บทที่ 1 พี่เลี้ยงคนใหม่ของคุณไงครับ (2/2)

ตุบ!

"โอ๊ย!"

เท้าของอัลฟ่าหนุ่มกระแทกเหยียบศีรษะของเจ้าของร้าน บดขยี้จนกะโหลกเขาแทบจะแบนราบไปกับพื้น

"แกกล้าดีนักนะ คิดว่าอ้างว่าไม่รู้จักฉันแล้วจะได้รับการยกเว้นงั้นรึ? ในหัวยัดไว้แต่ขี้เลื่อยรึยังไง ในประเทศเอเรียลถ้าไม่ได้รับการคุ้มครองจากเซเทอร์ แฟมิลีก็อย่าหวังจะอยู่รอดไปได้ จำใส่หัวไว้!" อัลฟ่าหนุ่มตะคอกดังลั่นพลางบดเบียดศีรษะใต้ฝ่าเท้าอย่างแรงจนเกิดเสียงลั่นเอี๊ยด

"คิดว่าเด็กอย่างพวกเธอจับกลุ่มทำเรื่องชั่วช้าพรรค์นี้แล้วจะรอดไปได้เหรอ? ความคิดที่ว่าขอแค่ยังเป็นเยาวชนแล้วจะทำอะไรก็ได้มันใช้ไม่ได้แล้ว! เมื่อกี้คนเห็นกันทั้งร้าน อย่างไรพวกเธอก็ไม่มีทางรอดไปจากตำรวจได้" เจ้าของร้านตะกายมือดึงเท้าที่เหยียบหัวเขาไว้แน่นหวังจะเป็นอิสระ เขาดิ้นรนอย่างไร้ผลอยู่อย่างนั้นเพื่อเอาชีวิตรอด

เจ้าของร้านงัดทุกคำข่มขู่ที่หัวอันปวดร้าวพอจะคิดขึ้นมาได้ แต่เขากลับได้รับการตอบกลับมาเป็นเสียงหัวเราะขบขันเย้ยหยันของแก๊งอันธพาล

"ไอ้แก่ แกคงจะยังไม่เข้าใจจริง ๆ" อัลฟ่าหนุ่มเหยียดยิ้มเยาะแล้วหยิบมีดพกออกมาสะบัดกางปลายคม "ในประเทศเอเรียลพวกฉันใหญ่กว่าตำรวจว่ะ"

มีดถูกแทงลงมาโดยไม่มีความลังเล เจ้าของร้านหลับตาปี๋และกลั้นหายใจ เขาหวาดกลัวจนไม่สามารถส่งเสียงร้องออกมาได้ ในชั่วจังหวะที่ชีวิตกำลังจะดับสูญ ลูกบาสก็พุ่งเข้าใส่มือของอัลฟ่าหนุ่มอย่างแรงจนมีดพกกระเด็นหลุดมือ

เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น ลิ่วล้อทั้งหลายที่กำลังรอดูชมฉากสังหารเลือดสาดกลับต้องมาเห็นนายน้อยของพวกเขาโดนโจมตีขัดจังหวะก็โวยวายขึ้นมาทันที

"ใคร?!"

"ไอ้บ้าตัวไหนมันกล้าทำร้ายนายน้อย!"

ทุกสายตาหันไปมองตามทิศทางที่ลูกบาสพุ่งมา หน้าตู้เล่นแป้นบาสมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งพาดขาข้างหนึ่งไว้กับตู้ ชายผู้นั้นทั้งสวมแว่นตาดำ หน้ากากผ้าสีดำ เสื้อผ้าสีดำ และรองเท้าหนังสีดำ นอกจากนี้ยังพันผ้าพันคอสีแดงผืนหนาทั้งที่อากาศไม่ได้หนาวอีก เป็นการแต่งกายที่ปกปิดมิดชิดจนยากจะคาดเดารูปร่างและลักษณะส่วนบุคคล เส้นผมสีดำหยักศกเล็กน้อยเองก็รับกันกับชุดของเขาได้เป็นอย่างดี เรียกได้ว่าเป็นบุคคลปริศนาที่มาในชุดเกือบจะออลแบล็ก[3] ดูอย่างไรก็ไม่น่าไว้วางใจ และคนผู้นั้นก็กำลังนั่งเลี้ยงลูกบาสบนนิ้วอยู่หน้าแป้นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

นัยน์ตาสีมรกตจ้องเขม็งไปที่ผู้มาใหม่ กลิ่นอายดุร้ายแห่งจ่าฝูงแผ่ออกมาทำให้รอบกายเต็มไปด้วยความกดดัน ลูกน้องทุกคนพากันตัวสั่นเกร็งด้วยความหนาวยะเยือกจนต้องหยุดโวยวาย กลิ่นของอัลฟ่าหนุ่มมุ่งโจมตีไปยังชายในชุดดำโดยตรง ก่อนหน้านี้นายน้อยแห่งเซเทอร์ แฟมิลีไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของคนผู้นี้ด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะอยู่ในร้านอยู่แล้วหรือลอบเข้ามาในภายหลังก็ตาม คนผู้นี้สามารถเดินเหินใต้จมูกของเขาได้โดยที่เขาไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย "แกเป็นใคร?"

"พี่เลี้ยงคนใหม่ของคุณไงครับ คุณวอลเตอร์ เซเทอร์"

คำตอบที่ได้รับทำให้อัลฟ่าหนุ่มหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น

"พ่อส่งสวะมาอีกคนแล้วสินะ ดี ถ้าเป็นพี่เลี้ยงจริงก็ต้องทำตามคำสั่งฉัน" วอลเตอร์แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "ฆ่าไอ้แก่นี่ซะ"

นายน้อยชี้นิ้วไปทางเจ้าของร้านที่ร้องเสียงหลงตัวสั่นอยู่บนพื้น ผู้มาใหม่น่ากลัวยิ่งกว่าแก๊งนักเลงพวกนี้เสียอีก อีกทั้งแรงกดดันมหาศาลจากอัลฟ่าหนุ่มก็ยังส่งตรงลงมาจากฝ่าเท้าจนเขาแทบจะคุมสติไว้ไม่อยู่แล้ว

ชายปริศนาตอบเสียงเรียบ "การฆ่าเป็นงานของนักฆ่าครับ ไม่ใช่มาเฟีย"

"หึ! จะมาสอนเรื่องมาเฟียให้กับฉัน? ยังสติดีอยู่รึเปล่า?!" วอลเตอร์เก็บกลิ่นอายแห่งความมุ่งร้ายกลับไป บรรดาลูกน้องจึงค่อยหายใจได้โล่งคอขึ้นมาบ้าง "สั่งสอนให้มันรู้จักฐานะของตัวเองซะ!"

ไร้ซึ่งความกดดัน เหล่าลิ่วล้อก็ออกตัว แต่ละคนตะโกนกู่ร้องง้างหมัดวิ่งเข้าใส่ศัตรูตามคำสั่งของเจ้านาย

เวนิสเบี่ยงตัวหลบหมัดแรกที่ออกตัวมาอย่างรวดเร็วแต่ไร้กำลัง ขัดขาคนที่สองที่พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง มือเรียวสับเข้าที่ท่อนแขนของคนที่สามเพื่อให้หมัดเปลี่ยนทิศไปโดนพรรคพวกเดียวกัน สุดท้ายจึงรอคนต่อไปวิ่งส่งหมัดมาเข้ามือเพื่อจะจับศูนย์ถ่วงยืมแรงทุ่มตัวของเขากระเด็นไปทับพวกพ้องอีกสามคนข้างหลัง

แก๊งนักเลงวัยรุ่นล้มแล้วก็ลุกขึ้นมาใหม่เพื่อจะโดนอัดล้มลงไปใหม่ ไม่นานก็ไม่มีใครสามารถลุกขึ้นมาได้อีก ประกายคมวาบขึ้นที่หางตาด้านข้างจุดที่ไม่มีแว่นดำมาบดบัง เวนิสก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว คมมีดเฉียดจมูกของเขาไปเพียงแค่คืบ เวนิสยกมือหนึ่งจับข้อมือข้างที่ถือมีดของอีกฝ่าย อีกมือกดลงที่ข้อศอก จับผู้โจมตีหมุนตัว ล็อกแขนเขาไว้ข้างหลัง

วอลเตอร์ตกใจ ลูกน้องที่นอนโอดครวญอยู่บนพื้นเองก็ตกใจ นายน้อยของพวกเขาไม่เคยเสียท่าในการต่อสู้ระยะประชิดตัวที่ใช้กำลังและความคล่องตัวเป็นหลักมาก่อน แต่กลับถูกปลดมีดแล้วจับล็อกแขน สิ้นท่าในไม่กี่วินาที!

"แกเป็นใครกันแน่?!"

"พี่เลี้ยงของคุณไงครับ"

พูดจบเวนิสก็เตะมีดพกที่ตกลงบนพื้น มีดพุ่งทะยานไปไกลถึงอีกฟากของร้าน ด้ามมีดกระแทกเข้ากับมือสั่นระริกที่ประคองโทรศัพท์แนบหูอยู่ของเจ้าของร้าน

"โอ๊ย! ทำอะไรของคุณ ผมกำลังจะโทรแจ้งตำรวจ!"

"ผมคงจะยอมให้คุณทำอย่างนั้นไม่ได้ครับ" เวนิสตอบกลับด้วยความเยือกเย็น สายตายังไม่ถอนไปจากลูกไก่ในกำมือที่ยังพยายามดิ้นรนหนีให้หลุดจากเงื้อมมือของเขา

เจ้าของร้านได้ยินดังนั้นก็อึ้งค้างไป "คุณ...ไม่ได้จะมาช่วยผมเหรอ?"

"อย่างที่บอกไปว่าผมเป็นพี่เลี้ยงของเขาครับ คนที่ผมมาช่วยคือเขา ไม่ใช่คุณ"

วอลเตอร์แค่นเสียง "ช่วย? ช่วยบ้าอะไร นี่คือการช่วยอะไรของแก?!"

"ช่วยแก้วิธีการของคุณ สิ่งที่คุณทำไม่ใช่วิถีของมาเฟียหรอกครับ เป็นแค่การกระทำอวดเบ่งของอันธพาลระดับล่างที่มีผู้มีอำนาจคุ้มหัวอยู่" เวนิสถอนหายใจ งานนี้หนักกว่างานก่อนหลายเท่ามาก อย่างน้อยนายน้อยคนก่อนเขาก็เจอตั้งแต่ยังไม่ได้อยู่ในช่วงหัวรุนแรงแบบวอลเตอร์ อีกทั้งยังสุภาพมากกว่ากันเยอะเลยด้วย

"แก ว่าไงนะ?!" วอลเตอร์ได้ยินดังนั้น อารมณ์โมโหก็พวยพุ่ง ฟีโรโมนแห่งจ่าฝูงปล่อยออกมาเพื่อให้พวกชั้นล่างหวาดกลัวฟุ้งกำจรไปทั่วทั้งร้านโดยไม่สามารถควบคุมได้ เขากัดฟันกรอดเค้นเสียงลอดไรฟัน "เป็นแค่โอเมก้าแท้ ๆ!"

นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มลึกล้ำดั่งท้องทะเลลึกภายใต้แว่นตาดำหดลงด้วยความตกใจเพียงชั่วครู่ก่อนที่เวนิสจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม เขาคิดว่าตัวเองเก็บกลิ่นได้ดีแล้วแท้ ๆ ทั้งยา ทั้งเครื่องมือป้องกันก็ทำเหมือนสมัยเป็นนักฆ่าทุกประการ

ชักจะมือตกแล้วสิ คงต้องระวังตัวให้มากขึ้นแล้ว

"ถึงจะเป็นแค่โอเมก้าแต่ผมก็สูงกว่าคุณนะครับ สู้ชนะด้วย"

"แก!!"

"ถ้าอยากให้คนอื่นมองคุณเป็นนายน้อยแห่งเซเทอร์ แฟมิลีก็สมควรทำตัวให้เหมาะสมหน่อยครับ"

เวนิสกระแทกหลังเข่าของวอลเตอร์และปล่อยมือที่ล็อกแขนเขาไว้ ทำให้วอลเตอร์เสียการทรงตัวล้มลงไปนอนหน้าคว่ำอยู่กับพื้น เวนิสเตะมือที่เอื้อมออกมาจะฉุดเขาให้ล้มตามลงไปโดยไม่หันไปมอง เขาเดินตรงไปยังเจ้าของร้านที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ที่มุมร้าน

"คุณปิแอร์ เรสลิ่ง อายุสี่สิบสองปี เกิดที่ประเทศซีนาร์ เพิ่งย้ายมากับภรรยาและลูกสาวสองคนหวังตั้งรกรากที่ประเทศเอเรียลเมื่อปีก่อน" ดวงตาเรียวคมภายใต้แว่นดำจดจ้องไปที่ชายวัยกลางคนผู้จ้องเขากลับมาด้วยดวงตาสั่นระริก

"แม้การเปิดกิจการร้านเกมเซนเตอร์ในประเทศเอเรียลของคุณจะถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ แต่เงินทุนของคุณกลับนำมาจากการฟอกเงินที่ยักยอกมาจากบริษัทเก่าในประเทศซีนาร์ แค่เปลี่ยนชื่อ นามสกุล แล้วย้ายที่อยู่ไม่สามารถลบล้างความผิดของคุณได้หรอกนะครับ คาร์ล ดีน"

ความผิดแต่หนก่อนมิอาจลบล้างแม้จะเปลี่ยนตัวตนไปมากเพียงใด เหมือนกับที่มาร์โกฆ่าคนไปมากเพียงใดเวนิสก็ไม่อาจหนีตราบาปนี้ไปได้

เหมือนกับตัวเขา

"คุณ คุณ...คุณเป็นใครกันแน่ คุณต้องการอะไร?!" คาร์ลตะโกนลั่น ร้องโหยหวนถามอย่างสิ้นหวัง น้ำตาแห่งการดิ้นรนไหลพราก เขาสู้อุตส่าห์หนีมาได้ คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตใหม่ให้ดีแล้วแท้ ๆ แต่อดีตของเขากลับถูกเปิดโปงออกมาโดยที่ตัวเขายังไม่ได้พูดอะไรเลยสักแอะ

"ผมเป็นใครไม่สำคัญครับ ที่สำคัญคือคนไม่สำคัญอย่างผมยังสืบข้อมูลของคุณมาได้ อีกไม่นานตำรวจก็คงจะตามมาจับคุณ อ้อ หรือผมควรจะช่วยนำหลักฐานไปมอบให้พวกเขาดีล่ะครับ เรื่องจะได้ไม่ยืดเยื้อ เสียดายก็แต่ลูกสาวสองคนของคุณกำลังไปได้ดีในโรงเรียนใหม่นี่สิ เด็กที่เพิ่งย้ายมาจะหาเพื่อนใหม่ที่ดีไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ ยิ่งถ้าพ่อของเด็กมีประวัติอาชญากรรม ทั้งโรงเรียนคงจะตราหน้าลูกของคุณว่าเป็นลูกของโจรเป็นแน่"

น้ำตาล้นทะลักไหลพรากออกมา คาร์ลตะเกียกตะกายคลานเข้ามาหมอบอยู่แทบเท้าของชายชุดดำ "ฉันขอร้องล่ะ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ แต่อย่าเปิดเผยเรื่องนี้กับตำรวจ อย่าเอาลูกของฉันเข้ามายุ่งเกี่ยว ฉันยอมทำทุกอย่าง!"

เวนิสย่อตัวลงไปตบบ่าของผู้เป็นพ่ออย่างปลอบโยน "ทุกอย่างมีทางแก้เสมอครับ หากแค่คุณมาเป็น 'ลูกชาย' ของเซเทอร์ แฟมิลี 'ครอบครัว' จะปกป้องคุณอย่างแน่นอนครับ"

"ได้ เป็น ฉันเป็น ได้โปรดให้ฉันได้เป็นลูกชายของเซเทอร์ แฟมิลีด้วย!"

เวนิสหยัดกายลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง ดวงหน้าเรียวคมภายใต้สิ่งปกปิดมากมายเอียงไปด้านหลัง ตาเรียวคมจับจ้องวอลเตอร์ที่เงยหน้าขึ้นมา มองเขาจากพื้นด้วยความทึ่ง

"คุณคงจะเห็นแล้ว การฆ่าเป็นงานของนักฆ่า ส่วนงานของมาเฟียคือการควบคุมครับ"

[3] All Black Look คือ สไตล์การแต่งตัวชุดดำล้วน