Ep16

"ลองนอนลงแล้วถ่างขาให้ฉันเอาใหม่ดีไหมเผื่อฉันจะใจดีพิจารณาความสัมพันธ์ของเราใหม่จากเพื่อนสนิทเลื่อนขั้นให้เธอเป็นนางบำเรอ" ล่ามกระชากแขนฉันเข้าหาก่อนจะพ่นประโยคบางอย่างใส่หน้าฉัน ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยว่าจะได้ยินคำพูดพวกนี้ออกจากปากของล่าม ริมฝีปากของฉันมันสั่นระริกไม่ใช่ว่าฉันจะร้องไห้แต่เป็นเพราะฉันโกรธเขามากต่างหากอยากจะพ่นถ้อยคำร้ายกาจใส่ล่ามกลับให้สมกับที่เขาพ่นคำพูดหยาบคายใส่ฉันอยู่เหมือนกัน แต่ทว่าฉันก็เลือกที่จะควบคุมอารมณ์และสติของตัวเองให้อยู่โดยการที่ฉันไม่โวยวายหรือร้องไห้ออกมาให้คนตรงหน้าสมเพชและหัวเราะเยาะ แม้ว่าตอนนี้ขอบตาของฉันมันร้อนผ่าวไปหมดก็ตาม ความรู้สึกมันจุกอกจนพูดไม่ออกหลากหลายความรู้สึกมันสุมอยู่รวมกันทั้งเสียใจ ทั้งผิดหวังในตัวของล่าม "แค่เธอนอนลงแล้วถ่างขาให้ฉันเอาแค่นั้น เธอทำได้ไหม" ล่ามเลิกคิ้วถามฉันด้วยใบหน้ายียวนทำราวกับสิ่งที่เขาพูดมันเป็นเรื่องสนุกมากยังไงยังงั้น

"ทำได้แต่ฉันไม่ทำ" ฉันเชิดหน้าใส่ล่ามเอ่ยตอบเขาไป

"ทำไมก็ในเมื่อเธอชอบฉัน"

"ฉันชอบนายแล้วไงล่าม" ฉันถามเขาพลางเค้นหัวเราะออกมาอย่างนึกเย้ยหยันไล่สายตามองใบหน้าหล่อเหลาของล่ามด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง "ฉันชอบนายแล้วมันยังไงเหรอ มันก็แค่ชอบไหมอ่า ฉันไม่ได้พิศวาสนายถึงขั้นต้องลดตัวลงไปเป็นนางบำเรอให้นายหรอกนะ ชอบแล้วไงอะในเมื่อนายเองก็ไม่ได้ชอบฉัน ฉันจำเป็นต้องแคร์นายไหมผู้ชายในโลกใบนี้มันมีแค่นายคนเดียวหรือไง คนที่หล่อ คนที่รวยกว่า คนที่ดีกว่านายมีเยอะแยะฉันต้องสนใจผู้ชายอย่างนายไหม ยิ่งผู้ชายที่มีเจ้าของ ผู้ชายมือสองฉันไม่จำเป็นต้องสนใจด้วยซ้ำ รู้จักกันมานานฉันไม่คิดว่านายจะเป็นคนมั่นหน้าได้ขนาดนี้นะล่าม" ฉันทั้งพูดทั้งขำใส่ล่าม ล่ามที่ได้ยินคำพูดของฉันก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้ากัดฟันกรอดจ้องหน้าฉันเขม็ง มือที่จับแขนฉันไว้ก็ออกแรงบีบจนฉันต้องเบ้หน้าออกมาด้วยความเจ็บ

"ปากดีนักนะเรยา" ล่ามเค้นเสียงลอดไรฟันพูดกับฉันแววตาของเขาที่มองมายังฉันมันดุดัน น่ากลัวจนฉันขนลุกซู่ไปหมด แต่ถึงกระนั้นฉันก็ยังทำใจดีสู้เสือทำเหมือนว่าตัวฉันไม่ได้กลัวคนตรงหน้าสักนิด

"ปากดีอะไรล่ามฉันก็แค่พูดความจริง ฉันก็แค่กำลังอธิบายให้นายได้เข้าใจว่าผู้ชายในโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่นาย ฉันไม่จำเป็นต้องจมปลักอยู่กับนาย ไม่จำเป็นต้องนอนถ่างขาเพื่อรอให้นายมาเลื่อนขั้นให้ แค่อธิบายว่านายมันมั่นหน้าเกินไป ส่องกระจกหน่อยไหมนายมีอะไรดีให้ฉันต้องคร่ำครวญ" ทั้งคำพูด ทั้งน้ำเสียง ทั้งแววตาของฉันที่มองล่ามมันเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ทุกคำพูดของฉันกำลังทำให้คนอย่างล่ามควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองไม่อยู่

ความเจ็บที่แขนของฉันซึ่งโดนล่ามบีบอยู่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวตามอารมณ์โกรธของคนกระทำแต่ทว่าต่อให้มันเจ็บแค่ไหนฉันก็ไม่คิดปริปากร้องขอให้ล่ามปล่อย ต่อให้กระดูกแขนจะแหลก ต่อให้เจ็บร้าวปางตายฉันก็จะไม่ร้องขอความเห็นใจจากเขา

"ทำพูดดีทั้งที่เธอก็เคยนอนถ่างขาให้ฉันเอามาหยก ๆ หรือเพราะเจอคนใหม่" ล่ามเลิกคิ้วถาม "ทำไมถึงได้ง่ายขนาดนี้"

เพียะ

"หยุดพูดจาหยาบคายใส่ฉันสักที" ฉันตบหน้าล่ามพลางตะคอกใส่หน้าเขาเสียงดังด้วยอารมณ์เดือดดาลหน้าของฉันแดงก่ำมือกำหมัดเข้าหากันแน่น "การที่ฉันชอบนายไม่ได้แปลว่านายจะมาพ่นคำหยาบคายอะไรก็ได้ใส่ฉัน การที่ฉันชอบนายไม่ได้แปลว่านายจะทำอะไรก็ได้กับความรู้สึกของฉัน ความรู้สึกของฉันมันไม่ใช่ของเล่นของใครโดยเฉพาะนาย" ฉันชี้หน้าล่าม "แล้วฉันก็บอกนายไปหลายครั้งแล้วด้วยเรื่องนั้นว่าฉันทำทานให้หมาที่มันอดอยากอย่างนายไม่เข้าใจหรือไง"

"เรยา"

"กับนายครั้งเดียวมันก็เกิดพอแล้วล่ามน่ารังเกียจขนาดนี้" ฉันมองเหยียดอีกคนอย่างไม่คิดปิดบังสายตา ซึ่งคำพูดและการกระทำของฉันทำให้สติของล่ามขาดสะบั้นมือที่กอบกุมแขนฉันไว้เหวี่ยงฉันให้เซถลาล้มลงไปนอนบนที่นอน "ปล่อยนะล่าม" ก่อนที่ล่ามจะตามมาทาบคร่อมร่างของฉันด้วยความไว เขาตึงแขนของฉันทั้งสองข้างเหนือศีรษะจ้องมองฉันด้วยแววตาแข็งกร้าวน่ากลัว

ตอนนี้ใจฉันเต้นระรัวมองคนบนร่างด้วยความหวาดหวั่นกลัวว่าเขาจะทำในสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด จะดิ้นหนีก็ไม่ได้เมื่อล่ามได้พันธนาการฉันไว้ด้วยร่างกายของเขาจนไม่อาจหลุดพ้น ความกลัวคืบคลานเข้ามาหาทีละนิดทีละนิดในยามที่ได้ยินเสียงปลดเข็มขัดของล่าม

"อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะล่าม" ฉันเอ่ยบอกเสียงสั่น ๆ แววตาที่เคยมองล่ามอย่างเย้ยหยันแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวเขา ล่ามไม่ตอบแต่แสยะยิ้มร้ายให้ฉันแทน มือหนาของเขาเลื่อนลงต่ำลูบไล้กลางกายของฉันผ่านกางเกงในตัวบาง เหมือนชุดของฉันที่ใส่อยู่ในตอนนี้เป็นใจให้คนบนร่างย่ำยีมันได้สะดวกเพียงเพราะเขาล่นชุดฉันขึ้นจุดสงวนของฉันก็แทบจะออกมาโชว์ร่าให้เขาได้ดูอยู่แล้ว

ล่ามเงยหน้ามายิ้มกับฉันราวกับคนโรคจิต

"สีหน้าตื่นกลัวแบบนั้นคืออะไร เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"นายเลิกทำแบบนี้สักทีเถอะล่าม"

"ไม่" ล่ามตวาดฉันกลับมาทันทีโดยที่ฉันยังไม่ทันได้พูดจบ "เธอเก่งเรื่องใจบุญนักหนิอุตส่าห์ทำทานให้ฉันเสียบแทงมาครั้งหนึ่งแล้ว จะทำทานให้ฉันอีกสักครั้งจะเป็นไรไป"

บ้า

ล่ามมันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่าล่ามมันจะบ้าและเลวได้ขนาดนี้ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าฉันรู้สึกยังไงกับเขา ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าฉันชอบเขาแค่ไหนยังกล้ามาย่ำยีหัวใจของฉันเล่นโดยไม่สนใจสักนิดว่าฉันจะเจ็บปวด

"ลองเอากับคนที่เธอรังเกียจอีกสักครั้งมันจะเป็นไรไป แม่นักบุญ" ล่ามกระแนะกระแหนฉันไม่หยุดก่อนที่เขาจะทำในสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด ฉันเบิกตากว้างเมื่อรับรู้ถึงบางอย่างที่กำลังเบียดเสียดเข้ามาในช่องทางคับแคบของฉัน

ปึก

"กรี๊ดดด" ฉันกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นเมื่อล่ามกระแทกแก่นกายแข็งขืนของเขาเข้ามาในช่องทางรักของฉันอย่างแรงไร้ซึ่งการเล้าโลมใด ๆ เกิดขึ้น

"อ่าส์" เขาเชิดหน้าครางอย่างสุขสมในขณะที่ส่วนล่างก็ขยับเขยื้อนตามฉบับในแบบที่เขาต้องการ "เซ็กส์ของฉันมันเป็นไงถึงใจเธอดีไหม "ล่ามเหยียดยิ้มถาม "เปลี่ยนใจมาเป็นนางบำเรอฉันตอนนี้ยังทันนะเพื่อนรัก"