ตอนที่ 3 เตือนครั้งสุดท้าย

หลายวันต่อมา

คาเรนก้าวเข้ามาด้านในคลับหรูย่านกลางเมืองกรุงโดยมีคนสนิทเดินตามหลัง เท้าก้าวเดินอย่างมั่นคงในขณะที่สายตาหลายสิบคู่จับจ้องมองมาด้วยความอึ้งตาค้าง บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นมาหมายจะถ่ายรูปแต่กลับต้องหยุดทุกการเคลื่อนไหวเพราะลูกน้องที่เดินตามมาได้เข้าไปสกัดไว้ก่อน 

ดวงตาคมเรียวมองสนใจเพียงทางเดินที่ถูกลูกน้องแหวกกันผู้คนออกห่างไว้ทั้งสองข้าง แสงสีสันตกกระทบผิวหน้าอยู่หลายครั้งแต่เขาก็ยังคงเมินเฉยต่อทุกสิ่งยั่วเร้าด้านหน้า ใจนิ่งคิดถึงเพียงเหตุผลที่ทำให้ปรากฏกายที่นี่

พรึ่บ! 

ร่างสูงหย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวอีกฟากหนึ่งตรงข้ามกับคาร์เตอร์ที่กำลังนัวเนียเด็กสาวอกใหญ่อยู่อีกฝั่ง เขาละความสนใจออกจากหน้าอกใหญ่มามองเพื่อนเพียงนิดก่อนจะดึงความสนใจกลับเข้าไปซุกใบหน้าลงในร่องอกอวบขาวอีกครั้ง

"อุบาทว์ตา"

"..."

แม็กซ์เวลล์ส่งเสียงในลำคอก่อนจะยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นจิบ ปรายตามองเพื่อนอีกครั้งลดมือลงมาควงแก้ววิสกี้ในมือเล่น

"มึงควรจะชินกับมันได้แล้ว"

"กูไม่ใช่มึงที่จะมองคนเอากันต่อหน้าแล้วไม่รู้สึกอะไร"

ดวงตาคมตวัดกลับไปมองคนที่นั่งหน้านิ่งตั้งแต่เริ่มเดินเข้ามา พิงแผ่นหลังกับพนักพิงโซฟาหลับตาลงช้าๆ 

ลีโอยกยิ้มมุมปากไม่ตอบกลับเพื่อน เพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้ต่างจากที่เพื่อนพูดมาเลย ไม่ว่าใครจะทำอะไรเขาก็ยังคงความนิ่งไว้ได้เสมอ แต่หากคนคนนั้นต้องไม่ใช่คนตัวเล็กที่รออยู่ที่ห้องตอนนี้

"อ้าวเฮ้ย! มึงจะไปไหนวะไอ้คาเรนเพิ่งมาเอง"

"กลับบ้าน"

ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นยืนหลังจากยกแก้วเหล้าในมือกระดกลงคอพรวดเดียวจนหมด ก้าวเดินออกไปจากห้องวีไอพีโดยที่ไม่สนใจเสียงร้องตามหลังของเพื่อน 

"ไอ้ห่าลีโอแม่งติดเมียมันเกินไปแล้ว"

"มึงก็ลองมีบ้างสิวะจะได้รู้ถึงความรู้สึกมัน"

"จะหาบ่วงมาคล้องคอตัวเองให้ตายทำไมวะ หาเรื่องเข้าตัวชัดๆ"

คาเรนเหยียดยิ้มมุมปาก ยกแก้ววิสกี้ด้านหน้าที่ลูกน้องเพื่อนชงไว้ขึ้นมาดื่ม ดวงตาคมปรายตามองร่างสองร่างที่กำลังนัวเนียเสื้อผ้าหลุดลุ่ยด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะละสายตาออก ดึงความสนใจมองลงไปด้านล่างโซนปกติที่ผู้คนกำลังแข่งขันกันออกลวดลายอย่างไม่มีใครยอมใคร

"ไอ้คาเรนมึงคิดว่ายากูมันดีหรือเปล่าวะ"

"..."

"กูเคยให้ไอ้ลีโอมันไปลอง แต่แม่งไม่ตอบกูเลยว่ะส่วนไอ้คาร์เตอร์ก็แม่งล่อไปซะเยอะยังไม่หายมึนจะลุกขึ้นมาตอบกูเลย มึงดูมัน"

"..."

"ห่าเอ้ย! ทำไปได้ไงวะ"

แม็กซ์เวลล์ชี้นิ้วไปยังเพื่อนที่กำลังลากเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเข้าไปยังอีกมุมหนึ่งหลังจากนั่งดูดปากแลกลิ้นกันอยู่ใกล้กันอยู่นาน

เสียงเล็กของเด็กสาววัยแรกรุ่นกระเส่าแหบพร่ายามที่มือหนาสัมผัสเลื่อนผ่านเรือนร่างอวบอัด

คาเรนมองภาพด้านหน้าด้วยใบหน้านิ่งวางแก้วน้ำอำพันในมือลงบนโต๊ะด้านหน้า กลืนน้ำรสขมบาดคอลงหลอดอาหารทั้งที่ดวงตายังไม่ละออกไปจากเรือนร่างเกือบเปลือยของเด็กสาวใต้ร่างเพื่อน

รอยยิ้มร้ายปรากฏมุมปาก เลื่อนมือเข้าไปรูดซิปถุงเล็กในมือเทลงในแก้วที่พร่องลงไปกว่าครึ่งของเพื่อน ก่อนจะดันตัวกลับมานอนเอกเขนกยกมือขึ้นวางบนพนักพิงนั่งโซฟารอเหยื่อติดกับ

"มึงไม่อยากลองบ้างเหรอวะ"

"เห็นหน้ากูหื่นขนาดนั้น?"

"ก็ไม่... แน่"

มุมปากยกยิ้มเมื่อเห็นว่าเพื่อนยกแก้วบนโต๊ะขึ้นดื่ม สายตามองตามน้ำเย็นที่ชโลมผ่านหลอดอาหารทำให้ลูกกระเดือกใหญ่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะแล้วพอใจกับผลงานตัวเอง

มือหนายกขึ้นดีดนิ้วเสียงดังหนึ่งครั้งก่อนร่างของคาร์เตอร์ที่กำลังฝังใบหน้าลงบนอกอวบอิ่มจะผละใบหน้าขึ้นอย่างเสียดาย กดกลีบปากบางลงเหนือเนินอกหนักๆ แล้วดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"ดูแลเพื่อนฉันต่อละกัน"

"คะ... ค่ะ"

เสียงเล็กหอบเหนื่อย ดวงตากลมหยาดเยิ้มดันตัวลุกขึ้นนั่งจ้องมองมายังร่างสูงของคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืน เกี่ยวสายเส้นเล็กบนไหล่บางลงทำให้เสื้อครอบสั้นโชว์เอวหลุดลงไปอยู่บริเวณเอวคอดกิ่ว เหนือสะโพกงอน

ดวงตากลมมองร่างสูงของคาเรนด้วยสายตาหยาดเยิ้มเชื้อเชิญจนคนถูกมองเริ่มรู้สึกร้อนวูบวาบบริเวณหน้าท้องแกร่งขึ้นมา ท่อนเนื้อที่เคยสงบอยู่ภายใต้กางเกงตัวยาวลุกชันผงาดขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ไอ้แม็กซ์!"

"โทษทีว่ะ กูแค่อยากลองยาว่ามันดีหรือเปล่า จะให้ผ่านได้ไหมมันอยู่ที่มึงเลยนะเว้ย!

"แม่ง! ไอ้แม็กซ์มึงเล่นให้กูดูดนมจนแข็งหมดแล้วเว้ย"

คาเรนตวัดสายตาดุดันไปมองหน้าคาร์เตอร์ที่พูดเสริมความมั่นใจให้ตัวเอง เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากก็รู้ได้ทันทีว่าตัวเองนั้นเสียทีเพื่อนแล้ว พวกมันสุมหัวกันหลอกเขา!

"ไอ้เหี้ย!"

"เห้ย! ไอ้คาเรนมึงจะไปไหนวะแล้วน้องแนนกูล่ะวะ/ ไอ้คาเรนมึงจะไปไหนวะลองยากูก่อน"

ร่างสูงผลุนผลันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนากำหมัดแน่นเมื่อความคับตึงกลางกายชายทำให้ยากจะควบคุมตัวเองให้ละสายตาออกจากเรือนร่างเปลือยเปล่าของเพศตรงข้ามได้ 

เขาเดินออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบโดยที่ยังมีเสียงเรียกตะโกนของเพื่อนดังตามมาอยู่ด้านหลัง

ปึก!

"นาย"

"ให้เวลาห้านาทีไปหาแม่งมา!"

เสียงเข้มตวาดสั่งลูกน้องเสียงดัง เพราะฤทธิ์ยาที่แรงเกินกว่าปกติ เขาไม่รู้ว่าแม็กซ์เวลล์ใส่ลงไปในแก้วเหล้ามากน้อยแค่ไหนถึงทำให้ความเย็นชาของตัวเองถูกหลอมละลายด้วยฤทธิ์ยาบัดซบนี้

คาเรนก้าวเดินลงมาจากโซนวีไอพีชั้นสองด้วยอาการเร่งรีบจนไม่ทันระวังเดินชนเข้ากับใครบางคนที่กำลังออกมาจากทางเดินไปยังห้องน้ำ 

ปึก!

"อ๊ะ!"

ร่างเล็กล้มลงก้นจ้ำเบ้าบนพื้นเย็นตวัดสายตาขุ่นเคืองเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปขึ้นมามองเจ้าของการกระทำ

นาเดียยกนิ้วเรียวขึ้นชี้คนหน้านิ่งที่เหมือนกำลังข่มอารมณ์บางอย่างไว้ ใบหน้าหวานแดงเรื่อดวงตากลมปรือขึ้นมองเขาเหมือนคนกำลังครึ่งหลับครึ่งตื่น

"คาเรนเหรอ? บังเอิญจัง"

"..."

รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้า หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอันน้อยนิดของตัวเอง ก้าวเดินเข้าหาคนตัวสูงโดยที่ยังคงส่งยิ้มบนใบหน้าให้เขา

"มาอยู่ตรงนี้นี่เองเดียตามหาตั้งนาน"

"..."

"ไม่อัปไอจีบ้างเลยหรือไง ไม่รู้เหรอว่ามีคนคิดถึงอะ"

"..."

"อ๊ะ! ไม่สิ คุณไม่ใช่คาเรนคุณเป็นมาเฟียบ้านี่ "

คำพูดของเธอสะกิดอารมณ์ร้อนให้ลุกโชน ดวงตาคมเรียวตวัดลงมามองคนตัวเล็กในขณะที่เธอก็ยื่นมือมาจิ้มแก้มสากเล่นเบาๆ 

"คาเรนคนหล่อไม่ใจร้าย อ๊ะ!"

"เตือนครั้งสุดท้าย เธอเลือกชีวิตตัวเองอย่ามาโทษฉันล่ะ"

"อึก! เจ็บ~"

อื้อ... เสียงหวานถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอหนา กลีบปากอิ่มเผยอออกเพื่อรับอากาศหายใจแต่กลับถูกลิ้นสากสอดแทรกเข้ามาตวัดเกี่ยวรัดกับลิ้นเล็กในโพรงปากหวานจนเธอแทบจะสำลัก 

มือเล็กถูกพันธนาการไว้ด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว ด้วยการจับไขว้หลัง ส่วนมือหนาอีกข้างยกขึ้นมาขย้ำหน้าอกใหญ่ในเสื้อสายเดี่ยวสีหวานแรงๆ จนใบหน้าเธอบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บ

"แม่งเอ๊ย! ไอ้แม็กซ์มึงได้เห็นดีแน่"

"อื้อ!"

คาเรนกระชากแขนเล็กของเธอให้เดินตามไปยังลานจอดรถด้านหลังคลับโดยมีโชและลูกน้องอีกสองคนตามหลังติดๆ