Ep27

ภายในห้องทำงานใหญ่มีร่างของสามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังนั่งนิ่งฟังเสียงบทสนทนาของคนหน้าห้องทำงานที่กำลังทะเลาะกันอย่างเมามันส่งเสียงดังไปทั่วบริเวณ

ในคราเรียกที่ได้ยินเสียงทะเลาะกันดารกาทำหน้ามึนงงอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ในขณะที่สามีอย่างภาคีมีสีหน้าเรียบเฉยเนื่องจากเข้าใจเหตุการณ์และบทสนาระหว่างคนทั้งสองด้านนอกดี

"อะไรกัน" เสียงดารกาพึมพำอีกทั้งเธอยังลุกจากเก้าอี้เตรียมที่จะเดินออกไปดูลูกชายกับหลานสาวที่ทะเลาะกันอย่างเมามันอยู่ด้านนอกแต่ไม่ทันที่ขาของเธอจะได้ก้าวออกไปไหนไกลเรียวแขนขาวก็ถูกคว้าไว้ด้วยมือหนาของคนเป็นสามี "จับทำไมคะหนูจะไปดูลูกกับหนูเรยาว่าทะเลาะกันทำไม" ดารกาหันมาชักสีหน้าใส่สามีที่เดินมาจับแขนเธอไว้

"ปล่อยไป" ภาคีตอบกลับภรรยาด้วยน้ำเสียงสบายสบายอย่างคนไม่ทุกข์ร้อนต่อสิ่งใดทั้งที่เสียงทะเลาะของคนทั้งสองด้านนอกยังดังเล็ดลอดเข้ามาให้ได้ยินไม่หยุดและดูเหมือนว่าตอนนี้จะบานปลายเข้าไปกันใหญ่

"ปล่อยไปได้ยังไงคะ พี่ก็ได้ยินในสิ่งที่ลูกพูดไม่ใช่เหรอ" ดารกาเอ่ยถามสามีด้วยความไม่เข้าใจปนความโมโหทั้งที่ได้ยินสิ่งที่ลูกชายพูดว่าหลานสาวเป็นเมียเขาเต็มสองรูหูแต่ทำไมคนเป็นสามีพ่วงตำแหน่งพ่อถึงยังอยู่เฉยได้อีก

ดารกากำลังไม่พอใจและโมโหเป็นอย่างมากเมื่อตอนนี้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวกำลังเอานิสัยคนเป็นพ่อเมื่อครั้นอดีตมาใช้

นี่ใช่หรือไม่ที่ใคร ๆ ก็ต่างพากันพูดว่าเชื้อไม่ทิ้งแถว พ่อเป็นแบบไหนลูกเป็นแบบนั้นต่อให้อบรมขัดเกลาให้เป็นคนดีมากแค่ไหนก็ตาม

ดารกาไม่ชอบในสิ่งที่ลูกชายเธอทำทั้งที่ตัวเองก็มีแฟนอยู่แล้วยังเอาตัวเองไปเกี่ยวพันกับเพื่อนสนิทที่พ่วงตำแหน่งลูกสาวเพื่อนพ่อ จนความสัมพันธ์มันเลยเถิดถึงขั้นมีอะไรกันและดูท่าว่าความรู้สึกลูกชายที่มีต่อเรยาคงกู้ไม่กลับแล้ว แต่ถึงกระนั้นลูกชายของเธอควรที่จะบอกเลิกผู้หญิงอีกคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนให้เรียบร้อยก่อนจะมาแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของคนที่ตัวเองเรียกว่าเพื่อนสนิทอย่างออกนอกหน้าแบบนี้ขืนคนอื่นพากันมาได้ยินเข้าเขาจะมองเรยาเป็นคนแบบไหนกัน หน้าด้านชอบแย่งแฟนชาวบ้านหรือเป็นผู้หญิงไร้อย่างอายกันแน่ ซึ่งดารกาไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นเธอไม่อยากให้ใครมาต่อว่าเรยาในทางเสีย ๆ หาย ๆ เพราะตัวเธอเองก็รักและเอ็นดูเรยาไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ และใจเธอคงเจ็บเป็นแน่ถ้าเกิดมีใครมาว่าร้ายคนที่เธอรัก

ให้วัดความสำคัญระหว่างแฟนลูกชายกับเรยาลูกสาวเพื่อนสนิทสามี แน่นอนว่าดารกาเลือกเรยาและถ้าเกิดว่ามันพอจะมีทางเป็นไปได้ลูกใภ้ที่เธออยากได้แน่นอนว่ามันคงไม่พ้นเรยาอีกนั่นแหละ

"ได้ยิน แต่ให้เด็กเขาเคลียร์กันเถอะ" ภาคียังคงเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้านไม่แยแสต่อสิ่งใดหนำซ้ำยังลากแขนดารกาออกมาไกลจากประตูดันตัวภรรยาให้นั่งลงตรงโซฟาพลางรินน้ำเย็น ๆ ให้ดารกาดื่มเผื่อมันจะช่วยบรรเทาาให้ภรรยาของเขาจะอารมณ์เย็นได้บ้าง

"ทั้งที่ลูกทำผิดขนาดนั้นพี่ยังนิ่งเฉยได้" ดารกาอดไม่ได้ที่จะหันไปกระแนะกระแหนสามีตัวเอง "สันดานเหมือนกันหนิเนาะไม่แปลกที่จะไม่ทุกข์ร้อนอะไร"

"แล้วจะพูดถึงอดีตทำไม" ภาคีเริ่มมีน้ำโหเมื่อภรรยาสาวหันมาเล่นงานถึงเรื่องราวในอดีตของตัวเอง

"พ่อกับลูกมันก็เลวไม่ต่างกันหรอก ชอบเห็นผู้หญิงเป็นของเล่นอยู่ได้ คิดว่าผู้หญิงเป็นของตายหรือไง คิดว่าผู้หญิงไม่มีสิทธิ์เลือกเลยมั้งเมื่อไหร่กันที่ผู้ชายพวกนี้มันถึงจะเลิกมักมากและทำสันดานเหี้ย ๆ กับผู้หญิงสักที" ดูเหมือนว่าตอนนี้ไม่ใช่แค่เหตุการณ์ด้านนอกที่เริ่มบานปลายแต่ภายในห้องทำงานก็กำลังบานปลายไม่แพ้กันเมื่อทั้งดารกาและภาคีต่างก็เป็นคนอารมณ์ร้อนด้วยกันทั้งคู่

ภาคีสูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆ พยายามที่จะไม่แสดงท่าทีโมโหออกมาให้ภรรยาได้เห็น เขาข่มใจไม่ให้ตัวเองตะคอกหรือพูดอะไรที่อาจทำให้ภรรยาของเขาหัวร้อนไปมากกว่านี้

"ที่พี่บอกว่าให้เขาเคลียร์กัน พี่ก็อยากรู้ว่าลูกเราจะจัดการปัญหาที่ตัวเองก่อขึ้นยังไง ไม่ใช่ว่าพี่สนับสนุนลูกแต่ล่ามเป็นคนเรียนผูกเขาก็ต้องเป็นคนเรียนแก้เองไหม จะให้ผู้ใหญ่อย่างเราเขาไปเกี่ยวด้วยเรื่องอะไรเราไม่รู้ตื้นลึกหนามากของเรื่องราวทั้งหมดด้วยซ้ำ อีกอย่างเราก็ต้องเซฟความรู้สึกผู้หญิงสองคนนั้นไหมแล้วให้พี่พูดตามตรงเรื่องนี้ถ้ามันจะมีคนผิดก็คงเป็นล่ามกับเรยาไม่ใช่เหมยอิงแน่ ๆ "

".........." คราวนี้ดารกาเงียบเพราะสิ่งที่สามีพูดมาทั้งหมดมันก็มีส่วนถูก

"ล่ามมันยังไม่รู้หัวใจตัวเองด้วยซ้ำว่าตัวมันตอนนี้รักใคร แล้วเราจะไปจัดการได้ยังไง วันไหนที่มันรู้หัวใจตัวเอง การกระทำที่ผ่านมาทั้งหมดของมันก็จะสอนตัวมันเอง ตอกย้ำตัวมันเองว่าเป็นคนระยำแค่ไหน ตอนนี้เราทำได้แค่มองดูอยู่ห่าง ๆ ไปก่อนแต่ถ้าลูกยังจัดการไม่ได้พี่จะเป็นคนจัดการเอง" ดารกานั่งฟังสามีพูดเงียบ ๆ พลางคิดตามก่อนที่เธอจะเบิกตากว้างเมื่อคิดบางอย่างออก

"งั้นลองให้หนูเรยาหายไปดีไหม คราวนี้หายไปนานหน่อยเผื่อมันจะช่วยให้ลูกชายเรารู้ใจตัวเองสักที"

"มันจะเป็นบ้าตายก่อนรู้ใจตัวเองน่ะสิ" ภาคีพูดพลางนึกไปถึงเหตุการณ์วันนั้นที่ลูกชายมาโวยวายเรื่องที่เรายาลางานไปหลายวัน ทั้งคำพูดและท่าทางที่พร้อมจะฆ่าทุกคนแบบนั้นทำคนเป็นพ่ออย่างเขาขยาดไม่หาย

"เอาน่า" ดารกาตบไหล่สามี

"แล้วงานเลขา"

"เดี๋ยวเมียสุดที่รักช่วยเอง"

********

"จริงเหรอคะอาดา" ฉันถามอาดาอย่างไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อจู่ ๆ ท่านก็มาบอกว่าให้ฉันหยุดพักงานแบบไม่มีกำหนดได้ทั้งที่ฉันยังไม่ได้พูดเรื่องนี้กับท่านเลยสักคำ

"จริงจ้ะ ช่วงนี้อาเห็นหนูดูเครียด ๆ เลยอยากให้หนูมีเวลาพักผ่อนบ้าง ไปเที่ยวพักกายพักใจนะลูกกลับมาทำงานสมองจะได้ปลอดโปร่ง"

"แล้วอาคีจะไม่ว่าหนูเหรอคะ" ถึงจะดีใจที่ได้ลางานแต่ก็อดที่จะกังวลไม่ได้ฉันกลัวว่าอาคีจะว่าฉันเอาน่ะ

"รายนั้นเป็นคนอนุญาตเอง" ระหว่างที่ฉันกับอาดากำลังยืนคุยกันจู่ ๆ ล่ามก็เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาของเราสองคน

"คุยอะไรกันอยู่ครับดูน่าสนุกเชียว" ล่ามเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแต่ทว่าฉับพลันใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำขึ้นมาทันทีเขาหันมองฉันคอแทบแข็งเช่นเดียวกับฉันที่ยืนทำหน้าซีดเซียวกับสิ่งที่อาดาพูดอยู่

"หนูเรยาเขาจะไปเที่ยวพักผ่อนกับแฟนเขาน่ะลูก" โอ้ยอาดา ฉันอยากจะร้องไห้กับสิ่งที่อาดาพูดออกไป ฉันยังไม่ได้บอกอาดาด้วยซ้ำว่าจะลาไปไหนแล้วดูอาดาพูดสิกะจะไปเงียบ ๆ คราวนี้ดูท่าจะไม่เงียบซะแล้ว

"อาดารู้ได้ยังไงคะเนี่ย" แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วตามน้ำอาดาไปก่อนแล้วกันถือซะว่าเป็นโอกาสเหมาะเจาะในการสร้างสถานการณ์ไปเที่ยวกับต่อแบบที่ฉันจงใจให้ล่ามรับรู้

"อาเดาเอานะลูก แต่รู้จากสีหน้าหนูตอนนี้อาว่าอาเดาถูกนะ ใช่ไหม" อาดาเอียงคอถามฉันแบบยิ้ม ๆ

และคำตอบของฉันก็คือ

"ใช่ค่ะ" ใช่แบบเสียงแผ่ว ๆ พร้อมปรายตามองล่ามที่ยืนอยู่ข้างอาดา

ถ้าไม่ติดว่าอาดายืนอยู่ตรงนี้ด้วยป่านนี้ฉันคงโดนล่ามฉีกเนื้อออหมาเป็นชิ้น ๆ แน่

ดูแววตาของเขาสิ แดงจนจะเป็นเลือดอยู่แล้ว