Ep18

กว่าจะข่มตาให้นอนหลับได้ท้องฟ้าก็สว่างพอดีและฉันตื่นขึ้นมาอีกทีก็เย็นมากแล้ว

ติ้ง

ติ้ง

ติ้ง

ฉันที่เพิ่งตื่นจากการนอนควานมือหาโทรศัพท์ที่ดังแจ้งเตือนขึ้นมารัว ๆ ไหนจะเสียงริงโทนเสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้นมาหลายหนแล้ว ฉันปรือตามองโทรศัพท์ในมืออย่างคนงัวเงียไล่สายตาอ่านข้อความที่ล่ามส่งมาหาด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย

ล่าม?: อยู่ไหนเรยา

เธอกล้าดียังไงมาหนีฉันไป

เมื่อคืนที่โดนฉันสั่งสอนเธอไม่จำเลยใช่ไหมอยากให้ฉันสั่งสอนเธอใหม่ว่างั้น ได้นะเรยาแต่ฉันไม่รับประกันว่าเธอจะสามารถเดินออกไปจากห้องฉันได้อีกไหม ขาเธออาจจะถ่างจนเดินไม่ได้ไปอีกนานนอนสยบอยู่ใต้ร่างของฉันอย่างคนสิ้นฤทธิ์เป็นเพียงลูกไก่ในกำมือให้ฉันบีบเล่น

เตรียมรับมือกับฉันไว้ได้เลย ฉันเอาเธอตายใต้ร่างฉันแน่

ฉันอ่านข้อความของล่ามที่ส่งมารัว ๆ พลางกลอกตามองบนให้กับข้อความของเขาอย่างเอือมระอา เขาพร่ำพรรณนามาราวกับคนบ้าทำตัวเป็นเจ้าชีวิตฉันไปได้ทั้งที่สถานะเขาเป็นเพียงเพื่อนสนิทที่กำลังถูกลดสถานะจากเพื่อนสนิทมากเป็นเพื่อนที่ 'เคย' สนิทกันในอีกไม่ช้า

จากเหตุการณ์เมื่อคืนฉันก็ตัดสินใจได้อย่างแน่วแน่ว่าฉันควรถอยห่างจากล่ามดีกว่า ดีกว่าอยู่ใกล้เขาแล้วต้องเจ็บซ้ำ ๆ ดีกว่าปล่อยให้เขามาย่ำยีหัวใจฉันเล่นแบบที่เป็นอยู่

ข้อความของล่ามด้านบนเป็นข้อความที่เขาส่งมาตอนเที่ยงสิบเก้านาทีแต่ข้อความด้านล่างที่เขาพิมพ์มายาวริบหรี่เป็นข้อความที่เขาเพิ่งส่งมาหาฉัน

ล่าม?: อยู่ไหน

เธอไม่ได้กลับห้องเหรอ เธอไปนอนที่ไหน เธอไปนอนกับใคร เธอคิดจะหนีฉันเหรอเรยา เธอคิดว่าจะหนีฉันพ้นว่างั้น ถ้าคิดจะหนีฉันก็หนีให้พ้นแล้วกัน อย่าให้ฉันเจอตัวไม่อย่างนั้นฉันเอาเธอตายแน่เรยา

'ท่าจะบ้า'

ฉันพึมพำออกมาหลังจากที่ได้อ่านข้อความของล่ามจบ ปากก็บอกไม่ได้คิดอะไรกับฉัน ปากก็บอกสนองความต้องการให้ฉันอยากให้ฉันสัมผัสความรู้สึกเหมือนที่เหมยอิงเธอได้สัมผัสตอนอยู่กับมัน แล้วดูสิ่งที่มันทำ ดูสิ่งที่มันแสดงออกกับฉันไม่เหมือนผัวที่ไหนเอาปากกามาวง

กับเหมยอิงเท่าที่ฉันเห็นล่ามมันไม่เคยแสดงออกมากถึงขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ดูกับฉันสิบ่งการทุกอย่างฟาดงวงฟาดงาทุกครั้งที่ตัวมันไม่พอใจ บังคับให้ฉันทำนั่นทำนี่ในแบบที่มันต้องการอยู่เสมอขัดขวางฉันจากผู้ชายทุกคน แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันจนออกนอกหน้าจนใคร ๆ เขาก็ต่างพากันคิดว่าฉันเป็นแฟนมันมากกว่าเหมยอิงที่เป็นแฟนตัวจริงของมันซะอีก

ติ้ง

ติ้ง

ติ้ง

ข้อความของล่ามยังเด้งเข้ามาไม่หยุด เขาส่งข้อความมาหาฉันรัว ๆ ดูจากลักษณะจากกระหน่ำส่งข้อความมาแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้ล่ามมันกำลังหงุดหงิดขนาดไหนคงจะนั่งทำหน้ายักษ์ฟาดงวงฟาดงาระบายอารมณ์กับสิ่งของอยู่แน่ ๆ คิ้วของมันก็คงจะขมวดมุ่นเข้าหากันจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองเพื่อรอข้อความจากฉัน

ล่าม?: อ่านแล้วก็ตอบดิว่ะ

เธออยู่ไหน

ทำเป็นหายไปจะเรียกร้องความสนใจจากฉันว่ายังงั้นเถอะ

เธอคิดจะหนีฉันเหรอ

อ่านก็ตอบดิ๊

เรยา

อ่านแล้วไม่ตอบโทรศัพท์มึงไม่มีแป้นพิมพ์หรือไงกัน

แม่งเอ้ย อย่าให้เจอนะ

ดูจากการขึ้นมึงขึ้นกูของล่ามแล้วฉันเดาได้ทันทีว่าตอนนี้เขาคงหัวเสียอยู่แน่ ๆ ที่ฉันทำเมินเขาขนาดนี้ทั้งที่ฉันไม่เคยทำ

ครืดดด....ครืดดด

จากการส่งข้อความมารัว ๆ ล่ามก็ได้เปลี่ยนมาเป็นโทรการกระหน่ำเข้ามาหาฉันรัว ๆ แทน ฉันกดตัดสายล่ามทิ้งอย่างไม่ใยดีตั้งค่าโอนสายของล่ามไปยังเบอร์ของพ่อฉันแทน

ที่เห็นว่าฉันไม่ฟูมฟายไม่ใช่ว่าฉันไม่เสียใจกับสิ่งที่ล่ามทำกับฉันเมื่อคืนหรอกนะ ไหนจะคำพูดร้ายกาจของเขาฉันทั้งเสียใจและโกรธแต่พอมาคิด คิดดูอีกทีมันจะมีประโยชน์อะไรร้องไห้ฟูมฟายไปก็ใช่ว่าเขาจะหันกลับมารัก ก็ใช่ว่าเขาจะหันมาสนใจต่อให้เรื่องราวระหว่างฉันกับล่ามมันเลยคำว่าเพื่อนไปไกลแต่ทว่ายังไงสถานะของฉันกับเขาก็คงเป็นได้แค่เพื่อนกันอยู่ดี

เก็บน้ำตาไว้ร้องไห้ให้หมาดีกว่า ดีกว่าไปร้องไห้ให้กับผู้ชายเชี่ย ๆ อย่างล่ามมัน

ฉันสะบัดศีรษะไล่เรื่องของล่ามออกจากสมองก่อนจะสั่งข้าวมากินเพราะตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องฉันเลยด้วยซ้ำ ระหว่างกินข้าวฉันก็หาร้านซื้อผ้าในโทรศัพท์ที่สามารถมาส่งให้ฉันถึงที่ได้ในเวลานี้ เมื่อเจอชุดที่ถูกใจฉันก็กดสั่งทันที ทานข้าวเสร็จก็เป็นจังหวะเดียวกันกับชุดที่สั่งมาส่งฉันลงมาเอาก่อนจะขึ้นห้องไปอาบน้ำ

แล้วสิ่งที่ฉันทำถัดมาหลังจากอาบน้ำเสร็จคือการทักข้อความไปหาต่อที่ป่านนี้ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นยังไงบ้าง

?️ฉัน: ต่อ

เธอเป็นยังไงบ้าง

ตอนนี้เธออยู่ไหนเหรอ

หลังจากส่งข้อความไปแล้วฉันก็จ้องหน้าจอมือถืออย่างใจจดใจจ่อรออีกคนตอบกลับมาเพียงไม่นานข้อความที่ฉันส่งไปหาต่อก็ขี้นว่าเปิดอ่าน

ต่อ?: ส่งรูปภาพให้คุณ

เราอยู่โรงพยาบาล

ฉันผงะดวงตาเบิกโพลงกว้างเมื่อเห็นรูปภาพที่ต่อส่งมาขาของเขาใส่เฝือกไหนจะศีรษะที่แตกเย็บถึงสิบสองเข็ม ไม่อยากจะเชื่อสายตาเลยว่าล่ามจะกระทืบต่อจนเขาอาการหนักขนาดนี้ ฉันอดไม่ได้ที่จะก่นด่าล่ามออกมาด้วยความโมโห 'ไอ้ล่าม ไอ้สันดานหมา' ในเวลาต่อมาฉันมาหาต่อที่โรงพยาบาลตามที่เขาบอกไว้ถามไถ่ว่าใครเป็นคนพาเขามาส่งที่โรงพยาบาลและคำตอบที่ฉันได้รับจากต่อก็ทำฉันควันออกหูเข้าไปอีก

"คนแถวนั้นช่วยโทรเรียกรถโรงพยาบาลน่ะ" ไม่คิดเลยว่าเพื่อน ๆ ของฉันมันจะใจดำกันได้ขนาดนี้อย่าให้ได้เจอตัวพวกมันแล้วกันฉันเอาเลือดหัวพวกมันออกแน่

"เราขอโทษนะต่อที่ทำให้เธอมีสภาพเป็นแบบนี้ เป็นเพราะเราแท้ ๆ " ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือยิ่งได้เห็นสภาพต่อว่ามันหนักแค่ไหนฉันก็ยิ่งรู้สึกผิด

"เราไม่ได้โทษเธอเลยนะ เธออย่าโทษตัวเองสิ" ต่อยื่นมือมาลูบศีรษะฉันเบา ๆ อย่างปลอมประโลม "เพื่อนเธอหวงเธอโหดไปนะ" ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคนี้ออกมาแบบยิ้ม ๆ

"เราขอโทษจริง ๆ นะต่อให้เราไถ่โทษต่อยังไงก็ได้"

"งั้นเธอมาเฝ้าเราไหม อยู่โรงพยาบาลคนเดียวเราเหงามีเธอมาอยู่ใกล้ ๆ ก็คงจะดี"

"ได้ดิ" ฉันตอบรับคำต่อทันทีอย่างไม่ต้องคิดอะไร ก่อนจะขอตัวต่อมาโทรหาอาคีพ่อของล่ามเพื่อขอลางานสักหนึ่งอาทิตย์ ซึ่งอาคีก็ให้ฉันลา ไม่ได้ถามเซ้าซี้ถึงเหตุผลที่ฉันขอลางานนานขนาดนี้

เพียงฉันวางสายจากอาคีแค่สิบนาทีเจ้ากรรมนายเวรของฉันก็เด้งแชตมาหาฉันรัว ๆ

ล่าม?: ลางานทำไมใครให้เธอลา

กลับมาทำงานเดี๋ยวนี้นะเรยาฉันไม่ให้เธอลา

?️ฉัน: ไม่กลับจะทำไม เป็นใครมาสั่งเป็นแค่ลูกเจ้านายฉันมีสิทธิ์ออกคำสั่งฉันด้วยเหรอ

คราวนี้ฉันเลือกที่จะตอบข้อความล่ามกลับไป

ล่าม?: เรยา

?️ฉัน: ทำไมไอ้ล่าม