Ep14

พวกเพื่อนของฉันลากฉันมาที่รถของล่าม ยืนคุมเชิงฉันไม่ห่างพันธนาการฉันไว้ด้วยมือทั้งสองข้างอย่างแน่นหนาจนไม่สามารถดิ้นหลุดได้

จนเมื่อล่ามเดินกลับมาเขากดเปิดประตูรถแล้วกระชากตัวฉันจากเดี่ยวเหวี่ยงเข้าไปในรถอย่างแรงพร้อมทั้งชี้หน้าขู่ฉันว่า

"เดี๋ยวมึงเจอกู"

ปัง

ตามด้วยเสียงกระแทกปิดประตูรถเสียงดังลั่นตามอารมณ์ดิบเถื่อนของคนกระทำฉันนั่งนิ่งเมื่อพิจารณาแล้วว่ายังไงซะคืนนี้ฉันคงหนีไม่พ้นน้ำมือล่ามแน่นอน

ล่ามยืนคุยกับเพื่อนอยู่ด้านนอกเขาชี้นิ้วไปทางต่อที่นอนสะบักสะบอมอยู่กับพื้น ฉันที่มองตามนิ้วของล่ามก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อได้เห็นสภาพของต่อที่ดูแทบไม่ได้นึกโทษตัวเองที่ทำให้ต่อต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ และโกรธล่ามที่ทำให้ต่อต้องอยู่ในสภาพแบบนั้น ต่อไม่ได้ผิดอะไรเลยด้วยซ้ำเขาไม่สมควรที่ต้องตกมาอยู่ในชะตากรรมแบบนี้เลย

ปึก

ปึก

จากตอนแรกที่คิดว่าจะยอม ฉันกลับมาโวยวายอีกครั้งใช้มือทุบไปที่กระจกรถย้ำ ๆ ตะโกนเสียงดังลั่นให้คนด้านนอกได้ยิน

"เปิดประตูรถเดี๋ยวนี้นะล่าม เปิดประตูให้ฉันออกไปเดี๋ยวนี้ พวกนายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้ ฉันบอกให้เปิดประตูไงวะ" ฉันต้องออกไปช่วยต่อฉันทนเห็นเขานอนเจ็บอยู่ในสภาพแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ ใบหน้าที่อาบเต็มไปด้วยเลือดของเขาทำฉันรู้สึกแย่

ปึก

ปึก

แต่ไม่ว่าฉันจะตะโกนเสียงดังแค่ไหน ทุบกระจกรถแรงเท่าไหร่คนด้านนอกก็ไม่คิดจะสนใจอยู่ดี ฉันจะเปิดประตูรถออกไปก็ไม่ได้เพราะล่ามใช้รีโมตล็อกประตูจากด้านนอก เขากังขังฉันไว้ในรถในขณะที่เขายืนร่วมวงสูบบุหรี่อยู่กับเพื่อนอย่างไม่ยี่หระ

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะล่าม นายไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน ฉันบอกให้เปิดประตูไงเล่า เปิดประตูดิวะ" นานหลายนาทีที่ฉันทั้งตะโกนเรียกทั้งใช้แรงเรียกให้เขาสนใจแต่ก็เปล่าประโยชน์ จนกระทั่งที่ล่ามสูบบุหรี่เสร็จเขาถึงได้เดินขึ้นรถมา

"ทำแบบนี้ทำไมวะ" ฉันยิงคำถามใส่คนหน้ายักษ์ทันทีที่เขาเข้ามานั่งอยู่ในรถ ล่ามหันมามองหน้าฉันเพียงเสี้ยว เขาไม่คิดจะตอบคำถามกันเลยสักนิดก่อนจะขับรถออกไปจากหน้าผับ

".........."

"จอดรถเดี๋ยวนี้นะล่าม ฉันไม่ไปกับนาย ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้นจอดรถให้ฉันลงตรงนั้น ฉันบอกให้จอดไงวะ"

ปัก

"อยากตายไงวะ" ฉันสะดุ้งโหยงกับน้ำเสียงของล่ามที่ตวาดฉันกลับมาในตอนที่ฉันใช้กำปั้นทุบไปที่แขนแกร่งของเขาอย่างจังแววตาของล่ามดุดันเสมือนว่าเขาพร้อมจะฆ่าฉันให้ตายได้ทุกเมื่อ

แต่ทว่าตอนนี้สิ่งที่ฉันควรกลัวไม่ใช่ล่ามแต่เป็นใครอีกคนที่นอนสะบักสะบอมอยู่ตรงพื้นหน้าผับขืนฉันไม่ไปช่วยเขาตอนนี้มีหวังต่อต้องแย่แน่ ๆ

"จอดรถล่ามฉันจะกลับไปช่วยเขา"

"ไปช่วยมันทำไมมันไม่ตายง่าย ๆ หรอกนะ" ล่ามตวาดเสียงใส่ฉันอีกครั้งเลเวลเสียงที่ใช้เพิ่มขึ้นอีกยี่สิบเปอร์เซ็น ล่ามขบกรามแน่นเส้นเลือดที่ขมับและลำคอของเขาปูดโปนบ่งบอกถึงอารมณ์โกรธของเขาได้ดีว่าตอนนี้มันอยู่ที่เลเวลไหน

"แล้วนายไปทำกับเขาแบบนั้นทำไม นายมีสิทธิ์อะไรไปทำกับเขาแบบนั้น" เขาไม่มีสิทธิ์จะทำแบบนั้นกับต่อเลยด้วยซ้ำ

"แล้วใครใช้ให้เธอไปจูบกับมัน"

"นั่นมันสิทธิ์ของฉันไหม"

"..........." ล่ามเงียบเมื่อได้ยินคำพูดของฉัน ฉันแอบเห็นว่าเขากำพวงมาลัยรถแน่นเหมือนเขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างหนักไม่ให้มันปะทุออกมา

"ต่อให้วันนี้ฉันกับต่อจะทำมากกว่าจูบนายก็ไม่มีสิทธิ์ ไม่มีสิทธิ์เลยสักนิด อย่าทำอะไรที่มันเกินคำว่าเพื่อนสิล่ามเจียมตัวเองไว้หน่อยว่านายเป็นเพื่อนไม่ใช่ผัวของฉัน อย่าทำอะไรให้มันเกิดหน้าเกิดตาเดี๋ยวคนอื่นจะสับสนเอาได้ว่าตกลงนายเป็นแฟนของใครกันแน่ระหว่างฉันกับเหมยอิง" ฉันพูดจบก็เหยียดยิ้มเย้ยหยันให้กับคนที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ ล่ามเงียบไม่พูดอะไรเหมือนกับเขาพูดไม่ออกหรือกำลังสะอึกอยู่กับคำพูดของฉัน "จอดรถให้ฉันลงได้แล้วล่าม"

"ฝันไปเถอะ" ล่ามหันมองฉันเพียงเสี้ยววิก่อนจะหันไปขับรถต่อ ฉันรู้สึกถึงความเร็วรถที่เพิ่มขึ้นล่ามเหยียบคันเร่งรถแทบมิดไมล์ถึงขนาดที่ว่าฉันต้องนั่งตัวเกร็งมาตลอดทาง

จวบจนถึงคอนโดของล่ามเขากระชากลากถูฉันมาที่ห้องของเขาโดยที่ฉันเองก็พยายามขืนตัวเองสุดฤทธิ์แต่สุดท้ายฉันก็ต้องพ่ายให้แรงของล่ามอยู่ดี ตอนนี้จิตใจฉันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยด้วยซ้ำความรู้สึกของฉันตอนนี้มันเต็มไปด้วยความพะวงเป็นห่วงแต่ต่อที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง จะมีใครช่วยเขาบ้างหรือยังและลึก ๆ ฉันเองก็หวังว่าพวกเพื่อน ๆ ฉันจะไม่ใจร้ายเกินไปจนถึงขนาดที่จะไม่ช่วยต่อพาเขาไปส่งมือหมอเลยหรอกนะ

"อ๊ะ" ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อล่ามจับฉันโยนลงไปบนที่นอนอย่างแรงมันเจ็บจุกจนตัวงอก่อนที่ฉันจะโดนล่ามขึ้นมาคร่อมตัวไว้ด้วยความเร็ว

"ปากไหนที่เธอจูบกับมัน" เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงดุดัน

"ฉันจะจูบกับใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย เป็นแค่เพื่อนอย่าสะเออะให้มาก"

"เรยา" ล่ามกดเสียงต่ำเรียกชื่อฉันก่อนที่เขาจะใช้มือบีบปากฉันให้อ้าออกแล้วก้มลงใช้ปากเขาปิดปากฉันด้วยความไว

"อื้ออ" ฉันร้องประท้วงใช้กำปั้นทุบแขนล่ามอย่างไม่ยั้งแรงแต่ทว่าล่ามน่ะหาสะทกสะท้านไหม เขาตะบมจูบฉันอย่างคนเอาแต่ใจชอนไชลิ้นสากควานหาความหวานไปทั่วโพรงปากนิ่มของฉัน

เพียะ

ฉันตบหน้าล่ามอย่างจังในตอนที่เขาผละใบหน้าออกไปจนใบหน้าหล่อหันไปตามแรงตบ ล่ามหันกลับมาจ้องหน้าฉันเขม็ง

"มีสติหน่อยล่าม" ฉันเอ่ยเตือนสติคนบนร่างที่ตอนนี้ความโกรธเข้าครอบงำจนควบคุมอารมณ์และการกระทำของตัวเองไม่ได้ "นายไม่ควรทำแบบนี้กับฉัน"

"แล้วสิ่งที่เธอทำมันควรแล้วหรือไงเพิ่งนอนถ่างขาให้ฉันเอามาหยก ๆ ยังไม่ทันข้ามคืนกลับไปจูบกับผู้ชายคนอื่นหน้าตาเฉยมันคันหรือว่ายังไงถึงได้ไปจูบกับผู้ชายอื่นอย่างหน้าไม่อายขนาดนั้น"