Ep39

ในขณะที่ฉันนั่งทานข้าวกับต่ออยู่นั้นฉันรับรู้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่คอยจับจ้องมองฉันอยู่ตลอดเวลาและสายตาคู่นั้นก็เป็นของใครไปไม่ได้นอกจากล่ามที่นั่งโต๊ะห่างจากโต๊ะฉันเพียงนิด

ฉันทำเป็นไม่สนใจเขา ทำเป็นสนใจแค่ต่อที่นั่งอยู่ตรงหน้า ต่อคอยตักนู่นตักนี่ใส่จานของฉัน เดี๋ยวก็ป้อนอาหารให้ฉันบ้าง เดี๋ยวก็เช็ดปากให้บ้างถ้าคนอื่นมองเข้ามาจากภายนอกคงมองไม่ออกแน่ ๆ ว่าตอนนี้ฉันกับต่อกำลังเล่นละครเป็นแฟนกันเพื่อตบตาคนบางคนก็ในเมื่อต่อเล่นตีบทแตกซะขนาดนี้

"มันมองมาใหญ่แล้ว" ต่อกระซิบบอกฉันในขณะที่เขายื่นช้อนมาจ่อปากเพื่อจะป้อนอาหารให้กัน "เห็นแล้วหมั่นไส้มันฉิบหาย" ต่อพึมพำเสียงแผ่วเบาพยักพเยิดหน้าไปทางที่ล่ามนั่งอยู่

"ช่างเขาเถอะต่อ" ฉันพยายามบอกให้ต่อเลิกสนใจเลิกพูดถึงล่ามสักที ไม่ใช่ว่าการที่ฉันให้เขามาแสดงเป็นแฟนฉันเพื่อหลอกอีกคนเขาจะมานั่งด่าใครให้ฉันฟังก็ได้

สิ่งที่ล่ามทำกับต่อไว้มันเกินไปข้อนั้นฉันรู้ดีและรู้ด้วยว่าต่อแค้นฝังหุ่นล่ามขนาดไหน

เมื่อก่อนที่เห็นว่าต่อนิ่งเฉยทำเหมือนไม่เอาเรื่องเอาราวล่าม ทำเหมือนไม่ติดใจเอาความอะไรอาจจะเป็นเพราะว่าตอนนั้นฉันขอร้องเขาไว้ แต่ลึก ๆ ในใจของต่อฉันรู้ดีว่าเขาน่ะอยากจะกระทืบล่ามคืนจะแย่ แล้วยิ่งตอนนี้ที่ฉันเบิกทางให้เขาเข้ามาเอี่ยวกับเรื่องนี้ มาเป็นแฟนปลอม ๆ ของฉันเพื่อหลอกล่ามต่อก็ยิ่งได้ใจ ฉันมองออกว่าตอนนี้ต่อกำลังสะใจแค่ไหนกับสิ่งที่ทำอยู่

"ต่อปวดฉี่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ฉันเงยหน้าจากจานอาหารมามองต่อก่อนจะพยักพเยิดหน้าให้เขา ต่อที่เอ่ยบอกฉันและเห็นว่าฉันรับรู้ต่อคำพูดของเขาก็หยัดตัวลุกจากเก้าอี้ในช่วงจังหวะที่ต่อกำลังเดินผ่านหน้าฉันไปไม่วายที่เขาจะเอามือมาขยี้ศีรษะฉันอย่างถือวิสาสะ "เดี๋ยวต่อมานะครับที่รัก" บอกฉันเสียงอ่อนหวานพลันหันไปยักคิ้วยียวนใส่ล่ามหนึ่งที

เมื่อต่อเดินออกไปจนพ้นสายตาฉันก็ดึงสาวตากลับมาสนใจจานอาหารตรงหน้าของตัวเองต่อไม่คิดสนใจสักนิดว่าตอนนี้ล่ามมีสีหน้าแบบไหนหรือกำลังทำหน้ายังไงอยู่

เจ้าของเก้าอี้ตัวเดิมลุกเดินออกไปได้ไม่นานบัดนี้เก้าอี้ตัวนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยใครบางคน

"กลับตอนไหน" ทันทีที่ล่ามหย่อนก้นนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามฉันเขาก็เอ่ยปากถาม

"ไม่กลับ" ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"หมายความว่ายังไง" ล่ามขบกรามแน่นเค้นเสียงลอดไรฟันอย่างสะกดกลั้นอารมณ์เดือดดาลถามฉันเมื่อฉันบอกว่าวันนี้ฉันไม่กลับ

"ก็หมายความว่าคืนนี้ฉันจะไปนอนกับต่อ" ฉันยักไหล่อย่างไม่แยแสให้คนที่นั่งทำหน้าถมึงทึงใส่ฉันอยู่ ดูก็รู้ว่าตอนนี้ล่ามกำลังโกรธแต่เขาไม่มีปัญญาที่จะทำอะไรฉันได้

"ได้ยังไงกันเรยา เธอเป็นเมียฉันนะ"

"ฉันเคยบอกนายเหรอ" ไม่ทันที่ล่ามจะพูดจบฉันก็สวนเขากลับไปฉันเคยไปบอกเขาตอนไหนกันว่าฉันเป็นเมียเขากัน ถ้าจำไม่ผิดฉันว่าฉันไม่เคยไปพูดกับเขาแบบนั้นมีแต่ล่ามที่มโนเป็นตุเป็นตะคิดเองเออเองอยู่คนเดียว

"เรยา" ล่ามกดเสียงต่ำเรียกชื่อฉันโทนเสียงของเขามันฟังดูน่ากลัวนะคะแต่ฉันไม่ได้กลัวเขาสักนิด

"อะไรนักหนาล่ามรำคาญ" ฉันว่าให้เขาอย่างไม่สบอารมณ์ "มาพล่ามเรื่องไร้สาระให้ฟังอยู่ได้คนเขาจะจู๋จี๋กับแฟนนายไม่แหกตาดูบ้างหรือไงเลิกไร้มารยาทมานั่งที่คนอื่นแล้วกลับไปนั่งที่ตัวเองสักที" ฉันเอ่ยไล่เขาพลางชี้นิ้วไปหาโต๊ะของล่ามส่งสายตาว่าให้เขาลุกจากที่นัางของต่อไสหัวกลับไปนั่งที่ของตัวเองได้แล้ว

ล่ามมองหน้าฉันนิ่ง ๆ โดยที่เขาไม่คิดจะตอบโต้อะไรฉันกลับมาแต่ฉันรู้ดีว่าตอนนี้ล่ามพยายามระงับอารมณ์โกรธของตัวเองไม่ให้ระเบิดใส่ฉันแค่ไหน

"หน้าด้านตามกันอยู่ได้" ในช่วงจังหวะที่ล่ามกำลังเดินผ่านหน้าฉันไปนั่งโต๊ะตัวเองฉันพึมพำประโยคนั้นออกมาเบา ๆ แต่ทว่าล่ามน่ะได้ยินมันเต็มสองรูหูแน่ ๆ กลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเองล่ามก็เอาแต่มองหน้าฉันไม่วางตาซึ่งสายตาของเขาที่ใช้มองมายังฉันทำเอาใจฉันวูบไหวแปลก ๆ มันรู้สึกโหวงเหวงในใจชอบกล

ฉันไม่ชอบสายตาเศร้า ๆ ของล่ามแบบนี้เอาซะเลยเพราะว่ามันทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีตามเขาไปด้วย

ผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ ต่อที่ไปเข้าห้องน้ำก็เดินกลับมาที่โต๊ะ

"ไปนอนอยู่ในห้องน้ำมาเหรอต่อ" ฉันกระแนะกระแหนต่ออย่างไม่จริงจังมากนักพลางหรี่ตาลงจ้องมองเขาราวกับคนจับผิดเมื่อคนที่บอกว่าไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวหายไปนานกว่าปกติ

"ใช่ เย็นสบายมากเธอลองไปนอนด้วยกันปะ" ต่อถามฉันกลับอย่างยียวน

"ตามสบายเถอะค่ะ" ฉันตอบกลับพลันกลอกตามองบนให้คนตรงหน้า ฉันกับต่อเราทานข้าวกันต่ออีกนิดหน่อยก็เรียกเช็คบิลกัน ในตอนที่ต่อไปจ่ายเงินฉันก็กวาดสายตามองหาล่ามที่ไม่รู้ว่าหายไปไหนแล้ว

เมื่อมองหาเขาจนทั่วแต่ก็ไม่เจอเขา ฉันขมวดคิ้วมุ่นเป็นปมด้วยความสงสัยพลางคิดในใจว่า หรือว่าล่ามจะกลับบ้านไปแล้ว

"กลับบ้านกันครับคุณแฟน" ต่อที่กลับมาจากจ่ายเงินค่าอาหารก็ตรงดิ่งเข้ามากอดคอฉันที่ยืนรอเขาอยู่

"ทำตัวรุ่มร่ามกับเราจังเลยนะ" ฉันว่าให้ต่ออย่างไม่จริงจังมากนักแต่ก็ไม่ได้ผลักไสต่อสัมผัสของเขา

"นิด ๆ หน่อย ๆ อย่าทำเป็นเอ็ดไปหน่อยเลยคนสวย" ฉันส่ายหน้าเอือมระอาให้กับความยียวนของต่อ ก่อนที่ทั้งฉันและเขาจะพากันเดินออกจากร้านอาหารมา

'มึงคิดว่ามึงเก่งนักเหรอวะ'

ตุบ

'มึงคิดว่ามึงสดนักเหรอ"

พลั่ก

"เท้าไหนที่มึงใช้เหยียบเพื่อนกู ข้างไหนที่มันเหยียบเพื่อนกู'

ตุบ

"ทำไมไม่เก่งเหมือนตอนกระทืบเพื่อนกูเลยวะไอ้ลูกหมา ลุกขึ้นมาสิวะไอ้กระจอก"

เดินพ้นเขตร้านอาหารมาได้ไม่เท่าไหร่ฉันก็ต้องชะงักกับเสียงโหวกเหวกโวยวายเหมือนคนกำลังทะเลาะกันอยู่หนำซ้ำยังได้ยินเสียงตุบตับคล้ายว่ามีคนโดนทำร้าย

ฉันไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปดูให้เห็นกับตาว่ามีคนโดนทำร้ายแบบที่ฉันคิดไหมเพราะถ้ามันเป็นแบบที่ฉันคิดฉันจะได้โทรแจ้งตำรวจมาช่วยเหลือเขาได้ทัน แต่ในจังหวะที่ฉันกำลังเดินตามเสียงนั้นไปต่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ได้คว้าแขนฉันไว้

"จะไปไหน" ต่อเลิกคิ้วถามฉัน

"จะไปดูไงว่าเขามีเรื่องอะไรกัน"

"มันไม่ใช่เรื่องของเราเธอ" ต่อยื้อตัวฉันสุดฤทธิ์ไม่ให้ฉันเดินตามเสียงทะเลาะที่ยังไม่สงบลงนั่นไป "กลับบ้านกันเถอะปะ" ต่อไม่พูดเปล่าแต่ยังพยายามลากแขนฉันให้ออกมาจากตรงนั้น แต่ฉันก็ยังขืนตัวเองไว้ไม่ยอมเดินตามเขา

ฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันมีเรื่องอะไรและใจของฉันมันก็สั่งว่าฉันต้องไปดู

"เราจะไปดูเผื่อเราจะช่วยเหลือเขาได้ทัน" พูดจบฉันก็สะบัดมือต่อที่จับมือฉันไว้ทิ้งอย่างไม่ใยดี ฉันก้าวขาดุ่ม ๆ เดินตามหาต้นตอของเสียงก่อนจะเจอเข้ากับกลุ่มคนประมาณสามถึงสี่คนกำลังรุมกระทืบผู้ชายคนหนึ่งอยู่ "หยุดนะ" เห็นแบบนั้นฉันก็ตะโกนบอกให้คนพวกนั้นหยุดออกไปสุดเสียงแต่ทว่าคนพวกนั้นก็ไม่คิดจะฟังเสียงของฉันสักนิดยังคงช่วยกันรุมกระทืบผู้ชายคนนั้นแบบเอาเป็นเอาตายและเมื่อฉันเพ่งสายตามองผู้ชายที่กำลังโดนกระทืบชัด ๆ ฉันก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"ล่าม" พึมพำเรียกชื่อเขาคนนั้นออกมาเสียงแผ่วเบาราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ว่าคนที่ฉันเห็นเขาโดนกระทืบอยู่คือล่าม