4 เก็บเข้ากรุ

ตลอดการเดินทางภายในรถแท็กซี่คือความเงียบ เราสองคนต่างหันหน้าไปคนละทาง ถ้าให้เปรียบก็คงเหมือนถนนเส้นคู่ขนานนั่นแหละ

เดินไปคู่กัน แต่ไม่มีทางมาบรรจบเป็นเส้นเดียวกัน

ตริ๊ง ตริ๊ง ตริ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนของฉันดังขึ้นรัว ๆ ด้วยความเกรงใจคนขับแท็กซี่ ฉันจึงล้วงจากกระเป๋าขึ้นมากดอ่าน

(ทอม : กลับห้องยัง)

(ทอม : ไอถึงห้องแล้ว)

(ทอม : คิดถึงยูนะ)

(ทอม : ถ้ายังไงถึงห้องแล้วคอลมาหาไอหน่อย ไอคิดถึงยูใจจะขาดแล้ว)

ข้อความที่ฉันเปิดอ่านทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาด้วยความเคยชิน

(แหวน : ไอก็คิดถึงยู)

(แหวน : ตอนนี้ไออยู่ในรถแท็กซี่ ใกล้ถึงคอนโดแล้ว)

(แหวน : ถึงห้องแล้วไอจะโทรหานะ)

ฉันส่งข้อความตอบกลับไป

‘ทอม’ คือคนที่ฉันลองเปิดใจคุยมาได้สักพักแล้ว โดยที่ฉันไม่ได้เล่าให้เพื่อนคนไหนฟังเลย แม้จะเป็นเพื่อนสนิทของฉันก็เถอะ

ที่ไม่เล่าเพราะอะไรก็ไม่รู้นะ อาจจะเพราะยังไม่ได้มั่นใจว่าทอมจะเป็นคนที่ฉันรักมั้ง ฉันจึงทำตัวเหมือนคนโสดงี้

ทอมยังเรียนไม่จบ เขาไม่ได้กลับมาพร้อมฉัน แต่ไม่เกินปีนี้ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดทอมน่าจะกลับมาเมืองไทย

Rrrr….

เสียงริงโทนของคนข้างกายดังขึ้น ฉันจึงรีบเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า ด้วยความที่สายตาสอดส่องอยากรู้อยากเห็นเกินความจำเป็น

จึงได้เห็นว่าใครคือคนที่โทรเข้ามา

ฉันหันหน้ามองอีกทางเมื่อเห็นชัดแล้วว่าใครคือคนที่โทร ก็รู้สึกเจ็บดี เจ็บมากเลยก็ว่าได้

หึ เจ็บทั้งที่ควรเลิกรู้สึกได้แล้ว

ดินไม่ได้กดรับสาย เพราะว่าฉันไม่ได้ยินเสียงเขาพูดอะไรออกมา

สมองของฉันกำลังประมวลเรื่องราวบางอย่าง จุดเริ่มต้นของเรื่องที่เกิดขึ้นมันควรเริ่มตั้งแต่ตอนไหนกัน ทว่าคิดไปก็เท่านั้น ในเมื่อฉันเป็นคนนอก จะรู้จุดเริ่มต้นของคนอื่นได้ยังไงกัน

สี่สิบห้านาทีต่อมาแท็กซี่จอดที่หน้าคอนโดของฉัน ฉันมองมิเตอร์และควักเงินจ่าย มืออีกข้างเปิดประตูเตรียมลงจากรถ

“แม่คิดถึง” เสียงของคนข้างกายเอื้อนเอ่ย ฉันไม่ได้ใส่ใจที่จะฟังหรือตอบกลับอะไรไป ทำเหมือนไม่ได้ยิน ลงจากรถและเดินเข้าคอนโด ไม่ได้หันหลังกลับไปมอง

ในเมื่อเราสองคนจบกันไปแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่จะต้องมาสานต่อความเจ็บปวดให้แก่กันและกัน แม่ที่ดินพูดถึงก็คือแม่ของเขา จริงอยู่ว่าฉันทำไม่ดีกับลูกชายของแม่ แต่ว่าแม่เป็นผู้ใหญ่ที่ดีมาก แม่ไม่โกรธ ไม่ถือสาและยังรักฉันเหมือนลูก

บอกตามตรงเลยว่าเมื่อมองย้อนกลับไปดูสิ่งที่ทำเอาไว้นั้น ฉันรู้สึกละอายใจมาก ฉันมันผู้หญิงหน้าด้านคนหนึ่งที่อยากได้ผู้ชายจนถึงขั้นวางยาเพื่อให้เขาหลับนอนด้วย

มันคือเรื่องทุเรศ เรื่องน่าสมเพชมากสำหรับฉัน!

กลับมาถึงห้องฉันก็ทิ้งตัวลงนอนบนฟูก ไม่สนแล้วความสะอาด ตอนนี้อยากนอน อยากลืมใบหน้าของดิน ไม่อยากให้เสียงของเขาเข้ามาก้องอยู่ในหู ไม่อยากให้เขาเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจของฉัน

ตริ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังฉันจึงคว้าโทรศัพท์มือถือมากดอ่าน

(ทอม: เฮ้ ยูถึงห้องหรือยัง ทำไมนาน ไอเป็นห่วง)

นั่นไง ฉันมัวแต่คิดเรื่องของดิน จนลืมไปเลยว่ารับปากใครอีกคนที่เขากำลังรอฉันอยู่