Ep6 หนีจากความทรงจำ

แสงรำไรของเช้าวันใหม่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านราคาแพง กลิ่นอายความอับชื้นของฝนเมื่อคืนยังคงจางๆ อยู่ในอากาศ ไอรีนค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกปวดร้าวรุมเร้าไปทั่วร่างราวกับถูกรถสิบล้อทับ ความทรงจำที่สับสนปนเปค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในโสตประสาทอย่างเป็นลำดับขั้น

ภาพใบหน้าคมเข้ม ดวงตาที่ดูเย็นชาแต่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ดุดัน และรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา... สิ่งเหล่านั้นทำให้ไอรีนเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมาด้วยความตกใจและหวาดกลัวสุดขีด

"ไม่..." เธอพึมพำเสียงแผ่ว พยายามยันกายลุกขึ้นแต่ก็ต้องทรุดลงไปนอนคว่ำหน้าลงกับเตียงอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดที่ก้นบึ้งของร่างกาย

ความไร้เดียงสาที่ถูกทำลายลงไปเมื่อคืนกลายเป็นตราบาปที่ประทับอยู่กลางใจ เธอไม่ใช่ไอรีนคนเดิมที่สดใสอีกต่อไป ความรู้สึกสกปรกและอับอายทำให้เธอสั่นเทาไปทั้งตัว เธอหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นขึ้นมาสวมใส่ด้วยมือที่สั่นระริก ในขณะที่สมองก็สั่งการเพียงอย่างเดียว คือการหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

เธอมองหาชายหนุ่มที่ทิ้งรอยแผลใจไว้ให้เธอ แต่ไม่พบใครในห้องนอน คิรินหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบกายเธอ ราวกับต้องการตอกย้ำว่าเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน

ไอรีนรีบวิ่งออกมาจากห้องนอนด้วยสภาพที่กระเซอะกระเซิง ผมเผ้าไม่ได้จัดทรง ใบหน้าที่เคยขาวผ่องซีดเผือดไร้สีเลือด เธอเดินเซไปมาด้วยความเจ็บปวดจากการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ ในขณะที่เธอกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทางประตูทางออก สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าถือของตัวเองที่ตกอยู่มุมห้อง เธอรีบคว้ามันขึ้นมาโดยไม่สนใจสิ่งของข้างใน ก่อนจะผลักประตูห้องสวีทออกไปสู่โถงทางเดินอย่างรวดเร็ว

หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอหวาดกลัวไปหมด กลัวว่าถ้าเจอพนักงานโรงแรมหรือใครสักคน เขาจะจำหน้าเธอได้ กลัวว่าความลับอันน่าอัปยศนี้จะถูกเปิดเผย

แต่ในจังหวะที่เธอเร่งรีบเพื่อกดลิฟต์โดยสาร ไอรีนเกิดอาการวิงเวียนศีรษะจนเผลอทำกระเป๋าถือร่วงหล่นลงกับพื้น ของข้างในเทกระจาดออกมาทั่วพื้นพรมที่ปูลาดไว้อย่างหรูหรา บัตรประจำตัวนักศึกษาของเธอซึ่งเป็นบัตรที่บ่งบอกตัวตนของเธออย่างชัดเจน ร่วงออกมาจากกระเป๋าและไถลไปอยู่ใต้พรมเช็ดเท้าหน้าลิฟต์ที่เธอมองไม่เห็น

เธอรีบก้มลงเก็บของทุกอย่างอย่างลนลาน มือเล็กๆ สั่นเทาจนแทบไม่มีแรงหยิบจับอะไร ก่อนจะรีบกดลิฟต์แล้วหนีหายออกไปจากโรงแรมแห่งนั้นราวกับวิญญาณที่ไม่มีร่าง

...

ภายในห้องทำงานส่วนตัวของคิริน ซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ชั้น ชายหนุ่มเพิ่งจะกลับเข้ามาพร้อมกับลูกน้องคนสนิท เขาสั่งให้แม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดห้องสวีทห้องนั้นก่อนที่เขาจะออกไปประชุมเรื่องธุรกิจสำคัญ

"เก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือร่องรอยอะไรไว้" คิรินสั่งเสียงเรียบ โดยไม่สนใจว่าสิ่งที่เขาทิ้งไว้ข้างหลังคือความหวังและความฝันของหญิงสาวคนหนึ่ง

เมื่อเขาเดินกลับเข้าไปในห้องสวีทอีกครั้งเพื่อหาเอกสารสำคัญที่ลืมไว้ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นคราบเลือดสีเข้มที่แห้งกรังอยู่บนผ้าปูที่นอนขาวสะอาดนั้นอีกครั้ง มันทำให้เขาสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน... เขาไม่ได้เป็นคนประเภทที่จะสนว่าผู้หญิงที่ผ่านมือไปจะเป็นอย่างไร แต่สำหรับเธอคนนี้ มันกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความบริสุทธิ์... ความหวาดกลัว... และความไร้เดียงสาที่ดูจริงใจ

เขาเดินสำรวจไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะเดินออกไปที่โถงทางเดินสายตาเหลือบไปเห็นมุมพรมเช็ดเท้าหน้าลิฟต์ที่มีวัตถุอะไรบางอย่างโผล่ออกมาเล็กน้อย เขาเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมา

มันคือบัตรประจำตัวนักศึกษาที่ตกค้างอยู่...

คิรินจ้องมองบัตรนั้น ใบหน้าที่คุ้นเคยในบัตรที่เขากำลังถืออยู่ คือใบหน้าของเด็กสาวที่เขาเพิ่งจะพรากความบริสุทธิ์ไปเมื่อคืน

ไอรีน วิมลเกียรติยศ

คิรินกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างน่ากลัว สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธหรือความตกใจ แต่มีความสนใจที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด "ไอรีนงั้นเหรอ... ลูกสาวตระกูลวิมลเกียรติยศ ที่ใครๆ ต่างก็บอกว่าหวงนักหวงหนา"

เขากระชับบัตรนั้นไว้ในมือแน่น ความรู้สึกในใจของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนจากการเป็นเพียงความต้องการชั่วครั้งชั่วคราว กลายมาเป็นความอยากรู้อยากเห็นที่มากกว่าเดิม เขาอยากรู้ว่าถ้าครอบครัวที่แสนรักเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา จะเกิดอะไรขึ้น และที่สำคัญที่สุด... เขาอยากเห็นสีหน้าของเธออีกครั้งเมื่อได้พบกัน

"เตรียมรถ... ฉันมีที่ที่ต้องไป" คิรินสั่งลูกน้องเสียงเข้ม

เขาไม่รู้ตัวเลยว่าบัตรประจำตัวใบนั้นที่เขาได้มา จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามความรักและความแค้นที่จะตามมา และที่สำคัญไปกว่านั้น เขาไม่รู้เลยว่าการตามหาเธอในครั้งนี้ จะนำไปสู่การเผชิญหน้ากับความลับที่เขายังไม่ได้บอกแม้แต่น้องชายฝาแฝดของตัวเอง...

.

ไอรีนกลับถึงบ้านด้วยสภาพที่แทบไม่มีสติ เธอรีบตรงขึ้นห้องนอน ล็อกประตูแน่นหนา แล้วล้มตัวลงนอนร้องไห้จนแทบขาดใจ เธอเก็บความทรงจำที่เลวร้ายนี้ไว้เป็นความลับสูงสุด เธอต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอต้องยิ้มให้พ่อกับแม่เหมือนเดิม แม้ว่าภายในใจของเธอจะแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี

โดยหารู้ไม่ว่า... ผู้ชายที่เธอพยายามหนีห่าง กำลังก้าวเข้ามาใกล้ชีวิตของเธอมากขึ้นทุกที ด้วยบัตรนักศึกษาใบนั้นที่เป็นเสมือนแผนที่นำทางสู่ใจกลางความลับของเธอ