่งให้ฉันทำตามฉุดกระชากลากถูฉันออกมาจากผับโดยที่มีต่อเดินตามหลังมาติด ๆ เดินมาถึงหน้าผับจากที่ฉันสงสัยว่าล่ามมาที่นี่กับใครฉันก็ถึงบางอ้อเมื่อเห็นเพื่อน ๆ ของฉันยืนสูบบุหรี่กันอยู่ เมื่อพวกเขาเห็นว่าฉันกับล่ามเดินออกมาก็พากันทิ้งบุหรี่แล้วเดินตรงมาที่ฉันกับล่าม

"ปล่อยนะล่ามฉันยังไม่กลับตอนนี้" ฉันดีดดิ้นให้พ้นจากพันธนาการของล่ามใช้มือทุบตีเขาย้ำ ๆ หวังให้เขาปล่อยแต่ทว่ามือของเขามันติดหนึบเสียเหลือเกินติดหนึบยิ่งกว่าปลาหมึกเสียด้วยซ้ำ

"ไม่กลับตอนนี้แล้วจะกลับตอนไหนจะอยู่ทำระยำกับมันอีกหรือไง" ล่ามตวาดใส่หน้าฉันแต่ดวงตาของเขาจับจ้องมองไปยังต่อ

"เป็นแค่เพื่อนไม่ควรหัวเสียขนาดนี้นะครับ" ต่อที่สมองเพิ่งประมวลผลสำเร็จเอ่ยพูดขึ้นเป็นแค่เพื่อนของคนคุยเขาทำตัวเป็นหมาหวงของราวกับเป็นผัวเรยาไปได้ แล้วไอ้ท่าทางของล่ามผู้ชายที่ผ่านผู้หญิงมาเยอะอย่างเขาก็มองออกว่าไอ้งั่งนี่อะกำลังหวงเรยา

"แล้วมึงเสือกอะไรด้วยวะ"

"หึ" ต่อเค้นยิ้ม "ผมคงปล่อยให้เธอไปกับคุณไม่ได้หรอกนะครับ ผมกับเธอเรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันนานและคิดถึงกันมาก" ต่อตั้งใจเน้นคำว่าคิดถึงมากให้ล่ามได้ยินชัดเต็มสองหู เขาจงใจปั่นประสาทล่ามเล่นไอ้ท่าทางเหมือนหมาของล่ามทำต่อนึกหมั่นไส้

ผัวะ

ล่ามเองก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงผลักฉันไปให้กับเพื่อน ๆ ที่ยืนดูอยู่ก่อนจะพุ่งตัวปล่อยหมัดใส่ต่ออย่างจัง

"คิดถึงตีนกูก่อนไหมไอ้สัด"

"เป็นเพื่อนแต่ทำตัวหวงเหมือนหมา ถุ้ย" ต่อไม่ว่าเปล่าถ่มเลือดที่โดนล่ามต่อยจนปากแตกใส่หน้าล่าม

"ไอ้เหี้ยนี่"

ผัวะ

ตุบ

ผัวะ

เหตุการณ์หลังจากนั้นไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะซัดกันนัวโดยที่เพื่อน ๆ เพียงยืนดูแต่ไม่คิดห้ามปรามกันสักคนแถมยังจับแขนฉันทั้งสองไว้แน่นไม่ยอมปล่อยตามคำสั่งของล่าม

"พอได้แล้ว หยุดกันสักที" ในเวลานี้ฉันเองก็ทำได้เพียงร้องตะโกนห้ามปรามแต่ไม่มีใครคิดจะฟังเสียงของฉันสักนิด สภาพของล่ามกับต่อไม่ต้องพูดถึงสะบักสะบอมไม่แพ้กันไม่มีใครเจ็บน้อยกว่าใครและไม่มีใครเจ็บมากกว่าใคร "ไปช่วยดิวะยืนมองอยู่ทำไม"'ฉันหันมาแหวใส่เพื่อนที่ยืนมองกันอยู่ได้แต่ไม่คิดจะห้ามปรามกันสักนิด เมื่อฉันบอกพวกมันก็พากันหันหน้าหนีก่อนจะลากฉันมาที่รถของล่าม "เป็นบ้ากันไปหมดหรือไงกันวะ ไม่เห็นหรือไงว่าต่อจะตายอยู่แล้ว" ฉันตะโกนใส่เพื่อนด้วยอารมณ์เดือดดาลทั้งโกรธ ทั้งโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

"ก็ให้มันตายไปสิ" หนำซ้ำพวกมันยังพากันไม่แยแสต่อสิ่งใดพันธนาการฉันไว้อย่างแน่นหนาจนไม่สามารถหลุดพ้นได้เลย

จนเมื่อล่ามเดินกลับมาเขากดเปิดประตูรถแล้วกระชากตัวฉันจากเดี่ยวเหวี่ยงเข้าไปในรถอย่างแรงพร้อมทั้งชี้หน้าขู่ฉันว่า

"เดี๋ยวมึงเจอกู"