Ep29

ฉันสะบัดศีรษะเพื่อเรียกสติตัวเองไม่ให้เผลอไปนึกถึงคนใจร้ายอย่างล่ามพยายามตั้งสติแล้วโฟกัสกับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามและอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า

"อร่อยเนอะ" ฉันพูดกับต่อที่เอาแต่มองฉันกินไม่หยุดซึ่งเขาไม่แตะอาหารเลยสักนิดมีแต่ฉันที่กินอยู่คนเดียว

"ต่อยังไม่ได้กิน" เขาตอบฉันแบบยิ้ม ๆ

"ก็กินสิคะจะได้มาแชร์ความรู้สึกกันว่าอาหารวันนี้มันเป็นยังไง อร่อยไหม" เมื่อก่อนฉันไปกินอะไรกับล่ามเรามักจะแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันเสมอว่าอาหารร้านนี้เป็นยังไง อาหารร้านนั้นเป็นแบบไหน อร่อยไหม ถูกปากไหม อ่า ให้ตายสิฉันเผลอนึกถึงเขาอีกแล้ว

'ไม่เอาสิเรยาตั้งสติอย่าเผลอไปนึกถึงเขา อย่าเผลอไปนึกถึงคนใจร้ายคนนั้นเด็ดขาด' ฉันเอ่ยเตือนสติตัวเองในใจว่าอย่าไปเผลอนึกถึงล่าม อย่าไปเผลอนึกถึงเขา ให้โฟกัสแค่ต่อ แค่คนที่พาฉันมากินของอร่อยอร่อยวันนี้

"เป็นไงอร่อยไหม" ฉันแสร้งถามต่อด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าเขาตักอาหารเข้าปากไป ต่อเคี้ยวแก้มตุ่ยก่อนจะยกนิ้วโป้งให้ฉัน

"อร่อยมากกก" ลากเสียงยาวตอบกันจนฉันต้องส่ายหน้าเอือมระอาให้กับความไม่รู้จักโตของเขา

ระหว่างที่ฉันกับต่อนั่งทานข้าวด้วยกันฉันรู้สึกว่าเหมือนมีคนจับจ้องมาทางฉันตลอดเวลาแต่พอฉันไปกวาดสายตามองหาก็พบแต่ความว่างเปล่า

เรียวคิ้วของฉันเริ่มขมวดเข้าหากันมุ่นความรู้สึกเมื่อกี้ฉันไม่ได้คิดไปเองแน่ ๆ ฉันรู้สึกว่ามีคนแอบมองฉันอยู่จริง ๆ

"เป็นอะไรรึเปล่าครับเธอ" ต่อที่สังเกตุเห็นถึงความผิดปกติของฉันก็เปิดปากถาม "ทำไมคิ้วมุ่นขนาดนั้น

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่อาหารคำเมื่อกี้รสชาติแปลก ๆ ไป" ฉันตอบปัดต่อไปเรื่องอื่นเพราะไม่อยากให้เขาต้องมาคิดมากไปกับฉัน อีกอย่างเหตุการณ์เมื่อกี้ฉันอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ คงไม่มีใครแอบมองฉันหรอก ฉันคงคิดมากไปเองจริง ๆ ถึงแม้ลึก ๆ แล้วความรู้สึกเมื่อกี้มันจะชัดเจนถึงแปดสิบเปอร์เซ็นก็ตาม

เมื่อสมองคิดว่าไม่มีอะไรฉันก็สามารถกลับมาเอ็นจอยกับอาหารตรงหน้าได้ตามเดิมมีตักอาหารให้ต่อบ้างตามมารยาทเพราะดูเหมือนว่าต่อจะไม่ค่อยกล้ากินอะไร ไม่ใช่ว่าเขารังเกียจหรือกินไม่ได้แต่เขาไม่อยากจะแย่งฉันกินมากกว่า

"กินเยอะ ๆ รู้ไหม" ฉันเลยตักอาหารใส่จานของต่อก่อนเอ่ยบอกเขา

"อยากให้ต่อกินเยอะ ๆ ก็ป้อนต่อสิ" ต่อยิ้มกรุ้มกริ่มมองฉัน

"เจ้าเล่ห์" ฉันว่าให้พลางใช้ช้อนชี้หน้าต่ออย่างไม่จริงจังมากนักด้านต่อก็หัวเราะร่าที่แกล้งแหย่ให้ฉันต่อว่าเขาได้จนสำเร็จ

เมื่อทานอาหารเสร็จก็เรียกเช็คบิลกันต่อจะเป็นคนเลี้ยงอาหารมื้อนี้แต่ทว่าฉันไม่ยอม ฉันดึงดันที่จ่ายเองเพราะอาหารเมื่อกี้มีแค่ฉันที่กินอยู่คนเดียวก็ว่าได้ ต่อกินไปแค่ไม่กี่คำเองและฉันก็คิดว่ามันดูไม่แฟร์เท่าไหร่ที่จะให้เขาเป็นคนจ่ายค่าอาหารเมื่อกี้ให้ทั้งหมด แต่ทว่าต่อก็ไม่ยอมให้ฉันจ่ายเองเขาดึงดันที่จะจ่ายสุดท้ายเรื่องนี้ก็จบลงที่ครึ่งทางคือทั้งฉันและเขาหารจ่ายค่าอาหารกันคนละครึ่ง

เมื่อเคลียร์เรื่องค่าอาหารเสร็จฉันกับต่อก็พากันเดินกลับมาที่รถแต่แล้วเท้าฉันที่กำลังก้าวเดินก็หยุดชะงักโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นรถหรูคันคุ้นตาจอดอยู่ใกล้ ๆ กับรถของต่อ เห็นดังนั้นฉันจึงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ร้านแห่งนี้อีกรอบพลางกวาดสายตามองเข้าไปในร้านด้วย แล้วฉันก็เจอจริง ๆ ค่ะฉันเจอล่ามยืนหลบอยู่หลังพุ่มไม้และกำลังจ้องมายังฉันกับต่อด้วยแววตาวาวโรจน์ แสดงว่าเมื่อกี้ในร้านที่ฉันรู้สึกว่ามีคนจับจ้องอยู่ฉันก็ไม่ได้คิดไปเองแต่เป็นล่ามที่แอบมองฉันอยู่ ไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะตามฉันกับต่อมาทำไม จะตามจองล้างจองผลาญฉันไปถึงไหน จะเป็นเจ้ากรรมนายเวรตามรังควานฉันไปถึงเมื่อไหร่ เขาจะไม่ปล่อยให้ฉันไปไหนอย่างมีความสุขได้เลยใช่ไหม

"มีอะไรรึเปล่าครับเธอ" เสียงของต่อทำให้ฉันผละความสนใจจากล่ามหันกลับมาสนใจเขาแทนและก่อนที่ต่อจะหันกลับไปมองทางล่ามฉันรีบเอ่ยปากบอกให้เขาขึ้นรถได้แล้วเพราะว่าฉันรู้สึกปวดท้องอยากกลับบ้านไปกินยา ต่อที่ได้ยินแบบนั้นก็หน้าตื่นด้วยความเป็นห่วงฉันทันทีเขารีบเปิดประตูรถให้ฉันเข้าไปนั่งพร้อมคาดสายเบลล์ให้ฉันอย่างเสร็จสรรพก่อนจะวิ่งอ้อมไปเปิดประตูขึ้นรถฝั่งคนขับแล้วขับออกจากร้านอาหารแห่งนี้ด้วยความไว

ในจังหวะที่รถกำลังแล่นผ่านหน้าล่ามฉันหันไปมองทางเขาก็เห็นว่าเขายังยืนอยู่ที่เดิมสายตาจ้องมองมายังรถของต่ออย่างไม่วางตา

"เฮ้อ" ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่รถแล่นออกมาจนพ้นบริเวณร้าน ตอนเห็นหน้าล่ามใจฉันเต้นระทึกกลัวว่าล่ามจะเดินดุ่ม ๆ เข้ามากระทืบต่อเหมือนอย่างวันนั้นที่ร้านเหล้า แต่เมื่อผ่านช่วงเวลาเมื่อกี้มาได้อย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉันก็รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

"ปวดท้องมากไหม ให้ต่อแวะซื้อยาให้ก่อนไหม" ต่อหันมาถามฉันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ไม่ใช่แค่น้ำเสียงของเขาที่แสดงออกว่าเป็นห่วงฉันแต่ทว่าสีหน้าและแววตาของต่อก็บ่งบอกชัดเจน

"ไม่เป็นไรค่ะ ไว้กลับไปกินที่บ้านก็ได้" ฉันตอบปัด ๆ ไปจริง ๆ แล้วฉันไม่ได้ปวดท้องหรอกมันเป็นแค่ข้ออ้างที่อยากให้ต่อขึ้นรถไว ๆ และฉันเลือกที่จะให้ต่อไปส่งฉันที่บ้านเพราะฉันรู้ว่ายังไงซะล่ามก็ต้องขับรถตามมาแน่ ๆ "ขับรถกลับดี ๆ นะเธอ" เมื่อรถจอดอยู่หน้าบ้านฉัน ฉันก็หันไปบอกลาต่อ

"ต่อถึงบ้านจะไลน์หานะ" ฉันพยักหน้ารับคำต่อก่อนจะเปิดประตูลงจากรถมาแล้วถอยออกมายืนอยู่ห่างจากรถต่อเพียงสองก้าว ต่อลดกระจกรถลงยื่นหน้ามาคุยกับฉัน "บายครับคุณแฟน"

"บายค่ะ" ฉันมองรถต่อที่ขับออกไปจนหลับสายตาก่อนจะเปิดประตูเข้าบ้านมาและในจังหวะนั้นเองค่ะที่ยามหน้าบ้านฉันเปิดประตูให้รถของล่ามขับเข้ามา ฉันทำหน้าเบื่อหน่ายทันทีที่เห็นว่าล่ามกำลังเดินดิ่งมายังฉันพร้อมกระชากแขนฉันอย่างแรงเข้าหาตัวเขา

"ฉันบอกเธอว่าไง จะไม่จำเลยใช่ไหมเรยา" เค้นเสียงลอดไรฟันถามฉัน

"นี่มันบ้านฉันนะล่าม" ฉันจ้องหน้าอีกคนกลับอย่างไม่เกรงกลัวเชิดหน้าจ้องตากลับเขาอย่างไม่ยอมแพ้

"แล้วไง" เขาสวนฉันกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน

"กลับไป"

"ทำไมฉันต้องฟังเธอ"

"จะกลับไปดี ๆ หรือจะให้ฉันโทรตามเหมยอิงมาลากนายกลับไป"

"เรยา"

"หรือว่านายจะกลับด้วยลูกปืนพ่อฉันดี"