Ep40

ฉันยืนอึ้งกับสิ่งที่เห็นอย่างคนทำอะไรไม่ถูก คนพวกนั้นรุมกระทืบไม่เว้นช่องว่างให้ล่ามได้สู้กลับหรือตอบโต้พวกมันเลยสักนิด พอล่ามล้มลงไปกับพื้นดินพวกมันก็กรูกันเข้าไปกระทืบซ้ำอย่างไร้ความปรานี

"หยุดนะ" เมื่อได้สติฉันก็ตะโกนบอกให้คนพวกนั้นหยุดการกระทำแสนป่าเถื่อนนั่นลงสักที ตอนนี้ฉันมองสภาพของล่ามไม่เห็นเลยด้วยซ้ำว่าล่ามมีสภาพเป็นแบบไหนเพราะพวกมันรุมกันจนไม่เว้นช่องว่างให้ฉันมองผ่านเข้าไปเห็นตัวล่ามได้เลย

ตอนนี้ตัวฉันสั่นไปหมดเพราะกลัวว่าล่ามจะเป็นอะไรไปแม้ฉันจะยังโกรธเขาอยู่แต่ฉันก็อดเป็นห่วงล่ามไม่ได้อยู่ดี มันไม่สมควรมีใครโดนกระทำแบบนี้และไม่รู้ว่าเพราะอะไร ไม่รู้ว่าล่ามไปทำอีท่าไหนถึงได้โดนพวกมันรุมกระทืบเอาได้

"ฉันบอกให้หยุดไง หยุดดิวะ ถ้าไม่หยุดฉันจะโทรแจ้งตำรวจแล้วนะ" ฉันตะโกนออกไปสุดเสียงแต่ไม่มีใครฟังเสียงของฉันสักนิด

"เรยาถอยไป" ฉันได้ยินเสียงของล่ามตะโกนออกมาแผ่วเบาให้ฉันถอยออกไปจากตรงนี้

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครฟังเสียงของฉันเลยสักคนฉันจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรแจ้งตำรวจให้มาในที่เกิดเหตุเป็นการด่วนฉันหวังตำรวจจะมาทันเวลานะไม่อย่างนั้นล่ามอาจจะตายคาตีนคนพวกนี้แน่ ๆ

คนที่มามุงดูก็ไม่ใช่น้อย ๆ แต่ไม่มีเลยสักคนที่คิดจะเข้าไปห้ามปรามหรือช่วยผู้ถูกกระทำ

"ฉันบอกให้หยุด หยุดได้แล้ว พอ" เหตุการณ์มันเริ่มบานปลายและหนักข้อขึ้นทุกที ฉันมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยอาการร้อนรนอย่างคนทำอะไรไม่ถูกก่อนที่ดวงตากลมโตของฉันจะเบิกโพลงกว้างเมื่อกลุ่มคนหนึ่งในสี่ชักมีดออกมาแล้วจ้วงแทงไปที่หน้าท้องของล่ามอย่างจัง "ล่าม" ฉันตะโกนเรียกชื่อล่ามออกมาสุดเสียงพลันน้ำตาของฉันก็ไหลลงมา ไม่คิดว่าเหตุการณ์ตรงหน้ามันจะหนักหนาถึงขั้นจะฆ่ากันให้ตาย

ฉันกำลังจะวิ่งเข้าไปช่วยล่ามแต่ทว่าเรียวแขนของฉันถูกคว้าไว้ด้วยมือของใครบางคนเข้าซะก่อนเมื่อฉันหันกลับมามองก็พบว่าเป็นต่อที่ดึงแขนฉันไว้

"ปล่อยเรานะต่อ" ฉันพยายามสะบัดมือต่อให้หลุดแต่ว่าเขาจับมือฉันแน่น

"อย่าเข้าไปมันอันตราย" ต่อบอกกับฉันเสียงเรียบ

"เราจะไปช่วยล่าม"

"มันไม่ตายง่าย ๆ หรอกเธอไม่ต้องเป็นห่วงมันไป" ฉันชะงักไปกับคำพูดนี้ของต่อก็เข้าใจอยู่หรอกนะว่าเขาโกรธ เขาเกลียดล่ามแต่ไม่คิดว่าเขาจะแล้งน้ำใจต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันถึงขนาดนี้

"แต่ล่ามเป็นเพื่อนของเรา เราต้องไปช่วยเขา" ฉันพยายามแกะมือต่อให้ปล่อยจากแขนของฉัน

"เธอก็เกลียดมันเหมือนกันไม่ใช่หรือไง มันตายไปก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอเธอจะได้ไม่ต้องมาทำอะไรบ้า ๆ ไม่ต้องมาแสร้งปลอมเป็นแฟนใครไม่ต้องให้ใครมาปลอมตัวเป็นแฟนเธอเพื่อตบตามัน" ฉันช็อกมากกับสิ่งที่ได้ยินจากปากของต่อ ฉันมองเขาด้วยสายตาผิดหวังเพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะเป็นคนที่ไร้น้ำใจได้ขนาดนี้ เขาช่วยเก็บความโกรธความเกลียดที่มีต่อล่ามไว้สักวินาทีแล้วเข้าไปช่วยเขาหน่อยไม่ได้เหรอ

"เราจะไปช่วยล่าม ต่อช่วยปล่อยแขนเราด้วย" ฉันบอกต่อเสียงเรียบพลางมองไปทางล่ามที่ตอนนี้เสื้อผ้าของเขาเปียกโชกไปด้วยเลือด เห็นแบบนั้นใจฉันก็กระตุกวูบ "ล่าม" เอ่ยเรียกเขาเสียงสั่นเครือฉันกลัวเหลือเกินว่าล่ามจะเป็นอะไรไป

และวินาทีนั้นเองที่คนในกลุ่มพวกนั้นหันมาทางฉันก่อนที่พวกมันจะพากันผละจากตัวล่ามเดินตรงมาทางฉันกับต่อ

"เป็นไงไอ้ต่อฝีมือกู" ฉันขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินคนพวกนั้นพูดกับต่อก่อนที่ฉันจะเบนสายตากลับไปมองต่อ

"เอาถึงตายเลยเหรอวะ" ต่อไม่ตอบคำถามนั้นแต่เลือกที่จะถามพวกมันกลับไปด้วยน้ำเสียงขบขัน ถึงแม้จะยังไม่เข้าใจอะไรมากแต่ฉันก็พอจะเดาได้ว่าคนพวกนี้กับต่อรู้จักกัน

"ก็ดีไม่ใช่หรือไง เพราะขนาดมันเองยังกระทืบมึงปางตายไม่ใช่เหรอวะ"

"ก็ดี" ต่อกับคนพวกนั้นแท็กมือกันก่อนจะพากันหัวเราะเยาะออกมาราวกับว่ากำลังสะใจกับอะไรสักอย่าง

"ฝีมือต่อเหรอ" ฉันที่เริ่มเข้าใจกับเหตุการณ์ตรงหน้ามากขึ้นก็เอ่ยถามต่อเสียงแผ่วเบาราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"ใช่" ต่อยอมรับอย่างไม่คิดปฏิเสธแถมยังยักไหล่ใส่ฉันอย่างไม่แยแสหรือรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป

"ต่อทำแบบนี้ทำไมอะ เรื่องของต่อกับล่ามมันควรจบไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ไม่จบและมันไม่มีทางจบจนกว่าต่อจะได้เอาคืนมัน เรยาคิดว่าต่อจะยอมให้มันกระทำต่ออยู่ฝ่ายเดียวอย่างนั้นเหรอ ต่อรอเวลาเอาคืนมันมาตั้งเท่าไหร่ ต่อรอเวลานี้ที่จะเอาคืนมันมานานแค่ไหนเรยารู้ไหมทำเป็นเก่งนักคนแบบมันสมควร" ฉันอึ้งกับคำพูดของต่อ

"เรารีบไปกันก่อนดีกว่าว่ะก่อนที่ตำรวจจะมา" เสียงของใครบางคนพูดขึ้นมา

"เออไปดิ"

"ปล่อย เราไม่ไป" ฉันขืนตัวเองสุดฤทธิ์เมื่อต่อลากแขนฉันให้เดินตามเขาและในจังหวะนั้นเองเสียงไฟเรนรถตำรวจดังขึ้นมาต่อเลยยอมที่จะปล่อยมือฉันแล้วรีบวิ่งหนีไปกับเพื่อนของเขา

เมื่อเป็นอิสระฉันไม่ช้ารีบวิ่งมาหาล่ามที่นอนจมกองเลือดอยู่

"ล่าม" ฉันเอ่ยเรียกล่ามเสียงสั่นพยายามอย่างมากที่จะไม่ให้ตัวเองสติแตกจนช่วยเหลือเขาไม่ได้ ตอนนี้เลือดล่ามไหลออกมาไม่หยุดฉันเลยเอาผ้าเช็ดหน้าของตัวเองทาบไปกับจุดที่ล่ามโดนแทงเพื่อห้ามเลือดไว้ "เจ็บมากไหม"

"........" ล่ามไม่ตอบแต่เลือกที่จะส่ายหน้าให้ฉันแทนก่อนที่เขาจะพยายามยกมือที่สั่นเทาอาบไปด้วยเลือดขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ฉัน

"อย่าร้อง ฉันไม่เป็นอะไร" ยิ่งได้ยินล่ามพูดแบบนั้นฉันก็ยิ่งร้องไห้ออกมาความรู้สึกของฉันมันตีร่วนกันไปหมดมันทั้งเป็นห่วงเขา ทั้งกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป ทั้งรู้สึกผิดที่ทำให้ล่ามต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

"ขอโทษนะล่าม"

"เธอไม่ผิด ฉันผิดเอง"

"ขอทางหน่อยค่ะ" ไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบล่ามกลับเสียงเจ้าหน้าที่กู้ภัยและเหล่าพยาบาลก็ดังแทรกเข้ามาฉันจึงลุกเดินออกมาจากตรงนั้นปล่อยให้เจ้าหน้าที่เขาเข้าไปช่วยเหลือล่ามอย่างเต็มที่

ใจฉันหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อเห็นว่าตอนนี้ล่ามสลบไปแล้วและพยาบาลกำลังปั๊มหัวใจให้เขาอยู่

"อย่าเป็นอะไรไปนะล่าม" สิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้ก็คงเป็นการภาวนาวอนขอให้เขาปลอดภัย

.