Masukแม้ว่ามันจะคับแน่น เกือบอาเจียนแต่ฉันก็ยัง ผงกหัวสู้อย่างขาดใจ ไม่มีปริปากบ่น มอร์ฟินยังคงจับท้ายทอยเริ่มควบคุมฉันให้ค่อยๆกลืนกินช้าๆ และคายออกโดยปลายปากยังคงดูดแท่งรักร้อน ราวกับไอศครีมรสหวาน จ๊วบบ แจ๊บบ จ๊วบบบ จ๊วบ ก่อนที่จะเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ด๊วบ ด๊วบๆๆๆ รสชาติของไวน์ผสมผสานกับน้ำหวานห
เราสองคนนอนขนาบข้างเจ้าลูกชายตัวน้อย " คืนนี้ใครจะเล่านิทานให้มาร์คัสฟังล่ะครับ? " มาร์คัสหยิบไอแพดของตัวเองมาเปิดนิทานหน้าที่ค้างเอาไว้ มาและหันหน้าถามระหว่างพ่อกับแม่ " เดี๋ยวแม่เล่าให้ฟังก็ได้จ่ะ " ฉันหยิบไอแพดมาก่อนจะลูบผมของลูกชายเบาๆ " เย้ๆๆ "มาร์คัสก็ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข เราสามคนมีความ
เพราะว่า นอกจาก พ่อกับอาหมอ มอร์ฟินก็คือผู้ชายอีกคนหนึ่งในชีวิต ที่สำคัญมากที่สุด" ฉันคงไม่มีทาง มาถึงวันนี้ได้ ถ้าไม่มีนาย " " ฟังนะฟิน.."" วันนี้ฉันหายจากโรคนั้น ฉันหายขาดจากยานรกนั่น ก็เพราะนายช่วยฉันเอาไว้"" ฉันจะลืมคนที่ช่วยชีวิตฉัน พาฉันออกมาจากขุมนรกได้ยังไง"" เราพาอะไรกันมามากมาย นายเห็
" พอดี พี่ก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละว่า ลูกสะใภ้เป็นลูกสาวบุญธรรมของมาดามคอร์ " คุณหญิงพยายามฝืนยิ้มเล็กน้อย แต่ก็ยังหลบสายตาของฉัน " ไม่ใช่ลูกบุญธรรมนะคะ แซมมี่เนี่ย เป็นลูกสาวแท้ๆของฉันเลย" มาดามเดินเข้ามาร่วมวงด้วยทันที " และยังมีสิทธิ์ในทรพัย์สมบัติทั้งหมดของทั้งฉัน และสามีอีกด้วย เพราะเราไม่มีทายาท
แชะ แชะ แชะๆๆ " Sammy this way pls " " Sammy " " beauty Queen " เสียงของตากล้องมากมายเรียกหาฉัน ก่อนที่เสียงเล็กหนึ่งจะดังขึ้น.. " แม่มด แม่..." เสียงนั่นพยายามเพ่งสายตาไปรอบๆ เพราะว่าแสงไฟที่สาดส่องทำให้ฉันมองไม่เห็นไม่ได้ชัด " มาร์คัส ? " ฉันเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ เพราะไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงของลูกห
ผมมองเธอขึ้นไปบนเวที ราวกับเธออยู่สูงกว่า ดีไซน์เนอร์และนางแบบต่างเดินมารวมตัวกันตั้งเป็นแถวตรง ก่อนที่มาดามชาวไทยพร้อมกับท่านไมเคิลคอร์ นักธุรกิจมือชื่อของประเทศฝรั่งเศสจะเดินขึ้นบนเวที เพื่อตัดริบบิ้นสีแดงให้งานเปิดตัวสุดอลังการนี้ ท่านไมเคิลคอร์ขึ้นกล่าวเป็นภาษาฝรั่งเศส ถ้าตามที่ผมพอฟังออก ท่า
“แกจะมีลูกวิธีไหนก็ได้ แต่มีให้ออกมาเป็นคนซะก่อน ให้ออกมามีลมหายใจ” พ่อสวนกลับทันทีอย่างไม่ใส่ใจความรู้สึกคนตรงหน้า“ตัวเลขในตลาดหุ้นมันจะได้คงตัวสักที” พ่อขึ้นเสียงกลับไปและหันมามองที่ผมหลังจากนั้นไม่นาน พยาบาลก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินที่พี่สะใภ้ของผมเพิ่งจะเข้าไปได้ไม่นานไม่นานก็มีพยาบาลอีกหลาย
Ep.11 ต้องรับผิดชอบ“เปล่า ฉันไม่ได้ร้อง” ฉันส่ายหน้าและปาดน้ำตาลวก ๆ ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาเก็บเศษแก้วและจานที่แตกละเอียดเกลื่อนพื้นห้อง เพื่อเลี่ยงการปะทะอารมณ์กับคนใจโหดแบบเขา“ไม่ต้องเก็บ!!” บลูไนท์พูดขึ้นนิ่ง ๆ“ฉันต้องทำความสะอาดห้องนี้อยู่ดี ฉันเก็บได้ค่ะ” ฉันก้มหน้าอย่างไม่กล้าสบสายตาเขา เรี
Ep.13 มีอารมณ์“เดือนละล้าน มันหาคนเดียวก็คงจะยากไป!!” เขาตอบอย่างเสียงแข็ง ๆ“เธออยากจะไปช่วยทดแทนบุญคุณพ่อชั่ว ๆ ของเธอมากนัก!! ฉันก็ไม่ว่าอะไร!!!!” บลูไนท์แสยะยิ้มเหยียดและมองหน้าฉันนิ่ง ๆฉันพยักหน้าตามที่เขาพูดอย่างตั้งใจฟัง“เพราะจริง ๆ ถ้าเดือนนี้ฉันไม่ได้หนึ่งล้านบาท ฉันก็มีแพลนว่าจะยิงปื
Ep.10...เช้าวันต่อมา...แม้ว่าอาการของฉันจะดีขึ้นบ้างแต่ก็ยังครั่นเนื้อครั่นตัวอยู่ดี ฉันค่อย ๆ ชันตัวให้ลุกขึ้น เพื่อที่จะไปอาบน้ำ และซักเสื้อเชิ้ตสีขาวให้บลูไนท์ ทั้งที่ตั้งใจจะซักตั้งแต่เมื่อคืนแต่ว่าไม่มีแรงมากพอที่จะลุกได้“คงต้องอาบน้ำแล้วล่ะ" ฉันพูดกับตัวเองก่อนจะลากสังขารตัวเองไปยังห้องน้ำใ







