Ep12

ฉันมองภาพที่เหมยอิงลงด้วยความรู้สึกหลากหลายเป็นภาพที่เธอกำลังนอนซบอกล่ามและชุดที่ล่ามใส่ก็ยังเป็นชุดเมื่อตอนกลางวันเขาสองคนคงคิดถึงกันมากจริง ๆ ถึงได้รีบร้อนไปหากันมากขนาดนั้น

"เหอะ" เห็นแบบนั้นฉันก็ได้แต่เค้นเสียงหัวเราะเยาะตัวเอง

ฉันเขวี้ยงโทรศัพท์ไปให้พ้นตัวแต่ทว่าฉันก็ต้องจำใจเอื้อมตัวเองไปคว้าหยิบมันมาใหม่เพราะเสียงแจ้งเตือนไลน์ที่ดังขึ้นมารัว ๆ

ต่อ?: ทำไรอยู่ครับเรยา

ฉันขมวดคิ้วมุ่นมองคนที่ส่งข้อความมาหา ต่อ คือผู้ชายที่ฉันเคยคุยด้วยเมื่อนานมาแล้ว คุยแบบลับ ๆ โดยที่ไม่มีใครรู้แม้กระทั่งล่ามเพราะถ้ารายนั้นรู้ป่านนี้ต่อคงส่งข้อความมาหาฉันไม่ได้และที่ฉันขมวดคิ้วมองแชตเขาอย่างพิจารณาอยู่แบบนี้เพราะนึกสงสัยว่าเหตุใดเขาถึงได้ทักมาทั้งที่เขาน่ะหายไปจากชีวิตฉันหลายเดือนแล้ว

ต่อเป็นวิศวกรไฟฟ้าฉันกับเขาเราเจอกันที่คาเฟ่กลางนาแห่งหนึ่งที่ฉันไปเที่ยวพักผ่อนและตัวเขาเองก็ไปพักผ่อนด้วยเหมือนกัน ต่อได้เข้ามาทักทายฉันที่นั่งชมวิวอยู่คนเดียว เราพูดคุยทำความรู้จักกันและก่อนที่เราจะแยกย้ายต่อได้ขอไลน์ฉันไว้

เราคุยกันทุกวันตอนนั้นฉันที่แอบชอบล่ามอยู่ก็แอบเทใจให้กับต่อถึงห้าสิบเปอร์เซ็นเหตุผลเพราะเราเข้ากันได้ในหลาย ๆ อย่างและฉันก็รู้สึกดีที่ได้คุยกับเขา ตอนนั้นฉันคิดว่าฉันควรตัดใจจากล่ามแล้วมาคุยกับต่ออย่างจริงจังแต่ทว่าจู่ ๆ ต่อก็หายไปอย่างไร้วี่แววเขาไม่ได้บล็อกไลน์ฉันนะ แต่ทักหาเขาไม่ตอบฉันตอนนั้นฉันก็งงเหมือนกันว่าเขาเป็นอะไรถึงหายไปอย่างไม่บอกกล่าวแล้วตอนนี้ฉันก็งงหนักไปอีกเมื่อจู่ ๆ เขาก็ทักกลับมา

?️ฉัน: คะ?

ฉันไม่ได้ทำอะไรค่ะ

คุณมีธุระอะไรรึเปล่าคะ

ต่อ?: ผมมาทำธุระแถวccเราออกมาดื่มด้วยกันได้ไหมครับ ผมอยากเจอคุณ

ฉันมองข้อความของต่อนิ่ง ๆ อย่างคนใช้ความคิดว่าจะออกไปพบตามคำเชิญชวนของเขาดีไหมบอกตามตรงว่าฉันก็ไม่ค่อยไว้ใจต่อเท่านั้นหายไปตั้งนมนามกลับมาอีกทีบอกอยากเจอกันซะงั้น

?️ฉัน: คุณคิดว่าฉันควรออกไปเจอคุณเหรอคะ คุณหายไปดื้อ ๆ แล้วก็ทักกลับมาหาบอกอยากเจอฉันมันไม่ฟังดูย้อนแย้งไปหน่อยเหรอคะ

ต่อ?: ผมไปทำงานมาครับ งานบนเรือต้องออกทะเลไม่ได้ตั้งใจจะหายไป พอถึงเวลาพักผมก็อยากจะเจอคุณ ผมขอโทษที่หายไปไม่บอกแต่ผมไม่ได้มีเจตนาไม่ดีจริง ๆ นะครับ แล้วผมก็อยากจะเจอคุณจริง ๆ

ฉันมองข้อความต่อนิ่ง ๆ อย่างคนคิดไม่ตกไม่รู้จะเชื่อคำพูดของเขาดีไหมแล้วจะออกไปตามคำเชิญชวนของเขาดีรึเปล่า ฉันชั่งใจอยู่นานก่อนจะได้คำตอบว่า

?️ฉัน: โอเคค่ะ แล้วเจอกันที่ร้านนะคะ

ฉันตัดสินใจไปเจอเขาส่วนหนึ่งที่ยอมออกไปเจอเขาง่าย ๆ เพราะไม่อยากอยู่ห้องคนเดียวแล้วคิดฟุ้งซ่านเรื่องของล่ามอย่างน้อย ๆ ที่ฉันออกมาเปิดหูเปิดตามาเจอกับต่อมันอาจจะช่วยทำให้ฉันเลิกคิดเรื่องของล่ามได้ชั่ว ณ ขณะหนึ่ง

ต่อ?: ถึงแล้วไลน์มานะครับ ผมจะออกไปรับหน้าร้าน

?️ฉัน: ส่งสติกเกอร์

เมื่อส่งสติกเกอร์ตอบกลับต่อฉันก็หยัดตัวลุกจากโซฟาเดินเข้าห้องมาอาบน้ำแต่งตัว วันนี้ฉันเลือกที่จะใส่ชุดเดรสสั้นรัดรูปเกาะอกสีดำปล่อยผมยาวสยายไปทั่วแผ่นหลังแต่งหน้าบาง ๆ แต่กลับสวยไม่เบาเพิ่มความเผ็ดร้อนและเซ็กซี่ด้วยลิปสติกสีแดงก่อนจะออกจากห้องฉันไม่รีบที่จะเช็กความเรียบร้อยของตัวเองว่ามันดูดีและโอเคหรือยังเมื่อเช็กความเรียบร้อยเสร็จฉันหยิบกระเป๋าถือสีดำใบหรูมาถือไว้หยิบรองเท้าส้นสูงสีดำมาใส่เดินออกจากห้องมาด้วยความมั่นใจ จะว่าไปหน้าตาของฉันก็ไม่ได้ขี้เหร่แล้วใยฉันถึงต้องสนใจแค่ล่ามแค่ผู้ชายที่มีเจ้าของอยู่แล้วกันนะฉันนึกสงสัยในตัวเองแล้วเผลอคิดว่าคืนนี้น่ะฉันลองหิ้วผู้ชายกลับห้องมากินดีไหม

ฉันใช้เวลาไม่นานฉันก็ขับรถมาถึงผับที่ต่อนัดไว้ เนื่องจากผับที่ต่อนัดไม่ได้ไกลจากคอนโดฉันเท่าไหร่เลยใช้เวลาเดินทางไม่นานฉันเดินมาหยุดอยู่หน้าร้านฉันไม่ลืมที่จะไลน์บอกต่อว่าฉันมาถึงแล้ว

ต่อ?: ต่อกำลังเดินออกไปครับ

ฉันปิดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าหลังจากที่เปิดอ่านข้อความของต่อก่อนจะยืนกอดอกรออีกคนมารับโดยไม่สนใจสายตาของใครต่อใครที่กำลังมองมายังฉันอย่างสนใจสักนิด

"เรยา" จนกระทั่งที่ฉันได้ยินเสียงทุ้มของใครคนหนึ่งเรียกชื่อฉัน ฉันหันไปมองก่อนจะเห็นว่าต่อกำลังเดินยิ้มตรงเข้ามาหาฉัน "รอนานไหมครับ" เอ่ยถามกันอย่างคนสุภาพ

"ไม่นานค่ะ"

"ไม่เจอกันนานสวยเหมือนเดิมเลยนะ เอ๊ะ หรือสวยกว่าเดิม" ต่อกระเซ้าเย้าแหย่ฉันอย่างไม่จริงจังมากนักแต่ทว่าฉันน่ะดันเขินกับคำพูดของเขา รับรู้ได้เลยว่าใบหน้าของฉันมันร้อนผ่าวและคงแดงมากแน่ ๆ "ยังเขินเก่งเหมือนเดิมเลย"

ฉันแสร้งตีหน้ายุ่งใส่คนที่ไม่เลิกเย้าแหย่กัน ต่อหัวเราะเบา ๆ ให้กับท่าทางของฉันก่อนจะชวนฉันเข้าร้าน

"จับมือได้ปะ" จู่ ๆ ต่อก็ถาม ฉันเลิกคิ้วมองอย่างคนไม่เข้าใจ

"จับทำไม" ฉันจ้องหน้าอีกคนอย่างจับผิดเจอกันยังไม่ถึงห้านาทีจะแตะเนื้อต้องตัวฉันแล้ว ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนที่เราเจอกันบ่อยเราเดินจับมือกันมานับไม่ถ้วนก็เถอะฉันก็ไม่ชอบใจอยู่ดีและแอบเคืองอีกคนอยู่ไม่น้อยเหมือนกันที่จู่ ๆ ก็ดันมาหายไปจากชีวิตของฉัน

เชื่อฉันเถอะว่าถ้าวันนั้นเขาไม่หายไปแฟนของผู้หญิงที่ชื่อว่าเรยาคือผู้ชายคนนี้แน่ ๆ และวันนี้ฉันเองก็คงไม่ต้องมาเจ็บกับเรื่องของล่ามอยู่แบบนี้

"เดี๋ยวเธอหลง" สรรพนามเก่า ๆ ที่เคยใช้แทนตัวเองกันเริ่มกลับมา ฉันมองหน้าต่ออย่างใช้ความคิดก่อนจะนำมือไปวางทาบบนมือของเขาที่หงายรออยู่

ต่อฉีกยิ้มกว้าง

"เชิญครับคนสวย" ก่อนจะผายมือให้ฉันเดินโดยที่เขาจับมือฉันแน่นไม่ยอมปล่อย ต่อพาฉันเดินลัดเลาะผู้คนที่เบียดเสียดกันแน่นเข้ามาในโซนที่เป็นส่วนตัวขึ้นมาหน่อย

วันนี้ฉันมาดื่มกับเขาแค่สองคน แค่สองคนจริง ๆ ค่ะไม่มีคนอื่นร่วมด้วย ฉันสั่งเครื่องดื่มเบา ๆ มากินผิดกับอีกครั้งที่สั่งเครื่องดื่มชนิดที่แรงที่สุดมาทำราวกับว่าเสี้ยนเหล้า เสี้ยนเบียร์นักหนา ทำราวกับอดยากมานานยังไงยังงั้นเลย

"อ่า ชื่นใจฉิบ" ฉันยิ้มกรุ้มกริ่มมองต่อที่ทำหน้าฟินไปกับเหล้าที่เขาเพิ่งกรอกมันลงปากไป พลางคิดในใจว่าอะไรมันจะดูมีความสุขมากขนาดนั้น

"ถามจริงไม่ได้กินมันมานานขนาดไหน" ฉันถามในข้อที่ตัวเองสงสัย

"ขนาดจะลงแดงตาย" ต่อตอบ

"เชื่อ" แล้วฉันกับเขาก็ระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

เราไม่ได้คุยกันนานมากแล้วแต่แปลกที่เรายังคงพูดคุยกันถูกคอเหมือนเดิม เรายิ้ม เราหัวเราะ ต่างคนต่างแสดงความเป็นตัวเองออกมาอย่างไม่เฟคและไม่อายกัน เราผลัดกันเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้กันฟัง เราแข่งดวลเหล้ากัน

ต่อคอแข็งมากในขณะที่ฉันเริ่มทรงตัวไม่อยู่เนื่องจากดื่มไปหลายแก้วแล้ว

"อ่อนว่ะ" ต่อสบประมาทพลางยิ้มเจ้าเล่ห์มองฉัน

"ใครอ่อนกัน" ฉันจ้องหน้าเขาเขม็งกล้าดียังไงมาสบประสาทฉันแบบนี้

"คนแถวนี้"

"เดี๋ยวเจอ" ฉันชี้หน้าก่อนจะกระชากหน้าอีกคนเข้าหาจูบปิดปากหนาซะเลย

คนอย่างฉันฆ่าได้แต่หยามไม่ได้อยู่แล้ว กลิ่นปากของต่อก็หอมชะมัดฟีโรโมนจากตัวเขาก็หอมฟุ้งจนฉันไม่อยากจะผละออก

"ทำเหี้ยไรกันวะ" ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้นมาแล้วใช้มือแยกฉันกับต่อออกจากกัน ฉันมองคนมาเยือนใหม่ซึ่งเขายืดบดกรามมองฉันอยู่เหมือนกันแววตาของเขาวาวโรจน์คล้ายคนกำลังโกรธจัดตวาดถามฉันเสียงดังลั่น "พวกมึงทำเหี้ยไรกัน"

"เราดมกลิ่นปากกันเฉย ๆ"