Ep17

"เปลี่ยนใจมาเป็นนางบำเรอฉันตอนนี้ยังทันนะเพื่อนรัก" ฉันมองล่ามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ฉันเกลียดกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เขากระทำกับฉันในตอนนี้ "มองทำไม เสียวเหรอ" เขายิ้มเยาะถามฉันอย่างไม่รู้สึกรู้สากระแทกกระทั้นเอวสอบส่งแก่นกายแข็งขืนเข้าร่องคับแคบของฉันอย่างไม่บันยะบันยังทำหน้าสุขสมตลอดการมีเพศสัมพันธ์ด้วยกันในขณะที่ฉันกำลังจะตายกับสัมผัสสวาทแสนรุนแรงที่เขามอบให้ร่างกายเจ็บร้าวราวกับจะแตกออกจากกันเป็นเสี่ยง ๆ กลางกายสาวเจ็บแสบแทบจะตั้งรับไม่ไหว

"พอสักที" ฉันบอกเขาเสียงแผ่วเบาตอนนี้ฉันไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืนเขาเลยด้วยซ้ำนอนเป็นผักเป็นปลาให้ล่ามกระทำตามใจชอบกับร่างกายของฉัน

"ยังไม่เสร็จจะให้พอได้ยังไง" สีหน้าของล่ามช่างยียวนในยามที่เขาตอบคำถามของฉัน สีหน้าและแววตาของเขาไม่ได้มีความรู้สึกผิดหรือเห็นใจกันสักนิดแต่ทว่ามันเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้เห็นฉันสยบอยู่ใต้ร่างของเขา

ล่ามใช้มือบีบเค้นเต้านมอวบอิ่บของฉันทั้งสองข้างส่วนล่างก็ยังอัดกระแทกเข้ามาไม่มีหยุดและไม่มีผ่อนแรง

เสียงหยาบโลนของเนื้อที่กระแทกกันดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้อง

"อ๊ะ" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ ล่ามก็จับพลิกตัวฉันให้นอนคว่ำราบไปกับที่นอนก่อนที่เขาจะสอดแทรกแก่นกายแข็งขืนเข้ามาในร่องคับแคบของฉันอีกครั้ง

ท่านี้มันลึกและเสียวมากฉันที่เกิดอาการเจ็บมากในตอนแรกกลับมีอารมณ์ร่วมกับล่ามซะงั้นเขากระแทกกระทั้นเอวสอบอัดกับร่างกายฉันอย่างไม่มีผ่อนแรง มันรุนแรงและป่าเถื่อน ไม่เพียงแค่นั้นล่ามยังใช้ฟันคม ๆ ลากกัดไปทั่วลำตัวของฉันราวกับตัวเขานั่นเป็นคนโรคจิตยังไงยังงั้นเลย

ตลอดการมีเพศสัมพันธ์กันล่ามก็เอาแต่ถามว่าฉันชอบไหม ชอบสัมผัสที่เขามอบให้ไหม ชอบรสเซ็กส์ของเขารึเปล่า ฉันเสียวไหม เขาคอยถามฉันอยู่แบบนี้ตลอดเวลาแต่ทว่าเขาก็ไม่ได้คำตอบอะไรกลับไปจากฉันเลย

ต่อให้เขาจะสามารถทำให้ฉันมีอารมณ์ร่วมกับสัมผัสที่เขามอบให้ได้แต่ฉันก็พยายามอดกลั้นความรู้สึกของตัวเองไว้ไม่ให้ล่ามรับรู้ เม้มปากตัวเองไม่ให้ส่งเสียงครางออกมาจนเป็นเส้นตรงขบกัดริมฝีปากจนเลือดซึม

"เสียวไหม หืม"

ร่างกายฉันสั่นคลอนไปตามแรงกระทำของล่าม เขาจับฉันเปลี่ยนท่านั้น เปลี่ยนท่านี้และตอนนี้เขาก็ได้พาฉันมายืนชมวิวเมืองหลวงอยู่ตรงบานกระจกโดยมีเขายืนทาบอยู่ด้านหลังคอยกระแทกส่งแก่นกายเข้ามาภายในร่องรักของฉัน

จู่ ๆ ล่ามก็ใช้มือบีบหน้าฉันให้เอี้ยวมองไปทางเขา ล่ามไล่สายตามองใบหน้าแดงก่ำของฉันด้วยแววตาหื่นกระหายใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยไปมาที่ริมฝีปากเรียวบางของฉัน

"แค่ครางมันไม่ตายหรอกน่าเรยา" เขาว่ามุมปากหยักบิดโค้งเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "ขนาดทั้งนอน ทั้งยืนถ่างขาให้ฉันเอาเธอยังไม่ตายเลย"

ฉันมองหน้ามันด้วยความเกลียดชัง

"มองฉันด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่าไง ฉันพูดผิดตรงไหน" ล่ามเลิกคิ้วถามฉันอย่างไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของตัวเองสักนิด

"ฉันโคตรผิดหวังในตัวนายเลยล่าม" ฉันว่าให้เขาด้วยหัวใจที่บีบรัดเข้าหากันแน่น มันเจ็บจุกจนแทบจะหายใจไม่ออก ไม่คิดว่าล่ามจะใจร้ายกับฉันได้ขนาดนี้ ไม่คิดว่าเขาจะทำกับฉันแบบนี้ เขาควรจะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเราบ้างไม่ใช่เอาแต่ย่ำยีฉันเสมือนว่าฉันเป็นแค่ฝุ่นผงเพียงเท่านั้น

แวบหนึ่งที่ฉันเห็นว่านัยน์ตาของล่ามมันวูบไหวในยามที่ฉันบอกว่าผิดหวังในตัวเขาแต่แค่แวบเดียวเท่านั้นล่ามก็ปรับแววตามาเป็นปกติจากวูบไหวกลับมาดุดันยังเก่า

"เธอโง่มาหวังกับฉันแต่แรกเองเรยา" ฉันสะอึกกับคำพูดของล่ามมานับครั้งไม่ถ้วนและครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งคนพูดไหวไหล่อย่างไม่แยแสในขณะที่คนฟังอย่างฉันเจ็บจนแทบทรงตัวไม่อยู่

อยากจะให้บทสวาทบ้า ๆ นี่จบลงสักทีฉันจะได้พาตัวเองออกไปจากคนน่ารังเกียจอย่างล่าม ไปให้พ้นจากคนน่ารังเกียจอย่างเขาและจะไม่พาตัวเองมาอยู่ใกล้คนพรรค์นี้อีกเลยสัญญา

แค่เขาพูดมาว่าให้ฉันเลิกรู้สึกกับเขาฉันก็พร้อมจะทำไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำที่เขาต้องมาทำกับฉันแบบนี้

จากใจที่มันพังยับเยินอยู่แล้วมันยิ่งพังจนไม่เหลือชิ้นดีและสิ่งที่ล่ามทำกับฉันในวันนี้มันก็ยิ่งตอกย้ำให้ฉันได้จำและตระหนักได้ว่าฉันควรพอกับผู้ชายที่เห็นแก่ตัวอย่างล่ามได้สักที

บทรักครั้งสุดท้ายจบลงล่ามพาฉันไปอาบน้ำชำระล้างคราบคาวและกลิ่นคาวจากบทรักเมื่อครู่แล้วอุ้มฉันกลับมานอนที่เตียงโดยที่เขาทำให้ฉันทุกอย่างแม้กระทั่งใส่เสื้อผ้า ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้ขัดขืนเนื่องจากเรี่ยวแรงที่มีตอนนี้มันน้อยนิดมากฉันควรเก็บเรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่มีไว้ทำอย่างอื่น ฉันเอนศีรษะซบหมอนหลับตาพริ้มอย่างคนหมดแรงแต่ทว่าฉันไม่ได้นอนหลับหรอกนะคะ ฉันแค่แสร้งหลับเพื่อรอเวลาให้อีกคนหลับไปก็เท่านั้น

แม้ว่าตอนนี้หนังตาฉันจะหย่อนจะหลับให้ได้ก็ตามฉันก็ต้องข่มเอาไว้จวบจนสองชั่วโมงผ่านไป จวบจนฉันมั่นใจแล้วว่าล่ามหลับสนิทและจะไม่รู้สึกตัวขึ้นมาแน่นอนในยามที่ฉันจะหนีออกไปจากห้องเขา

ฉันเช็กจนมั่นใจว่าคนที่นอนหลับไปจะไม่มีทางตื่นขึ้นมาอีกครั้งฉันก็รีบหยัดตัวลุกจากที่นอนคว้าหยิบกระเป๋าตัวเองมาถือไว้เท้าที่กำลังจะก้าวเดินไปหยุดชะงักกึกฉันหันมามองล่ามที่นอนหลับอย่างสนิทฉับพลันน้ำตาของฉันก็ไหลก่อนที่ฉันจะยกมือปาดมันออกจากใบหน้าไปด้วยความไวเพราะไม่ต้องการให้ตัวเองร้องไห้ให้กับผู้ชายใจร้ายคนนี้

ฉันยืนมองหน้าล่ามอยู่นานมากราวกำลังซึมซับความเจ็บปวดที่เขามอบให้ ราวกับกำลังจดจำทุกอย่างไว้ก่อนที่ฉันจะหันหลังออกจากห้องของล่ามมาฉันจะไม่ลืมเลยว่าผู้ชายคนนี้เคยใจร้ายกับฉันขนาดไหน

ฉันเลือกที่จะหาโรงแรมเปิดห้องนอนแทนการกลับไปนอนที่คอนโดของตัวเองเพราะฉันรู้ว่ายังไงพอล่ามตื่นเขาต้องบุกมาหาฉันที่คอนโดแน่

พอเข้ามาในห้องนอนได้ฉันทิ้งตัวนอนลงบนที่นอนอย่างคนบนแรงภายในสมองฉายแต่ภาพของล่ามซ้ำ ๆ อยู่อย่างงั้น สะบัดศีรษะไล่ภาพของมันทิ้งยังไงก็ยังคงเป็นเหมือนเก่าฉันไม่อยากจะฟูมฟายเรื่องล่าม ไม่อยากจะร้องไห้ ไม่อยากจะเสียน้ำตาให้มันและสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ตอนนี้คือข่มตัวเองให้นอนหลับแม้มันจะยากเหลือเกินก็ตาม