Ep8 ตามล่าหาตัวเจ้าของ

ชีวิตของไอรีนในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาเปรียบเสมือนการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ ความหวาดระแวงกัดกินหัวใจเธอจนไม่เป็นอันทำอะไร แม้แต่การเรียนที่เธอเคยให้ความสำคัญ ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงเรื่องรองไปเสียแล้ว

คิริน... ชายคนนั้นเป็นเหมือนเงาที่ตามติดเธอไปทุกที่ แม้เธอจะไม่ได้เจอเขาตัวเป็นๆ แต่เธอมักจะรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองจากที่ไกลๆ อยู่เสมอ รถยนต์สีดำที่จอดในมุมอับของมหาวิทยาลัย หรือสายตาของคนแปลกหน้าที่ดูไม่น่าไว้ใจ ทั้งหมดนั้นทำให้ไอรีนตัดสินใจว่าเธอต้องหนี... หนีไปให้ไกลจากเมืองที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัวนี้

ทว่าโลกความเป็นจริงไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น ความหวงแหนของครอบครัวอัครเดโชชัยเป็นอุปสรรคชิ้นโต พ่อของเธอเพิ่งอนุมัติโครงการใหญ่ที่ต้องให้ไอรีนเข้าไปมีส่วนร่วมในการเรียนรู้ธุรกิจ ซึ่งหมายความว่าเธอไม่มีทางที่จะปลีกตัวออกไปต่างประเทศหรือหลบไปพักผ่อนที่ไหนได้เลยตามใจชอบ

...

ในคฤหาสน์ของตระกูลมาเฟีย คิรินกำลังนั่งฟังรายงานจากลูกน้องด้วยใบหน้าเรียบเฉย บัตรนักศึกษาของไอรีนถูกวางไว้บนโต๊ะทำงานของเขาอย่างโดดเด่น มันคือสัญลักษณ์แห่งอำนาจที่เขามีเหนือผู้หญิงคนนี้

"นายครับ... คุณไอรีนมีตารางเรียนที่ตึกคณะบริหารธุรกิจทุกวันอังคารและพฤหัสบดีครับ" ลูกน้องคนสนิทกล่าวรายงาน "และดูเหมือนว่าเธอจะค่อนข้างระวังตัวเป็นพิเศษ ไม่ค่อยออกไปไหนคนเดียว นอกจากไปกับเพื่อนสนิทที่ชื่อน้ำหวานครับ"

คิรินกระตุกยิ้ม "เพื่อนสนิทงั้นเหรอ? หึ... คนที่วางแผนส่งเธอมาหาฉันน่ะเหรอ?"

"ใช่ครับนาย ดูเหมือนว่าน้ำหวานคนนี้จะพยายามตีสนิทคุณไอรีนอย่างใกล้ชิด ผมควรจัดการอย่างไรกับยัยนี่ดีครับ?"

คิรินโบกมือห้าม "ปล่อยเอาไว้ก่อน... เก็บเอาไว้เป็นหมากในกระดานของฉัน บางทีการมีเพื่อนที่ 'หวังดี' แบบนั้น อาจจะเป็นตัวช่วยชั้นดีที่จะต้อนแม่กวางน้อยให้เข้ามาหาฉันได้ง่ายขึ้น"

ความใจเย็นของคิรินน่ากลัวกว่าความเกรี้ยวกราด หลายครั้งที่เขาใช้วิธีการที่นุ่มนวลแต่บีบคั้นเพื่อทำให้เหยื่อตายใจ เขาไม่ได้ต้องการแค่การครอบครองร่างกายของไอรีนแบบฉาบฉวยเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ แต่เขากำลังต้องการที่จะทำลายเกราะกำบังอันแสนบริสุทธิ์ของเธอให้พังทลายลงด้วยมือของเขาเอง

...

ในบ่ายวันนั้น ไอรีนนั่งจมอยู่กับกองเอกสารในห้องสมุดของมหาวิทยาลัย แสงแดดอุ่นๆ ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาไม่สามารถคลายความหนาวเหน็บในใจเธอได้ เธอหยิบปากกาขึ้นมาจดบันทึก แต่ใจของเธอกลับลอยไปไกลถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังขึ้นใกล้ๆ โต๊ะของเธอ ไอรีนเงยหน้าขึ้นด้วยความระแวง ก่อนจะพบว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่เธอไม่คุ้นหน้า แต่เขามีท่าทางที่ดูน่าเกรงขามมากกว่านักศึกษาทั่วไป

"คุณไอรีน วิมลเกียรติยศ ใช่ไหมครับ?" ชายหนุ่มคนนั้นถามด้วยท่าทีสุภาพ แต่แฝงไปด้วยความกดดัน

ไอรีนขมวดคิ้ว "ใช่ค่ะ... คุณเป็นใครคะ?"

"ผมได้รับคำสั่งให้นำของบางอย่างมาคืนคุณครับ คุณคงลืมมันไว้ที่โรงแรมเมื่ออาทิตย์ก่อน" ชายคนนั้นวางบัตรนักศึกษาของไอรีนลงบนโต๊ะ เสียงของบัตรกระทบกับพื้นโต๊ะไม้เบาๆ แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของไอรีนราวกับเสียงระเบิด

หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม บัตรนักศึกษาใบนี้... เธอทำมันหายไปที่โรงแรมวันนั้น! นั่นหมายความว่าคนที่นั่นรู้แล้วว่าเธอเป็นใคร และที่สำคัญไปกว่านั้น... เขาไม่ได้เพียงแค่รู้ แต่เขากำลังสื่อสารกับเธอ

"คุณ... คุณเป็นคนของเขาเหรอ?" ไอรีนถามเสียงสั่น ร่างกายเริ่มชาหนึบ

"เจ้านายผมฝากบอกว่า... อย่าลืมระวังตัวให้ดี คราวหน้าถ้าลืมอะไรไว้อีก อาจจะไม่ได้คืนง่ายๆ แบบนี้" ชายคนนั้นยิ้มที่มุมปากก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ไอรีนนั่งนิ่งค้างอยู่กับที่ด้วยความตกใจสุดขีด

น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลอเบ้าตา เธอหยิบบัตรนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่ควรเก็บมันไว้... เธอควรจะทำลายมันทิ้งเสีย แต่มันเป็นหลักฐานตัวตนของเธอ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกล่า... ถูกคุกคามโดยคนที่ไม่มีแม้แต่จะเผยตัวตนออกมาอย่างตรงไปตรงมา

เธอรีบเก็บของแล้ววิ่งออกจากห้องสมุด มุ่งหน้าไปยังที่จอดรถโดยไม่สนใจสายตาใคร ไอรีนรู้ดีว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกที่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว ปีศาจร้ายที่เธอหนีมาได้เริ่มต้นเกมการตามล่าอย่างเป็นทางการ และเป้าหมายของมันคือการทำให้เธอกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมอง

"ทำไม... ทำไมต้องเป็นฉัน?" เธอพึมพำขณะขับรถออกจากมหาวิทยาลัย โดยไม่ทันสังเกตว่ามีรถยนต์สีดำอีกคันหนึ่งเคลื่อนตัวตามเธอไปอย่างเงียบเชียบ

ความหวาดกลัวของไอรีนกำลังพุ่งถึงขีดสุด เธอพยายามโทรหาใครสักคน แต่ก็ชะงักไปเมื่อนึกขึ้นได้ว่าความลับนี้จะทำให้ชื่อเสียงของครอบครัวที่รักเธอพังทลาย เธอจึงทำได้เพียงกัดฟันอดทนและขับรถต่อไป โดยไม่รู้เลยว่าค่ำคืนนี้จะเป็นคืนที่เธอจะถูกต้อนให้จนมุมอีกครั้ง... และคราวนี้มันจะไม่ใช่แค่ความบังเอิญ แต่มันคือการถูกวางแผนให้พบกัน