ใต้สกุล 3

“อะไรก็ได้” หลี่เฉิงพูดออกมาเสียงเบา เขาปวดหัวกับงาน...และขี้เกียจมากเกินกว่าจะคิดเมนูอาหารในมื้อนี้ เขาเดินกลับเข้าห้องทำงานส่วนตัวของตัวเอง ปล่อยให้อันนาสั่งอาหารมาส่งให้ถึงห้อง

หลี่เฉิงเอนหลังลงบนเก้าอี้หนังสีดำราคาปานกลาง แม้มันจะไม่สบายมากเท่าไหร่แต่ก็พอใช้งานได้

ดวงตายังจ้องหน้าจอไม่กะพริบเมื่อคิดถึงเรื่องภาพลักษณ์ของงานรับรางวัลที่กำลังจะมาถึง เขานวดขมับคลายความตึงเครียดอยู่บนโต๊ะ

เหมือนหายใจทิ้งไปเฉย ๆ จนอาหารง่าย ๆ ก็มาวางตรงหน้า มันเป็นแซนด์วิสไก่ทอดของโปรดหลี่เฉิง มันมาพร้อมชาเก๊กฮวยอุ่น ๆ

“ผมขอกาแฟแก้วนึง” หลี่เฉิงพูดกับอันนาโดยไม่เงยหน้ามอง สองมือขยับแกะพลาสติกห่อแซนด์วิสออก เมื่อกัดลงไปหนึ่งคำก็ดื่มชาเก็กฮวยอุ่นตามทันที

ดวงตาทั้งสองปิดลงซึมซับอาหารรสชาติเรียบง่ายที่เขาโปรดปรานเป็นพิเศษ

และไม่นานนักกาแฟเย็นหวาน ๆ ก็เสิร์ฟลงบนโต๊ะ หลี่เฉิงกล่าวขอบคุณด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม อันนายังยืนมองเจ้านายกินอาหารอยู่พักหนึ่งถึงวางใจว่าความเครียดของหลี่เฉิงบรรเทาแล้วก็ได้เวลาพักทานอาหารของเธอบ้าง

หลี่เฉิงกินแซนด์วิสคำสุดท้ายพร้อมดื่มชาเก็กฮวยตามจนหมดแก้ว ตอนนี้ท้องของเขาเริ่มหนักเล็กน้อยแต่พอมองออกไปด้านนอกกระจกก็เจอแต่รถมากมายขับสวนกันบนท้องถนน

ดวงตาสีอ่อนมองรถขับไปมาจนกระทั่งหมดเวลาพัก เขาหมุนเก้าอี้กลับมายังโต๊ะตัวใหญ่แล้วเริ่มอ่านเอกสารกองสูงฆ่าเวลาก่อนประชุมในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไม่มีแม้แต่เสียงถอนหายใจของชายหนุ่ม เสียงของปากกาขีดลงไปบนกระดาษดังขึ้นเป็นช่วง ๆ อยู่นานกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ได้เวลาประชุมอีกครั้ง...

หลี่เฉิงสวมเสื้อสูทเนื้อดีทับลงบนร่างกาย ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจัดขยับชุดให้ดูเรียบร้อยแล้วเดินออกไปยังห้องประชุมเดียวกับเมื่อเช้า

เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ... ผู้คนมาพร้อมหน้า โชคดีที่การประชุมรอบนี้ผ่านไปได้ด้วยดี และหลี่เฉิงมาเพื่อรับรู้ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ศิลปินและดาราในค่ายต่างยินดีปรีดาไม่มีข้อครหาเกี่ยวกับโซเฟีย

เมื่อการประชุมเสร็จสิ้นก็เหมือนวิญญาณได้ย้ายร่างไปแล้ว ใบหน้าของหลี่เฉิงซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม แถมยังเดินห่อไหล่ราวกับว่าจิตวิญญาณได้ดับสูญ

อันนาเดินเข้ามาประชิดเพื่อสังเกตอาการของชายหนุ่ม

“ไมเกรนครับ... ผมปวดหัว” หลังจากรู้ว่าเจ้านายเป็นอะไรอันนาก็ถอนใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยหลี่เฉิงก็ไม่ได้ป่วยแบบไร้สาเหตุ เธอประคองหลี่เฉิงกลับห้องทำงานก่อนตัวเธอจะเรียกรถผ่านออนไลน์ให้หลี่เฉิงกลับบ้านในวันนี้

ทันทีที่รถมาถึงก็พาหลี่เฉิงไปส่งที่รถท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้าง แต่อันนาไม่ได้สนใจและเธอทำด้วยความบริสุทธิ์ใจ เมื่อหลี่เฉิงนั่งบนรถแล้วเขาก็กล่าวขอบคุณเลขาที่เปรียบเหมือนเพื่อนรุ่นพี่ที่คอยดูแลเขาไม่ต่างอะไรจากแม่

เมื่อรถเคลื่อนไปอันนายังต้องมองจนหลังรถหายลับไปกับตาก่อนจะแยกย้ายกลับบ้านของเธอเช่นกัน

หลี่เฉิงกลับมาถึงคอนโดก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหลังกินยาไมเกรนทันที เขาปวดหัวจนภาพตรงหน้าแทบหมุนติ้วไปหมด ยังไม่รวมนับอาการอยากอาเจียนอีก อยู่ ๆ อาการก็กำเริบก่อนจบการประชุมไปนิดเดียว ไม่อย่างนั้นเขาคงกลายเป็นขี้ปากพนักงานเป็นแน่

มือซ้ายก่ายหน้าผากขณะหลับตา ในสมองอื้ออึงปวดทึบไปหมด ไม่นานนักหลี่เฉิงก็หลับไปในสภาพเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมทุกเม็ด ส่วนกางเกงก็กองอยู่ที่เข่า

ภาพทุกอย่างฉายชัดบนหน้าจอของดมิทรี เขานั่งยิ้มเย้นหยันขณะมองสภาพน่าสมเพชของหลี่เฉิงบนเตียง วันนี้เขาเพียงสืบค้นที่อยู่ของหลี่เฉิง และสั่งให้คนไปติดกล้องวงจรปิดและเครื่องดักฟังมาเมื่อเที่ยง

และดูเหมือนว่าคนเจ้าแผนการจะพอใจในผลลัพธ์นี้มาก เขานั่งดูคนนอนหลับเพราะฤทธิ์ยาจนกระทั่งฟ้ามืด ภาพหน้าจากลายเป็นฉายด้วยรังสีอินฟาเรต

“จะดูอีกนานไหม” แล้วก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... เซอร์เกย์ผลักประตูเข้ามาแบบไม่ขออนุญาต เขานั่งลงบนโซฟาหนังสีเทาพลางไขว่ห้าง ส่วนปากก็เอาแต่เหน็บแนมเจ้านายที่เคารพรัก

“ได้เจอคงจับกินแล้วมั้ง” แล้วก็เหมือนคำนี้จะไปสะกิดใจดมิทรี

“ฉันไม่ใช่นายเซอร์เกย์” ดมิทรีสวนกลับทันควัน เซอร์ก็ได้แค่หัวเราะหึหึในลำคอเพราะพอจะมองสายตาของเจ้านายออก

“ฉันไม่ใช่คนของขาดแบบนาย” ดมิทรีพูดออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ได้หัวเราะห่าใหญ่ของเซอร์เกย์จนเขาต้องขมวดคิ้ว

“สายตามันออกนะดมิทรี” เซอร์เกย์มองตาดมิทรีก็มองออก... เขาเห็นสายตาของนักล่า!

“อย่าเพ้อเจ้อนัก” ดมิทรีเริ่มเบื่อ เขาโบกมือไล่ลูกน้องออกจากห้อง แต่มีหรือคนแบบเซอร์เกย์ที่รู้ไส้รู้พุงเจ้านายจะทำตามคำสั่ง เขานั่งเงียบมองหน้าเจ้านายที่เอาแต่คนใจคนในจอภาพ

“รู้ที่อยู่ขนาดนั้นแล้ว ทำไมไม่ลากมาเลย”

“ตื้นเขิน” ดมิทรีพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย เซอร์เกย์ตื้นเขินเกินไปสำหรับแผนการของเขา และจะให้ดีเขาอยากคุยกับวิกเตอร์จิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์มากกว่า

“ใครจะชั่วเท่าดมิทรี” ทิ้งไว้แค่นั้นแล้วเดินจากไป ดมิทรีแคะหูไม่ยี่หระต่อคำที่มือขวาทิ้งไว้ รอยยิ้มเผยออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนบนเตียงเริ่มขยับและส่งเสียงอืออาในลำคอ

ร่างกายโปร่งสูงของหลี่เฉิงขยับ... กางเกงถูกร่นลงไปที่ข้อเท้า อะไรสักอย่างอวบนูนขึ้นบริเวณกางเกงชั้นในสีขาว

ดมิทรีหัวเราะ... แต่เป็นเสียงหัวเราะแห้ง ๆ แสดงความสมเพชคนในจอ มือของหลี่เฉิงกำลังเกาอวัยวะกลางลำตัว และนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกรังเกียจ!

สายตาและสีหน้าบ่งบอกไก้ทันทีว่าดมิทรีรู้สึกรังเกียจคนใจจอกับท่าทางราวคนสกปรกเหมือนไร้บ้านแบบนั้นมากขนาดไหน เสียงเค้นในลำคอออกมามีแต่ความเย้ยหยันแม้เจ้าตัวจะไม่อยู่ตรงนี้ก็ตาม