Ep7 บัตรนักศึกษาทิ้งร่องรอย

คฤหาสน์ตระกูลวิมลเกียรติยศในเช้าวันนี้ดูเงียบเหงาผิดปกติสำหรับไอรีน หญิงสาวซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา แม้แสงแดดจะสาดส่องเข้ามาในห้องแต่เธอกลับรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก ความทรงจำเมื่อคืนยังคงตามหลอกหลอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับภาพยนตร์สยองขวัญที่ไม่มีวันจบสิ้น

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นทำเอาไอรีนสะดุ้งสุดตัว หัวใจที่อ่อนล้าเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก "ไอรีนลูก ตื่นหรือยังจ๊ะ? วันนี้มีเรียนไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวให้พี่เอกไปส่งนะ" เสียงคุณหญิงรดาดังผ่านบานประตูเข้ามาอย่างอ่อนโยน

ไอรีนกลั้นหายใจ น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลเมื่อครู่กลับรื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ค่ะแม่... ไอรีนกำลังจะลุกค่ะ วันนี้ไอรีนขอไปเองนะคะ อยากลองนั่งรถไฟฟ้าดูบ้าง"

"เอาอย่างนั้นเหรอ? แต่อย่ากลับดึกนะลูก ช่วงนี้เห็นข่าวมาเฟียมีเรื่องกันบ่อย แม่เป็นห่วง"

"ค่ะแม่... ไอรีนจะรีบกลับค่ะ"

เมื่อเสียงฝีเท้าของผู้เป็นมารดาเดินห่างออกไป ไอรีนก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ร่างกายที่บอบช้ำเตือนให้รู้ว่าเธอยังคงเจ็บปวดจากสัมผัสที่รุนแรงของชายแปลกหน้าคนนั้น เธอไม่รู้เลยว่าการที่เธอลืมบัตรนักศึกษาไว้ที่โรงแรมจะนำหายนะมาสู่ชีวิตที่เธอพยายามจะรักษามันเอาไว้

...

ในขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์ตระกูลใหญ่ของคิริน ชายหนุ่มนั่งมองบัตรประจำตัวนักศึกษาใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง ดวงตาคมกริบจ้องมองรูปถ่ายของหญิงสาวในบัตรด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาไม่ได้มองเธอเป็นเพียงเหยื่อชั่วคราวอีกต่อไป แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาก็ยังอธิบายไม่ได้กำลังก่อตัวขึ้น

"นายครับ... ได้ข้อมูลของเธอมาแล้วครับ ไอรีน วิมลเกียรติยศ เป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าของธุรกิจส่งออกรายใหญ่ของประเทศ อยู่ในตระกูลที่ขึ้นชื่อเรื่องความหวงลูกสาวครับ" ลูกน้องคนสนิทรายงาน

คิรินจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ควันสีเทาฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง "หวงนักงั้นเหรอ... ก็น่าสนใจดี"

เขาไม่ได้บอกให้น้องชายแฝดของเขาอย่าง 'คิรัน' รับรู้เรื่องนี้ คิรันเป็นคนที่ใจร้อนและรักความสนุกเป็นชีวิตจิตใจ ถ้าหากน้องชายเขารู้ว่าเขามีของเล่นที่น่าสนใจแบบนี้ คิรันคงไม่ปล่อยให้เขาได้ครอบครองเธอเพียงคนเดียวแน่ๆ คิรินเป็นพี่ชายที่สุขุม แต่เขาก็เป็นนักล่าที่ไม่มีวันปล่อยให้สิ่งที่หมายปองหลุดมือไป

"นายจะทำอย่างไรต่อไปครับ จะให้ไปตามหาตัวเธอที่มหาวิทยาลัยเลยไหม?"

"ไม่ต้อง... ปล่อยให้เธอใช้ชีวิตปกติไปก่อน" คิรินพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นสาย "ฉันอยากดูว่า... ถ้าดอกไม้ในกรงทองอย่างเธอต้องเจอกับโลกที่โหดร้ายข้างนอก เธอจะต้านทานได้นานแค่ไหน"

คิรินรู้ดีว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เขากำลังเริ่มเล่นเกมที่อันตราย เกมที่จะทำให้ไอรีนไม่มีวันหนีจากเขาไปไหนได้ การมีบัตรนักศึกษาของเธอไว้ในมือก็เท่ากับว่าเขามีกุญแจที่สามารถเข้าไปในโลกของเธอได้ตลอดเวลา

...

ทางด้านไอรีน เธอตัดสินใจไปมหาวิทยาลัยด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอหวังเพียงว่าเรื่องราวเมื่อคืนจะเป็นเพียงฝันร้ายที่ผ่านไป แต่ความจริงที่ร่างกายของเธอยังคงปวดร้าวอยู่ มันคอยย้ำเตือนเธอเสมอว่าเธอได้เสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปแล้ว

ทันทีที่เธอก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย สายตาของเพื่อนๆ และรุ่นพี่หลายคนก็จับจ้องมาที่เธอ ไอรีนพยายามหลบสายตา แต่แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็น 'น้ำหวาน' เพื่อนสนิทตัวดีเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าตื่นตระหนกแกล้งทำเป็นห่วงใย

"ไอรีน! เมื่อคืนแกหายไปไหนมา? ฉันรอแกตั้งนานจนเกือบจะแจ้งตำรวจอยู่แล้ว รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน!" น้ำหวานโผเข้ากอดไอรีนแน่น

ไอรีนตัวแข็งทื่อ เธออยากจะผลักเพื่อนคนนี้ออกไปให้พ้น แต่เธอก็ทำได้เพียงยืนนิ่ง ความรู้สึกผิดที่เธอแอบโกรธน้ำหวานอยู่ในใจตีรวนไปหมด เธอไม่รู้ว่าน้ำหวานเป็นคนวางแผนหรือเปล่า แต่ในเมื่อไม่มีหลักฐาน เธอจึงต้องเก็บความสงสัยนั้นไว้ก่อน

"ฉัน... ฉันหลงทางน่ะน้ำหวาน ขอโทษทีนะที่ไม่ได้บอก" ไอรีนตอบเสียงแผ่ว

"ไม่เป็นไรหรอก ดีแล้วที่แกปลอดภัย... เดี๋ยวตอนเย็นไปทานข้าวกันนะ ฉันอยากไถ่โทษที่ดูแลแกไม่ดี" น้ำหวานเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้มที่ไอรีนเริ่มไม่แน่ใจว่าเป็นมิตรจริงหรือไม่

"ขอบใจนะ... แต่ไว้วันหลังดีกว่า วันนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี" ไอรีนปฏิเสธก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา

เธอรู้สึกเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลา ไม่ว่าจะไปที่ไหน สายตาของเธอมักจะเหลือบไปเห็นรถสีดำสนิทคันหนึ่งจอดอยู่ที่มุมไกลๆ ของมหาวิทยาลัยเสมอ รถที่ดูคุ้นตา... รถที่อาจจะเป็นรถของคนที่เธอพยายามหนี

ไอรีนรีบก้มหน้าก้มตาเดินเข้าห้องเรียนโดยไม่สนใจรอบข้าง เธอไม่รู้เลยว่าคิรินไม่ได้มาปรากฏตัวด้วยตัวเอง แต่ลูกน้องของเขากำลังจดจ้องความเคลื่อนไหวของเธออยู่ และข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับชีวิตของเธอในวันนี้จะถูกส่งตรงถึงมือของคิรินภายในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

โลกของไอรีนกำลังเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ เธอเป็นเหมือนเหยื่อตัวน้อยที่กำลังจะถูกล่าในกรงขังที่มองไม่เห็น โดยที่มีเพื่อนสนิทผู้ทรยศคอยเป็นคนช่วยต้อนเธอให้เข้าใกล้คมเขี้ยวของมาเฟียร้ายมากขึ้นทุกที

"เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก ไอรีน..." คิรินพึมพำกับตัวเองขณะมองภาพจากกล้องวงจรปิดของมหาวิทยาลัยที่ลูกน้องส่งมาให้ บนหน้าจอคือภาพของไอรีนที่กำลังเดินก้มหน้าก้มตาด้วยท่าทางที่ดูไร้ทางสู้