ตอนที่ 13 ความลับที่ถูกซ่อน

แสงไฟสีส้มสลัวจากสตรีทไลท์นอกหน้าต่างทอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาภายในห้องนอนกว้างของคฤหาสน์ตระกูลสิงขร เงาร่างสูงสง่าของครามินทร์ยืนนิ่งอยู่ริมระเบียงชั้นสอง ดวงตาสคมกริบสีดำสนิทจับจ้องไปยังรถยนต์หรูคันที่เพิ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทเบื้องล่าง ร่างระหงของนิรสาก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเหนื่อยล้า ทว่าความสนใจทั้งหมดของครามไม่ได้อยู่ที่ตัวเธอ... แต่มันกลับพุ่งเป้าไปที่ร่างเล็กของเด็กชายวัยประมาณอนุบาลที่เดินลงมาจากรถตามหลังเธอมาติดๆ

เด็กชายคนนั้น... ร่างเล็กสวมเสื้อฮู้ดสีเข้ม ใบหน้าจิ้มลิ้มถอดแบบมาจากใครบางคนที่ครามคุ้นเคยดี ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรอยยิ้มบางๆ ตอนที่เงยหน้าขึ้นคุยกับแม่บ้าน ภาพนั้นกระชากหัวใจของครามให้กระตุกวูบอย่างแรง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ครามส่งคนคอยตามสืบความเคลื่อนไหวของนิรสาอย่างใกล้ชิด เขารู้ว่าเธอแต่งงานกับเมฆาตามคำสั่งของพ่อเพื่อกอบกู้ธุรกิจ แต่สิ่งที่เขาเพิ่งได้รับรายงานและกำลังเป็นปริศนาคาใจที่สุดก็คือ เด็กชายคนนี้... เด็กที่นิรสาพยายามเก็บซ่อนไว้ในคฤหาสน์หลังนี้ และสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าใกล้หรือแตะต้องอย่างเด็ดขาด โดยอ้างกับคนในบ้านว่าเป็น "ลูกของญาติห่างๆ" ที่เธอรับมาอุปการะไว้

แต่หัวใจสัญชาตญาณดิบของครามกลับปฏิเสธคำโกหกนั้นอย่างสิ้นเชิง!

ภาพความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนในคืนที่พวกเขารักกันอย่างลึกซึ้งก่อนทุกอย่างจะพังทลาย ย้อนกลับมาฉายชัดในหัวสมอง ทุกสัมผัส ทุกอุณหภูมิ และเวลาที่ผ่านมา... หากเด็กคนนี้อายุราวๆ นี้ มันช่างประจวบเหมาะกับช่วงเวลาที่เขาถูกส่งตัวเข้าคุกพอดิบพอดี

ครามกำราวระเบียงแน่นจนข้อต่องอขาว แววตาดุดันลุกโชนขึ้นด้วยความสงสัยระคนโกรธเกรี้ยว หายใจสะท้อนรุนแรง ร่างกายสูงใหญ่ก้าวถอยหลังออกจากระเบียงด้วยความเร่งรีบ เป้าหมายของเขาในคืนนี้ไม่ใช่การมานั่งมองเธอจากระยะไกลอีกต่อไปแล้ว แต่เขาต้องเข้าไปหาคำตอบให้รู้เรื่องด้วยตาของตัวเอง

ก๊อกๆๆ!

เสียงเคาะประตูกระจกห้องนอนใหญ่ชั้นบนดังขึ้น ทำให้นิรสาที่กำลังนั่งกอดลูกชายอยู่บนเตียงนอนสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อแม่บ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาเปิดประตูห้องพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาด้านในด้วยออร่าความน่ากลัวที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง

"คราม!" นิรสาหวีดร้องด้วยความตกใจ รีบดึงร่างของลูกชายเข้าสู่อ้อมอกแล้วใช้มือเล็กๆ โอบกอดปกป้องไว้แนบอก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "คุณเข้ามาได้ยังไง! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!"

ครามก้าวเข้ามาหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเตียงนอน ร่างสูงใหญ่ทอดเงาดำทะมึนทับร่างของสองแม่ลูก ดวงตาสคมกริบสีดำสนิทไม่ได้มองที่นิรสาเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่า... มันกลับจดจ้องเขม็งไปยังเด็กชายตัวน้อยที่ซุกหน้าอยู่กับอกของเธอ เด็กชายที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่อท่าทีคุกคามของชายแปลกหน้า

"หลบไป..." ครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นจนน่ากลัว มือหนายื่นออกไปหมายจะดึงตัวเด็กชายคนนั้นขึ้นมาดูให้ชัดเจน

"อย่าเข้ามานะ!" นิรสาแผดเสียงกรีดร้องลั่นห้อง น้ำตาไหลพรูอาบสองแก้ม เธอใช้ร่างตัวเองบังลูกชายไว้มิดชิด แววตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด "อย่าทำอะไรแกนะ คราม! อยากได้อะไร มาลงที่ฉันคนเดียวสิ! อย่าแตะต้องลูก... เอ๊ย! อย่ามายุ่งกับเด็กคนนี้!"

คำพูดที่เกือบหลุดปากทำให้นิรสารีบเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความลับที่เธอพยายามเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกปิดมันไว้ตลอดหลายปี กำลังจะถูกกระชากออกมาตีแผ่ต่อหน้ามัจจุราชร้ายคนนี้แล้ว

ครามชะงักมือที่กำลังจะคว้าตัวเด็กชาย ดวงตาสคมหรี่ลงแคบอย่างใช้ความคิด คำพูดที่เกือบหลุดรอดออกมาเมื่อครู่ประกอบกับสัญชาตญาณดิบทำให้เขายิ่งมั่นใจเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างไร้ความปราณี มือแกร่งกระชากต้นแขนเรียวของนิรสาให้ลุกขึ้นยืนบังคับให้ถอยห่างจากเตียงนอน

"ปล่อยฉันนะ! ไอ้คนใจร้าย!" นิรสาพยายามดิ้นรนสุดชีวิต ทุบตีแผงอกกว้างของเขาเพื่อขัดขวางไม่ให้เขาเข้าใกล้ลูกชาย

"เด็กนี่เป็นใคร..." ครามกดเสียงต่ำลอดไรฟัน จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเธอ "บอกความจริงมานิรสา! อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังกระชากความจริงออกจากปากเธอ!"

"เขาไม่ใช่ลูกคุณ! เขาเป็นแค่เด็กที่ฉันกับเมฆารับมาเลี้ยง... โอ๊ย!" นิรสาโกหกเสียงสั่นเมื่อแรงบีบที่ต้นแขนเพิ่มขึ้นจนเจ็บแปลบไปถึงกระดูก

"โกหก!" ครามตวาดลั่นห้องจนลูกชายตัวน้อยที่อยู่บนเตียงสะดุ้งโหย่งและปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่นด้วยความหวาดผวา "หน้าตา ท่าทาง และอายุของเด็กนี่... มันฟ้องชัดเจนอยู่แล้วว่าคือสายเลือดของฉัน! เธอคิดว่าฉันโง่มากหรือไง ถึงได้เอาเด็กคนนี้มาอ้างว่าเป็นลูกคนอื่น!"

หัวใจของนิรสาร้าวรานดั่งถูกไฟแผดเผา เธอหันไปมองลูกชายที่กำลังร้องไห้ขวัญเสียบนเตียง ความอ่อนแอและความกลัวพรั่งพรูออกมาพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลนองหน้า เธอไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไปแล้วเมื่อหลักฐานมันคาตาขนาดนี้

"ใช่... เขาคือลูกของคุณ!" นิรสาตะโกนยอมรับความจริงออกมาทั้งน้ำตา น้ำเสียงสะอื้นไห้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราน "พอใจหรือยังล่ะ! เด็กคนนี้คือลูกของคุณ... ลูกที่คุณเกลียดชังและคิดว่าฉันเห็นแก่เงินนั่นแหละ!"

สิ้นคำสารภาพนั้น ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ครามยืนนิ่งค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล ร่างสูงใหญ่สะท้านเฮือก ดวงตาสคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนความรู้สึกอัดอั้นที่ถาโถมเข้ามาในอก ความจริงที่กระจ่างชัดในวันนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสะใจ... แต่มันกลับจุดประกายเพลิงโทสะและรอยแผลในอดีตให้ลุกโชนขึ้นยิ่งกว่าเดิม

เด็กชายคนนี้... เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง ถูกซ่อนไว้และถูกใช้เป็นเครื่องมือปกป้องโดยผู้หญิงคนที่หักหลังเขาอย่างเลือดเย็น!

"หึ..." ครามแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่ปรากฏบนใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและบ้าคลั่ง "ซ่อนเก่งมากนะนิรสา... เธอคิดจะเก็บลูกของเราไว้เป็นเครื่องต่อรองอะไรอีก หึ! ในเมื่อความจริงมันปรากฏแล้ว ก็เตรียมตัวรับผลลัพธ์ของความลับนี้ได้เลย!"

เขาสลัดแขนเธอออกอย่างแรงก่อนจะก้าวพรวดเข้าไปอุ้มร่างป้อมของเด็กชายขึ้นมาแนบอก เสียงกรีดร้องแทบขาดใจของนิรสาและเสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อยดังระงมไปทั่วคฤหาสน์ ความลับที่ถูกซ่อนไว้พังทลายลงแล้ว และนรกที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง