Ep35

"แล้วกินไรมารึยัง"

"ยัง" ฉันตอบพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธให้กับคำถามพี่รันต์อย่าว่ายังงั้นยังงี้เลยค่ะตั้งแต่ตื่นนอนมามีแค่นมกล่องเดียวเท่านั้นที่ตกถึงท้องของฉัน

"งั้นก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำอาบท่า พี่จะได้ไปบอกป้าอุ่นให้ตั้งโต๊ะรอ"

"โอเคค่าา" ฉันลากเสียงยาวก่อนจะพยักหน้าตอบรับคำของพี่รันต์จากนั้นก็ลุกจากโซฟาเดินมาหยิบกระเป๋าที่คนขับรถยกมาวางไว้ให้ในบ้าน

ฉันเอื้อมมือจะคว้ากระเป๋ามาจับไว้แต่ทว่าจู่ ๆ ก็มีมือปริศนามาชิงคว้ากระเป๋าตัดหน้าฉันเสียก่อน

"กลับมาได้แล้วเหรอแม่ตัวดี" ล่ามเค้นเสียงถามฉันอย่างเหลืออดแววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยโกรธ ฉันไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่ตอนไหนเพราะตอนที่ฉันนั่งอยู่กับพี่รันต์ฉันก็ไม่ได้ยินเสียงรถของล่ามขับเข้ามาหรือแม้แต่ตอนที่ล่ามเดินเข้ามาในบ้านฉันก็ไม่เห็น

เพราะถ้าฉันเห็นฉันคงชิงหนีเขาก่อนแล้วแน่ ๆ ดูสีหน้าและแววตาของล่ามตอนนี้สิมันดูน่ากลัวกว่าครั้งก่อน ๆ เป็นร้อยเท่าพันเท่าแววตาที่มองฉันอย่างจะฆ่าแกงกัน ไหนจะท่าทางที่พร้อมจะกระโจนใส่ฉันตลอดเวลา

และตอนนี้ฉันก็สงสัยมากว่าล่ามรู้ได้ยังไงว่าฉันกลับบ้านวันนี้ มีใครบอกเขาหรือมันเป็นแค่เรื่องบังเอิญที่เขาดันมาเจอฉันที่นี่ แต่ฉันคิดว่าน่าจะเป็นข้อแรกมากกว่ามันต้องมีคนบอกล่ามแน่ ๆ

"หนีกูสนุกไหม"

"เอากระเป๋าฉันคืนมา" ฉันเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของล่ามเค้นเสียงบอกเขาให้คืนกระเป๋าฉันมาสักที ล่ามนิ่งเฉยเขาไม่ยอมคืนกระเป๋ามาให้ฉันพอฉันจะยื่นมือไปแย่งเขาก็ลากระเป๋าหนีจนฉันต้องชักสีหน้าใส่ด้วยความไม่พอใจ

"มึงจะเอากระเป๋าไปทำไม มึงจะหนีกูไปไหนอีกเรยา" ล่ามจ้องหน้าฉันเขม็ง

"ฉันจะไปไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ" ฉันเลิกคิ้วถามเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้ "อย่าสาระแนไปหน่อยเลยล่าม"

กรอด

เสียงกัดฟันกรอดของล่ามดังเล็ดลอดออกมาให้ฉันได้ยิน เส้นเลือดของเขาปูดโปนเนื่องจากพยายามระงับอารมณ์เดือดดาลไม่ให้มันปะทุออกมา

"เอากระเป๋าฉันคืนมาได้แล้ว" ฉันบอกเขาเสียงนิ่งมองสบสายตาคมกริบของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ล่ามนิ่งเฉยไม่ยอมส่งกระเป๋ากลับมาให้ฉันก่อนที่เขาจะเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

"อยากได้กระเป๋าคืนหนักใช่ไหม" เขาเลิกคิ้วถามฉัน

"เอากระเป๋าฉันมา" ฉันกดเสียงต่ำบอกเขา

"ได้" สิ้นสุดคำพูดของล่ามกระเป๋าเดินทางของฉันก็ลอยละลิ่วอยู่ในอากาศก่อนที่มันจะตกกระแทกลงกับพื้นในเวลาต่อมา

ตุบ

ฉันเบิกตากว้างมองกระเป๋าเดินทางของฉันที่โดนล่ามโยนทิ้งด้วยความตกใจ เสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ร่วมถึงของระลึกต่าง ๆ ที่เด็ก ๆ บนดอยตั้งใจทำให้ฉันกระจัดกระจายออกมาเกลื่อนพื้นบ้านเต็มไปหมด

ฉันช้อนสายตามองตัวต้นเหตุด้วยความโกรธ

โยนกระเป๋าเดียวไม่พอล่ามยังคว้ากระเป๋าอีกสองใบที่วางอยู่ข้าง ๆ ใบแรกโยนออกนอกบ้านไปด้วย"

"มันจะมากไปแล้วนะล่าม"

"อยากจะหนีฉันอีกก็คลานเข่ามาเก็บเสื้อผ้าเธอสิ" ล่ามชี้นิ้วไปที่กองเสื้อผ้าของฉันก่อนจะแสยะยิ้มร้ายกาจออกมา

ฉันละเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของมันจริง ๆ จากที่หน้าตาดูชั่วช้าอยู่แล้วพอมีรอยยิ้มร้ายกาจประดับหน้าแบบนั้นมันก็ยิ่งทำให้เขาดูเลวเพิ่มขึ้นไปอีก

ฉันมองหน้าล่ามมันอย่างเอือมระอาพลางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกลับมาแทนที่จะได้พักจากการเดินทางมาเหนื่อย ๆ ฉันกลับต้องมาเจออะไรก็ไม่รู้ พอฉันตั้งท่าจะเดินหนีขึ้นห้องล่ามก็ตามมาคว้าตัวฉันไว้

"อะไรนักหนาล่าม ปล่อย" ฉันพูดด้วยความไม่พอใจกดเสียงต่ำบอกเขาให้ปล่อยฉันสักที แต่แล้วก็ฉันชะงักเมื่อจู่ ๆ ล่ามก็ดึงฉันเข้าไปกอดไว้จนแน่นชนิดที่ว่าฉันไม่สามารถดิ้นหลุดออกจากอ้อมกอดเขาได้ "ปล่อยฉันนะล่ามอย่าทำแบบนี้" ฉันดิ้นขลุกขลักไม่ยอมให้ล่ามกอดฉันดี ๆ

"คิดถึง" ก่อนที่ฉันจะนิ่งงันไปกับคำพูดนี้ของล่าม น้ำเสียงของเขามันแผ่วเบาในยามที่พูดคำนั้นออกมา "คิดถึงมากเลยรู้ไหม ทำไมต้องหนีกันไปด้วย"

"ยังต้องถามอีกเหรอถ้าไม่ใช่เพราะนายมันเลวฉันคงไม่หนีนายไปหรอกล่าม" ตอนที่ได้ยินคำว่าคิดถึงออกจากปากของล่ามหัวใจของฉันเต้นระส่ำจนแทบจะทะลุออกมาด้วยความที่ไม่คิดว่าล่ามจะพูดคำนั้น ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าฉันเองก็แอบรู้สึกดีไม่น้อยเลยกับคำพูดนั้นแต่สมองของฉันมันบอกว่าถ้าไม่อยากเจ็บแบบที่ผ่านมาอย่าได้เผลอไผลให้กับคำพูดของผู้ชายคนนี้อีกเด็ดขาด

"ขอโทษ" ล่ามเอ่ยขอโทษฉันพลันกระชับกอดฉันแน่นจนฉันรู้สึกหายใจไม่ออก

"ปล่อยฉันสักทีเถอะล่าม นายกอดฉันแน่นไปแล้วนะฉันหายใจไม่ออก" เมื่อฉันบอกแบบนี้ล่ามเลยยอมที่จะคลายกอดออกให้แต่เขาไม่ยอมผละออกไปจากร่างกายฉัน ล่ามจับใบหน้าฉันล็อกไว้ไม่ให้ฉันเบนหน้าหนีสายตาคมกริบดุจดั่งเหยี่ยวของเขาที่มองมา

"ไม่หนีกันแล้วได้ไหมเรยา ฉันตามหาเธอจนแทบจะเป็นบ้าเลย ฉันไม่ชอบความรู้สึกที่ไม่มีเธออยู่ใกล้ ๆ มันทั้งคิดถึง มันทั้งโหยหาเธอรู้บ้างไหม" ฉันจ้องลึกเข้าไปในแววตาของล่ามซึ่งเขาเองก็สู้สายตาฉันกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "อย่าหนีฉันอีกได้ไหม"

ความรู้สึกของฉันมันหวั่นไหวไปกับสัมผัสและคำพูดของล่ามแต่ทว่าสมองของฉันมันกลับต่อต้านไม่ให้ฉันเชื่อคำพูดของล่ามเด็ดขาด

ก่อนหน้านี้เขายังฟาดงวงฟาดงาใส่ฉันอยู่เลย ไหงตอนนี้เขาถึงได้เปลี่ยนไปราวกับคนละคนขนาดนี้กัน

"เลิกพล่ามสักทีเถอะล่ามฉันไม่อยากฟัง" ฉันใช้แรงทั้งหมดที่มีของตัวเองผลักล่ามออกหากหางตาของฉันเหลือบไปเห็นพี่รันต์ที่ยืนกอดอกมองฉันกับล่ามทะเลาะกันอยู่

'ไม่คิดจะเข้ามาช่วยน้องหน่อยหรือไงไอ้พี่บ้า' ฉันก่นด่าพี่รันต์ในใจยืนนิ่งทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนไปได้ถ้าเกิดว่าล่ามมันลากฉันไปทำมิดีมิร้ายขึ้นมาจะทำยังไง

"เราลองมาคบกันไหมเรยา" ฉันขมวดคิ้วมองล่ามที่พูดประโยคเมื่อกี้ออกมา รู้สึกตกใจไม่น้อยเหมือนกันที่เขาเอ่ยคำนั้นออกมา ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่เอ่ยปากขอฉันคบทั้งที่เขาเป็นคนปฏิเสธความรู้สึกของฉันตลอดมา

ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงตอบตกลงอย่างไม่ลังเลแล้วล่ะ และต่อให้วันนี้ฉันยังมีความรู้สึกให้เขาอยู่แต่เรื่องราวระหว่างเราที่ผ่านมามันทำให้ความคิดฉันเปลี่ยนไปแล้ว

ต่อให้ยังรักเขาอยู่ ต่อให้วันนี้เราจะรู้สึกเหมือนกัน

แต่ทว่าความสัมพันธ์ของเราก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่ดี

"ขอโทษนะล่าม ตอนนี้ฉันไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นกับนายอีกแล้ว"