ep2 เด็กน่ารำคาญ

"เป็นไรวะ มาถึงก็ยกเอาอย่างเดียว"

"หงุดหงิด"

"หงุดหงิดอะไรวะ"

"...เด็กบ้า แม่งไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นเลย"

"..."

แม็กซ์เวลล์หันไปถามความเห็นจากคาเรนที่นั่งถัดไปด้านขวามือ แต่กลับได้รับเพียงการไหวไหล่เป็นเชิงบอกว่าไม่รู้ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นอย่างไม่สนใจ

"เด็กไหนวะ"

"อยากรู้ไปทำไม เด็กนั่นมันไม่มีอะไรให้น่าสนใจสักนิด มีแต่นมกับหน้าที่พอดูได้นอกนั้นไม่มีดีสักอย่าง"

"เด็กใหม่มึง?"

"เด็กแม่กู"

คิ้วหนาขมวดผูกชนกัน น้ำเสียงหงุดหงิดพลันทำให้นึกถึงเด็กที่มาดามโอลิเวียรับเลี้ยงดูเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมา แต่ที่ต้องแปลกใจยิ่งกว่าเดิม คือเพื่อนตัวเองที่นั่งยกเหล้าเข้าปากราวกับน้ำเปล่านี่มากกว่า ตอนเห็นรูปถ่ายในตอนที่เธออายุประมาณสิบขวบยังว่าน่ารักอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเด็กบ้าไปซะอย่างนั้น

ปึก!

แก้วเหล้าในมือกระแทกลงบนโต๊ะด้านหน้าก่อนร่างสูงกำยำของมาเฟียหนุ่มจะหยัดกายลุกขึ้นยืน มือหนายกขึ้นนวดหว่างคิ้วเบาๆ สะบัดใบหน้าเพื่อเรียกสติ

"มึงจะไปไหน"

"ปลดปล่อย แม่งวันนี้หงุดหงิดทั้งวันถ้าได้นางแบบร่างเล็กๆ ร่องแน่นๆ สักคนกูคงจะหาย"

"เชี่ย! มึงนี่มันสำส่อนฉิบหาย"

"ใครสนวะ"

คาร์เตอร์ไหวไหล่เล็กน้อย เดินออกจากห้องรับรองภายในโกดังเก็บของด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง มือหนาเลื่อนขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตบนอกกว้างลงมาสามเม็ด พับแขนเสื้อทั้งสองข้างขึ้นมาถึงข้อศอก ดุนลิ้นแตะมุมปากด้านในโดยมีมือขวาคนสนิทอย่างฟีลิกซ์เดินตามหลัง

"คาร์เตอร์คะ"

"...."

เสียงแหลมกรีดแก้วหูของนางแบบแนวหน้าของยุโรปกรีดกรายเดินนวยนาดเข้ามาหย่อนสะโพกอวบอัดลงบนตักแกร่ง โดยที่มาเฟียหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำสนิทนั่งอยู่บนโซฟาภายในคอนโดส่วนตัว

คาร์เตอร์กรีดเรียวนิ้วยาวข้างเอวคอดขึ้นมายังหน้าอกอวบใหญ่ กอบกุมเต้าแน่นไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวก่อนจะออกแรงขยุ้มรุนแรงจนคนบนตักเปล่งเสียงครางเบาๆ

"วันนี้หงุดหงิดเหรอคะ "

"..."

"ให้เจสซี่ช่วยนะคะ"

"..."

นางแบบสาวหยัดกายลุกขึ้นจากตักแกร่งขึ้นมานั่งคร่อมแทน เธอจงใจบดเบียดหน้าอกอวบใหญ่ทั้งสองเข้าหาอกกว้างอย่างเปิดเผย มือเล็กค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวบางบนตัวออกอย่างเย้ายวน

ดวงตาคมสวยกรีดตาลงมองเรียวปากบางดันลิ้นเลียริมฝีปากเป็นการยั่วอารมณ์มาเฟียหนุ่ม เจสซี่ถอดเสื้อบนตัวลงทิ้งบนพื้นอย่างไม่ไยดีว่าจะตกลงตรงไหนของห้อง ก้มใบหน้าลงเสมอกันจับกรอบหน้าคมคายไว้เหยียดยิ้มมุมปากบิดขึ้นสูง

"อยากให้เจสซี่ช่วยทำตรงไหนคะ"

"...."

"ตรงนี้ ตรงนี้ หรือตรงนี้ดี"

"หึ เธอนี่ยั่วเก่งขึ้นทุกวัน หวังว่าจะไม่ได้ไปฝึกกับใครมาหรอกนะ"

"เจสซี่จะไปทำกับใครได้ล่ะคะ ก็มีแต่คุณ..."

"ฉันเป็นคนหูตาไวเผื่อเธอลืม"

นางแบบสาวชะงักเล็กน้อยก่อนจะเหยียดยิ้มหวานอีกครั้งในเวลาต่อมา จงใจไล้ปลายนิ้วเรียวสวยลงบนอกแกร่งเพื่อดึงอารมณ์มาเฟียหนุ่มให้กลับมาอีกครั้ง มืออีกข้างเลื่อนลงลูบเป้าที่กำลังตื่นนูนขึ้นมาดันร่องชื้นแฉะอยู่วนไปมาเบา

"อย่าทำเสียบรรยากาศเลยนะคะ เจสซี่ว่า... เรามาทำอะไรสนุกๆ ดีกว่าค่ะ"

"เริ่มงานเธอสิ"

"ค่ะ" คนบนตักหยัดกายขึ้นคุกเข่าหลังตรง ยื่นมือกลับไปปลดตะขอเสื้อชั้นในบนตัวออกเลื่อนตัวลงต่ำ ค่อยๆ ปีนลงจากลำตัวมาเฟียหนุ่มลงมานั่งเสมอเข่าหนา

ปรายสายตาหวานหยดขึ้นมองใบหน้าคมคาย เหยียดยิ้มหวานมุมปากลูบไล้เป้าแข็งชันเบาๆ ก่อนจะเปิดชายผ้าออกปลดปล่อยท่อนเนื้อร้อนที่ดุนตัวขึ้นตั้งเด่นอยู่ด้านหน้า

คาร์เตอร์เอนหลังนอนพิงพนักโซฟา ยกมือขึ้นวางพาดลงบนพนักหลับตาลงปล่อยให้อารมณ์หงุดหงิดระบายออกทางแก่นกายหนาที่กำลังถูกชักรูดขึ้นลงเบาๆ

"ปล่อยอารมณ์มาที่เจสซี่เต็มที่เลยค่ะ เจสซี่... พร้อมที่จะรับมันแล้ว"

เสียงแหลมดังขึ้นก่อนจะแตะปลายลิ้นลงบนปลายหัวเห็ดแดง ดวงตาสวยยังคงจ้องมองอารมณ์ที่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนบนใบหน้าคมคายด้วยแววตาหยาดเยิ้ม นิ้วเรียวสวยลูบไล้ต้นขาแกร่งด้านในเพื่อยั่วยุอารมณ์ดิบให้ตื่นขึ้นมา แสยะยิ้มขึ้นสูงเมื่อใบหน้าคมคายเริ่มแดงก่ำด้วยฤทธิ์สวาทจนสันกรามบดแน่น

"เจสซี่อยากโดนกระแทกจังเลยค่ะ"

"ทำใจรับมือได้เลยแม่นางแบบร่าน"

ดวงตากลมโตยังคงจ้องมองดวงจันทร์บนท้องฟ้านิ่งอยู่หน้าระเบียงห้องนอน ก้านแก้วเอียงใบหน้าเล็กน้อยด้วยดวงตาสุกใส เธอนอนไม่หลับอาจจะด้วยแปลกที่แปลกทางเป็นเหตุ

ช่วงกลางดึกของเวลาเที่ยงคืนกว่าเกือบจะตีหนึ่งเป็นช่วงเวลาที่เงียบสงัด พลันทำให้ได้ยินได้แม้แต่เสียงหายใจของตัวเอง คนตัวเล็กวางปลายคางลงบนสองมือบางที่วางแนบไปกับระเบียงหนา หลุบสายตาลงมองแสงสว่างที่ส่องออกมาจากไฟหน้ารถของใครบางคนที่แล่นเข้ามาในอาณาเขตคฤหาสน์

เสียงเครื่องยนต์จอดลงด้านหน้าประตูใหญ่ก่อนจะดังขึ้นอีกครั้งอ้อมไปยังด้านหลังแล้วเงียบหายไป เธอกัดกลีบปากคิดชั่งใจอยู่นานว่าควรจะออกไปรับผู้มาใหม่หรือไม่ เธอเป็นเพียงผู้อาศัยหากไม่ไปยืนรับเขาจะกล่าวว่าเธอหรือเปล่า

ความคิดตีกันวุ่นภายในหัวอย่างหนักหน่วง ก่อนจะตัดสินใจดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้จนเกิดเสียงดังครืด หมุนตัวเดินกลับเข้ามาด้านในห้องส่วนตัวหันกลับมาปิดประตูบานเลื่อนล็อกแน่นหนาก่อนจะเดินตรงไปยังบานประตูเพื่อออกไปด้านนอก

แกรก~

"กรี๊ด!!! อุ๊บ!"

"จะแหกปากทำไมวะ!"

ทันทีที่เปิดประตูออกมา เงาสีดำรูปร่างสูงใหญ่ก็ยืนประจันตรงหน้าทำให้เกิดการสะดุ้งตัวตกใจกรีดร้องดังลั่น แต่เพียงแค่ไม่กี่วินาทีที่เสียงแหลมบาดแก้วหูได้หลุดลอดออกมา ก็มีบางอย่างเข้ามาปิดปากเธอไว้ก่อนพร้อมกับเสียงเข้มดุดังขึ้นข้างหู

"อื้อ..."

"อาศัยร่มชายคาเขาไม่พอ ยังจะมารบกวนเวลาพักผ่อนเขาอีก เธอนี่มันอกตัญญูจริงๆ"

"...."

ความเงียบเข้ามาครอบคลุมทันทีที่เสียงดุดันออกมาจากเรียวปากบาง ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนขนอ่อนลุกเกลียวทั้งตัว ยืนแข็งทื่อเมื่อสติกลับเข้ามา

เมื่อเห็นคนในอ้อมแขนสงบลงแล้ว คาร์เตอร์ก็เลื่อนมือออกจากร่างเล็กทันทีราวกับรังเกียจรังงอนมาแต่ชาติปางก่อน

"อยากโดนฉุดไปรุมโทรมหรือไง ถึงเป็นเด็กที่มัมเลี้ยงไว้แต่คนของฉันก็คงหน้ามืดได้ทุกเวลา คนมันของขาดถ้ามีผู้หญิงสักคนอยู่ตรงหน้ามันก็ไม่เลือกหน้า"

"...."

"ยืนทำซากอะไรวะ วุ้ย! น่ารำคาญฉิบ"

มาเฟียหนุ่มสบถคำหยาบคายเดินกระแทกไหล่เล็กไปยังห้องส่วนตัวที่อยู่ลึกเข้าไปอีกทันที

.

.

.