Ep28

ถึงแม้ว่าตอนนี้ล่ามอยากจะกระโจนเข้ามาทึงเนื้อฉันมากแค่ไหนความจริงแล้วเขาก็ทำได้แค่ข่มความรู้สึกเหล่านั้นไว้คนแบบล่ามไม่กล้าทำอะไรฉันต่อหน้าอาดาหรอกค่ะ ก็อย่างที่ฉันบอกว่าล่ามน่ะกลัวแม่เขาจะตายไปไม่มีทางที่เขาจะแสดงการกระทำไม่ดีออกมาต่อหน้าแม่เขาแน่ ๆ

ต้องขอบคุณอาดาจริง ๆ ที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ไม่อย่างนั้นป่านนี้ฉันคงโดนล่ามจับกระแทกกับโต๊ะหรือไม่ก็กำแพง โดนล่ามด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย พูดขู่ฉันต่าง ๆ นานาแบบที่เขาชอบทำเป็นแน่

ฉันทำหน้าใส่ล่ามที่ยืนขบกรามข่มอารมณ์อยู่ด้วยความยียวนแลบลิ้นปริ้นตาใส่เขาอย่างท้าทาย ยิ่งเห็นแววตาโกรธจัดของล่ามฉันก็ยิ่งสะใจ เพราะต่อให้เขาโกรธฉันมากแค่ไหนเขาก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่ดี

"งั้นกลับบ้านกันดีกว่าลูกเดี๋ยวอาไปส่ง" อาดาหันมาพูดกับฉัน

"เดี๋ยวผมไปส่งเรยาเองก็ได้ครับ" แต่ไม่ทันที่อาดาจะพูดจบล่ามก็พูดแทรกขึ้นมา เขามองหน้าฉันอย่างคาดโทษ

"เดี๋ยวแม่ไปส่งน้องเองดีกว่า"

"ไม่ต้องมีใครไปส่งหนูเลยค่ะเพราะวันนี้แฟนหนูมารับ" ฉันเอ่ยอย่างยิ้มแย้มในขณะที่อาดาขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยแต่ทว่าท่านก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมา ส่วนล่ามหลังจากที่ได้ยินฉันบอกว่าแฟนจะมารับเขาก็หันมามองฉันคอแทบหัก จ้องหน้าฉันแทบจะกินเลือดกินเนื้อเส้นเลือดของเขามันปูดโปนจนดูน่ากลัว

ฉันว่าฉันควรพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ดีกว่าก่อนที่ล่ามจะข่มอารมณ์ไม่อยู่แล้วระเบิดมันออกมา

"ตอนนี้เขามารออยู่หน้าบริษัทแล้ว" ฉันทำเป็นไม่สนใจล่ามหันมาพูดกับอาดาที่ยังคงมองฉันด้วยความสงสัยอยู่ "งั้นหนูลานะคะอาดา ไว้เจอกันค่ะ" ฉันยกมือไหว้สวัสดีอาดา "ไปก่อนนะล่าม" ก่อนจะหันมาโบกมือลาใครอีกคนที่ยืนทำหน้ายักษ์ "แล้วเจอกัน" ในช่วงจังหวะที่ฉันกำลังเดินผ่านหน้าล่ามฉันรีบขยับแขนหนีเมื่อเห็นว่าล่ามตั้งท่าจะจับแขนกัน ฉันขยับตัวถอยออกมาจากตรงนั้นพลางหันไปขยิบตาใส่ล่ามที่เอาแต่มองตามหลังฉันไม่หยุด

เมื่อพ้นจากสายตาของล่ามและอาดาฉันรีบก้าวขาฉับ ๆ ทันทีเพื่อไปให้ไกลจากตรงนี้เพราะกลัวว่าล่ามจะตามฉันมาได้ทัน เพราะถ้าเกิดว่าเขาตามตัวฉันทันสภาพของฉันคงเละเป็นจุยเหลือแค่ชื่อแน่ ๆ

ตึกตักตึกตัก

ฉันย่ำเท้าไปกับทางฟุตบาทอย่างเร่งรีบเพราะต้องการพาตัวเองไปให้ถึงรถของต่อที่จอดรออยู่ไว ๆ จวบจนเดินมาถึงรถต่อฉันใช้มือเคาะกระจกเบา ๆ พลางโน้มหน้าลงไปมองทางกระจก

เมื่อต่อปลดล็อกรถให้ฉันก็รีบเปิดประตูขึ้นมา

"รอนานไหมอะ" หันไปถามต่อพลางรัดสายคาดเบลท์ไปด้วย

"ไม่นานครับ เธอเหนื่อยไหม นี่เขาซื้อน้ำมาให้" ไม่ว่าเปล่าต่อยังยื่นแก้วชาเขียวปั่นมาตรงหน้าฉันอีก

"ขอบคุณค้าบ" ฉันเอ่ยขอบคุณเขาเสียงหวานพลางถามว่าวันนี้เขาจะพาฉันไปไหน "วันนี้จะพาเราไปไหน"

"ไปกินส้มตำไก่ย่างกันไหม" และคำตอบที่ได้ก็ทำเอาฉันฉีกยิ้มกว้าง

"โอเค" ฉันตอบรับอย่างคนดีใจ ฉันเคยบ่นกับต่อตอนเราคุยโทรศัพท์กันว่าฉันน่ะอยากกินส้มตำไก่ย่างแล้วก็ลาบหมูทอดมาก ๆ ไม่คิดว่าต่อจะใส่ใจคำพูดของฉันแล้วจะพาฉันไปกิน บอกตามตรงว่าฉันประทับใจต่อในส่วนนี้มาก ๆ ถึงมันจะไม่ใช่การกระทำที่หวือหวาอะไรแต่มันมีค่าทางจิตใจแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องเล็กน้อยที่เราบ่นให้ฟังแต่เขาก็ยังใส่ใจ

"น่ารัก" จู่ ๆ ต่อก็เอ่ยชมฉันโต้ง ๆ แบบไม่มีปี่มีขลุ่ยพลางยื่นมือมาจับศีรษะฉันโยกไปมาเบา ๆ

"อะไรเล่า" ฉันย่นจมูกใส่ต่ออย่างงอแงพลางดันมืออีกคนออกจากศีรษะการกระทำของต่อน่ะทำฉันเขินอายไม่น้อยและตอนนี้ใบหน้าของฉันก็คงแดงระเรื่อแน่ ๆ

"เขินล่ะสิ" ต่อเอ่ยแซวฉันไม่หยุดฉันเลยหันไปทุบเขาหนึ่งที "รุนแรงจังครับคนสวย" ทำหน้าทะเล้นใส่ฉัน

"ไอ้บ้า" ฉันก่นด่าต่ออย่างไม่จริงจังมากนัก "ออกรถได้แล้วหิวจะแย่แล้วเนี่ย"

"กำลังจะขับอยู่ครับนายหญิง" ไม่วายต่อยังหันมาพูดพร้อมทำหน้าทะเล้นใส่ฉันอีก ฉันอยากจะทุบเขาให้แขนหักจริง ๆ ข้อหาที่มาทำให้ฉันเขินอายแบบนี้

นั่งรถไม่นานก็มาถึงร้านส้มตำไก่ย่างเป็นร้านที่เลื่องลือเรื่องฝีมือเป็นอย่างมาก ร้านที่ต่อพามาวันนี้ฉันไม่เคยมากินหรอกค่ะแต่เคยเห็นพวกนักกิน เน็ตไอดอล วัยรุ่นชาวติ๊กต๊อกเขารีวิวกันเยอะมาก วันนี้มาแล้วก็ลองกินสักหน่อยว่าจะอร่อยแบบที่เขารีวิวกันไหม เดินเข้ามาในร้านพนักงานก็เดินนำไปนั่งที่โต๊ะพร้อมกับยื่นเมนูให้สั่ง แต่ละเมนูก็มีแต่เมนูที่ฉันอยากกิน เช่น ตำหอยแครง ยำแซลมอน ตำปูปลาร้า ตำเล็บมือนาง ตำมะม่วงปลาร้า ตำไหลบัวกุ้งสด แค่อ่านชื่อเมนูฉันก็น้ำลายไหลเป็นทางแล้วค่ะ ฉันไม่รีรอจัดการสั่งอาหารไปเยอะมาก

"สั่งไปขนาดนั้นกินหมดหรือไง" หลังจากที่พนักงานรับออเดอร์แล้วเดินออกไปต่อก็เปิดปากถามฉัน

"ไม่หมดก็ให้ต่อกินไง" ฉันกระเซ้าเย้าแหย่ต่ออย่างไม่จริงมากนัก

"เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา ปัญหามันอยู่ที่ว่าต่อจะกินไหวรึเปล่าก็เรยาเล่นสั่งเหมือนจะไปถมที่ขนาดนั้น"

"ต่อก็พูดเว่อร์ไป"

"ต่อพูดความจริง" ฉันย่นจมูกใส่ต่ออย่างเง้างอนจนต่อต้องยื่นมือมาบีบจมูกฉันเบา ๆ

"มันเขี้ยว" เขาว่าแบบยิ้ม ๆ

ต่อเอาแต่นั่งมองฉันแล้วยิ้มไม่หุบเล่นเอาซะฉันเขินจนทำอะไรไม่ถูกแทบจะมุดลงไปแอบอยู่ใต้โต๊ะเลยก็ว่าได้พอฉันบอกให้เขาเลิกมองฉันสักทีเขาก็เอาแต่บอกว่าฉันน่ารักอยู่นั่น

ฉันเลิกสนใจต่อเมื่อเห็นว่าพนักงานยกอาหารมาเสิร์ฟกลิ่นปลาร้าโชยมาให้ชื่นใจแต่ไกลเลยค่ะ ฉันตารุกวาวไปหมดเมื่อเห็นอาหารที่ฉันสั่งวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะแต่ละอย่างมันดูน่ากินจนฉันอยากจะยัดมันลงท้องไปทั้งหมดไม่อยากจะแบ่งให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกินด้วยเลย

"กินเลยนะ"ฉันบอกต่อและไม่รอให้เขาอนุญาตด้วยซ้ำฉันใช้ช้อนตักอาหารเข้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อย อยากจะบอกว่ารสชาติของเขาสมคำร่ำลือจริง ๆ ตาฉันเป็นประกายอยู่ตลอดเวลาที่กิน

แซะ

ก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงกดซัตเตอร์เงยหน้ามองก็เห็นว่าต่อถ่ายรูปฉันอยู่

"ถ่ายทำไมน่าเกลียด"

"น่ารักออก" ฉันทำหน้าเอือมระอาใส่ต่อ จู่ ๆ ต่อก็ลุกจากที่นั่งตัวเองเดินอ้อมมาด้านหลังฉันก่อนที่เขาจะรวบผมฉันไปมัดให้ ฉันชะงักนิ่งค้างกับการกระทำของต่อและจู่ ๆ ภาพเหตุการณ์ที่ล่ามลุกมามัดผมให้ฉันแบบนี้ก็ซ้อนทับขึ้นมา

เหตุการณ์เดียวกันแต่ทว่าคนที่ลุกมามัดผมให้ครั้งนี้ไม่ใช่คนเดิม