6

เสียงน้ำที่ไหลกระทบพื้นอย่างต่อเนื่องบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคนภายในห้องน้ำยังคงทำธุระส่วนตัวอยู่

แก้วตานั่งคุกเข่า สองมือขยุ้มเนื้อผ้ากางเกงตัวเก่าของตนไว้แน่น พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ตื่นตระหนก ทว่าเธอทำไม่ได้ เพราะคิมหันต์กำลังกดดันเธอผ่านทางสายตา ใบหน้าเขาดุดัน แต่ริมฝีปากกลับกระตุกยิ้มเลือดเย็น

เธอตัดสินใจอยู่หลายนาทีก่อนจะพูดออกไป

"คุณคิม แก้วทำไม่ได้ แก้วทำไม่ได้จริง ๆ" ในที่สุดน้ำตาที่ถูกกลั้นเอาไว้ก็พากันพรั่งพรูออกมาเป็นสายธาร เหมือนคิมหันต์จะรู้คำตอบอยู่แล้ว ร่างสูงยอบตัวลงเสมอร่างเล็ก หัวไหล่บางสั่นไหวผลจากการสะอึกสะอื้นของเธอ

"ทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องทำ"

แก้วตาเงยหน้ามองชายหนุ่ม ความหวาดกลัวที่มีไม่ได้ลดลงเลยสักนิด

คิมหันต์ช้อนคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ชั่วพริบตาเดียวหญิงสาวก็ถูกนำมาวางไว้บนเตียงนอน โดยที่มีร่างใหญ่ตามมาทาบทับ ดวงตากลมโตมองเขาอึ้ง ๆ เตรียมยกมือผลักชายบนร่างให้ออกห่างตามสัญชาตญาณ แต่เธอไม่อาจสู้พละกำลังเขาได้

หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอีกครั้ง เมื่อเสียงภายในห้องน้ำเริ่มสงบ แต่คิมหันต์ไม่แม้แต่จะผละออกจากเธอ เขายิ้มพร่าไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งที่ทำ ต่างจากแก้วตา เธอกลัวเกินกว่าจะควบคุมร่างกายได้

"คุณพลอยเธอจะออกมาแล้ว ปล่อยแก้วเถอะนะคะคุณคิม" แก้วตาเอ่ยเสียงสั่น

"กลัวเหรอ"

เธอพยักหน้าขึ้นลงอย่างกระตือรือร้นตอบรับโดยไม่คิดปิดบัง คิมหันต์จุดยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

"เธอกลัวพลอยลินมากกว่ากลัวฉัน?"

"แก้วไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด"

ดวงตาคู่คมกวาดมองดวงหน้าหวานของหญิงสาวในการปกครอง แม้ยามไม่มีเครื่องสำอางประทิน เด็กน้อยของเขาก็ยังคงความสวยสด ขัดใจอย่างเดียวคือดวงตาเธอบอบช้ำเหมือนคนที่อมทุกข์ตลอดเวลา

"อยู่กับฉันเธอไม่มีความสุขแล้วเหรอแก้วตา" คิมหันต์เอ่ยถามคนใต้อาณัติ แก้วตาไม่ตอบ แต่สีหน้าที่แสนจะทุกข์ใจคงเป็นคำตอบแล้ว แก้วตาเป็นเด็กยิ้มง่าย ถึงแม้จะโดนสาวรับใช้คนอื่นรังแก เธอมักเชื่อฟังคนอื่นและโดนกดขี่อยู่เสมอ

เสียอย่างเดียวเธอผิดคำพูด

วินาทีถัดมาคิมหันต์พลิกร่างสลับตำแหน่ง มือหนาโอบรัดเอวคอดกิ่วไว้มั่นแล้วจับเธอให้ทับบนตัวเขาแทน กลายเป็นว่าตอนนี้แก้วตาขึ้นคร่อมอยู่บนกายแกร่งในท่าที่ล่อแหลมเอาเรื่อง

ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ เขาจ้องสีหน้าแตกตื่นของคนด้านบนแล้วหัวเราะขึ้นจมูก ก่อนจะเหนี่ยวรั้งต้นคอขาวให้โน้มหน้าลงมาเต็มแรง แรงกระแทกที่หนักหน่วง ทำให้ริมฝีปากบางแตกจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก

คนใจร้ายดูดเน้นตรงรอยแตกซ้ำไปมา เขารีดเค้นเหมือนต้องการจะดื่มด่ำเลือดจากบาดแผลของเธอ นานอยู่หลายนาทีกว่าที่คิมหันต์จะผละออก มีคราบเลือดสีแดงเจือจางติดที่ขอบปาก

เขาเองก็ได้เลือดเช่นกัน แต่ต่างตรงที่ความรู้สึก เธอหวาดกลัว แต่เขาตื่นเต้น

"คิมคะ ไม่เห็นตามเข้ามาเลย พลอยรอ...ทำอะไรน่ะ!"

เร็วกว่าคำพูดก็คงเป็นเจ้าของร่างเพรียวระหงที่มีเสื้อคลุมอาบน้ำเพียงตัวเดียวกับหยดน้ำที่เกาะตามเนื้อตัว พลอยลินตรงดิ่งมากระชากผมของแก้วตาเต็มเหนี่ยว และเหวี่ยงเด็กรับใช้ไปบนพื้นพรมเต็มแรง เส้นผมบางส่วนหลุดติดมือเจ้าหล่อน พลอยลินทำน่าขยะแขยงสะบัดออกด้วยความรังเกียจ

"แกกล้ามากเลยนะอีนังร่าน เลี้ยงไม่เชื่อง"

เพียะ! เพียะ!

แก้วตาหน้าสะบัดไปตามแรงตบ แก้มใสขึ้นรอยนิ้วแทบจะทันที ครั้งที่สามกำลังจะตามมา แต่หญิงสาวรีบถดตัวถอยหนีแล้วยกมือขึ้นไหว้พลอยลินพร้อมกับสะอึกสะอื้นจนตัวโยน

"แก้วไม่ได้ ฮึก แก้วไม่ได้จะทำแบบนั้น อย่าทำแก้วเลยนะคะ คุณพลอยกำลังเข้าใจแก้วผิด" ปากบางสั่นระริก มือน้อยที่พนมเหนือหน้าอกสั่นราวกับเจ้าเข้า

ครู่หนึ่งที่เธอเงยหน้าสบตากับคนใจร้าย เขาดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจ ซ้ำยังยกยิ้มโดยไร้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี...

แก้วตาเดินลงมาจากห้องนอนใหญ่ ใบหน้าหวานเปื้อนน้ำตา ขณะเดียวกันซีกแก้มด้านซ้ายขึ้นรอยนิ้วอย่างชัดเจน มันร้อนระอุและเจ็บระบม แต่ก็คงเทียบไม่ได้กับสิ่งที่คิมหันต์ทำกับเธอ

ผู้ชายใจร้ายคนนั้นจงใจให้คุณพลอยลินเข้าใจเธอผิด แก้วตาไม่สามารถแก้ต่างให้ตัวเองได้ แค่คำพูดของเด็กรับใช้ต่ำต้อยไม่มีผลต่อคนชั้นสูงอย่างพวกเขา ต่างจากคิมหันต์ เพียงแค่เขาเอ่ยปากว่ามันเป็นเพียงอุบัติเหตุพลอยลินก็พร้อมจะหยุดทำร้ายเธอทันที แต่ก็ไม่วายด่าทอเหยียดหยามกันสารพัด ความกดดันและความอดสูทำให้เธอร้องไห้แทบเป็นสายเลือด

อยากไปให้พ้นจากบ้านหลังนี้เหลือเกิน ไปให้พ้นจากคนใจร้าย...

ในตอนที่แก้วตากำลังเดินกลับเข้าห้องพัก สายตาก็บังเอิญเห็นเพื่อนสาวใช้ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จมาหมาด ๆ หล่อนเตรียมเปิดประตูเข้าห้อง แต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าไว้เมื่อเห็นสาวใช้รุ่นน้องเดินก้มหน้างุด

"อีแก้ว หน้าไปโดนอะไรมา"

แก้วตาส่ายศีรษะเบา ๆ แต่กลับโดนฝ่ามือหยาบกร้านบีบปลายคางให้แหงนขึ้น นัยน์ตาสอดรู้สอดเห็นทอประกายวิบวับตามด้วยเสียงหัวเราะชอบใจที่ได้เห็นรอยแดงบนใบหน้าใส

"นี่อย่าบอกนะว่าแกไปอ่อยคุณคิมแล้วโดนเมียเขาตบมาน่ะ"

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะพี่ แก้วไม่ได้ทำอย่างที่พี่พูด" แก้วตาสวนทันควัน น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ หล่อนจิ๊ปากจ้องคนตัวเล็กกว่าเขม็ง

"กล้าขึ้นเสียงใส่ฉันเหรอฮะ! วอนซะแล้ว" แก้วตาหลับตาปี๋เบี่ยงหน้าไปอีกทาง เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะง้างฝ่ามือ

"อะไรกัน" เป็นเสียงของป้าน้อยที่ดังแทรกขึ้นมา แก้วตาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และนึกขอบคุณป้าน้อยอยู่ในใจ ร่างเล็กถอยห่างจากสาวใช้รุ่นพี่ไปหลายก้าว

เปียลอยหน้าลอยตา เก็บมือไขว้หลังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับเหตุการณ์ก่อนหน้า

"ก็เปล่าหนิจ๊ะ ทักทายปกติ" สาวใช้ร่างท้วมกระแทกเสียงตอบ

ป้าน้อยหรี่ตามองอย่างจับผิด ก่อนจะเดินไปใกล้ ๆ คนทั้งสอง หญิงวัยกลางคนหันมองคนตัวเล็ก เธอเอาแต่ก้มมองพื้นไม่สบตาใคร ส่วนเปียก็เปะปากเล็กน้อย

"ไม่มีอะไรก็เข้าห้องไป ยืนหน้าสลอนอยู่ได้"

แก้วตาเมื่อเห็นว่าเปียเดินกลับเข้าห้องไปแล้ว เธอกดใบหน้าลงแล้วเตรียมจะเข้าห้องของตน ทว่าป้าน้อยก็เอ่ยขึ้นมาก่อน "มีอะไรหรือเปล่านังแก้ว เอาแต่ก้มหน้าก้มตา"

แก้วตาส่ายหน้าตอบ "แก้วขอตัวก่อนนะคะ" ร่างเล็กรีบสาวเท้าเดินเข้าห้องพักไปทันที ทิ้งไว้เพียงสายตาของหญิงชราที่มองตามอย่างเห็นใจ ไม่รู้จะพูดปลอบใจเด็กสาวอย่างไร คิมหันต์ไม่ใช่คนที่จะเลิกราอะไรไปง่าย ๆ โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายต้องตาต้องใจใครสักคน...

กลางดึกสงัด กินเวลาไปเกือบค่อนคืนกว่าที่คนตัวเล็กในชุดนอนผ้าตัวเก่าจะหลับตาลงได้

ในอ้อมแขนเรียวบางมีกรอบรูปใบเล็กของแม่ เธอกอดมันแนบแน่นราวกับว่านั่นจะช่วยยับยั้งความหนาวเหน็บในใจได้ เกือบจะทุกคืนที่เธอนอนร้องไห้เพียงคนเดียว เพราะความคิดถึงมารดาที่ล่วงลับไป และไม่มีวันใดที่หญิงสาวจะหลับได้สนิทใจเลย

คืนนี้ก็เช่นกัน เปลือกตาสีชาดขยุกขยิกไปมา เมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสแผ่วเบาบางอย่างก่อกวนที่แก้มบอบช้ำ สัมผัสอุ่นร้อนแผ่ซ่านไปตามผิวเนื้อ หญิงสาวสะลึมสะลือ เธอเอียงคอแนบแก้มไปกับความอบอุ่นนั้น

แม่มาหาเธอใช่ไหม ปลอบใจกันอย่างที่เคยทำ...

"เจ็บมากไหมเด็กดี"

น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยข้างใบหูขาว แก้วตาครางในลำคอเสียงแผ่ว เธอยังคงแยกแยะไม่ได้ เพราะความง่วงบวกกับความอ่อนเพลียเล่นงาน แต่เธอก็พยักหน้าตอบ

นิ้วมือใหญ่แต่เรียวสวยเข้ารูปเกลี่ยไปมาตามรอยแดงที่แก้มนุ่ม นัยน์ตาสีรัตติกาลไม่บ่งบอกอารมณ์ใด เขาเพียงจดจ้องใบหน้าใสเงียบ ๆ

"ถ้าเป็นเด็กดีกว่านี้ เธอจะไม่เจ็บตัวเลยแก้วตา"

แก้วตาตื่นแต่เช้าตรู่ด้วยความเคยชิน แต่ก็ต้องสะดุ้งยามที่ยกฝ่ามือขึ้นมาขยี้ดวงตาเพราะความงัวเงีย แล้วมันก็เฉียดโดนเนื้อแก้มที่บวมแดง

ความรู้สึกแรกที่แก้วตาคิดคือมันต้องช้ำอย่างแน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้นเรือนร่างในชุดนอนตัวเก่าก็ลุกจากเตียงเดินไปที่ตู้เก็บของ ควานหาแผ่นแปะกอเอี๊ยะที่แม่มักใช้แปะแก้มให้ครั้งที่เธอปวดฟันเสมอ เมื่อเจอแผ่นกอเอี๊ยะคนตัวเล็กก็ยืนนิ่งไปเสียดื้อ ๆ ความทรงจำดี ๆ ของเธอกับแม่ผุดขึ้นมาอีกแล้ว ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความคิดถึงคนที่ไม่อยู่บนโลกใบนี้

คนที่คอยทำให้กันทุกอย่าง แต่วันนี้ไม่มีอีกแล้ว

นิ้วเรียวยกขึ้นเกลี่ยหยาดน้ำใสที่ทำท่าจะไหลลงมาได้ทุกเมื่ออย่างลวก ๆ สูดน้ำมูกและสะบัดหน้าเบา ๆ เธอไม่อยากคร่ำครวญ เพราะรู้ว่ามันไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้น

ในจังหวะที่หญิงสาวหมุนตัวกลับมาทางเตียงนอนขนาดสามฟุต สายตาก็บังเอิญเลื่อนสบเข้ากับตลับยายี่ห้อหนึ่งที่ไม่คุ้นตาเอาเสียเลยบนชั้นหัวเตียง แก้วตาเดินไปหยิบมันขึ้นมาอ่านสรรพคุณคร่าว ๆ ถึงได้รู้ว่าเป็นยาทาบรรเทาอาการบวม ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มเจือจาง คงจะเป็นป้าน้อยที่เห็นใบหน้าบวมช้ำของเธอถึงได้นำมันมาวางไว้ให้

อย่างน้อยบ้านหลังนี้ก็ยังมีคนที่ใจดีกับเธออยู่บ้าง...