บทที่ 2 ครอบครัวแรกของนายน้อย (1/2)

บทที่ 2

ครอบครัวแรกของนายน้อย

หลังยุติการต่อสู้แล้ว แก๊งวัยรุ่นอันธพาลมือใหม่ก็ลุกขึ้นมารวมตัวกัน เวนิสถูกรุมล้อมไว้อีกครั้ง เพียงแต่ไม่ได้รุมล้อมเพื่อจะกระทืบเหมือนเดิม

"คุณพี่เลี้ยงครับ ท่าเมื่อกี้เท่ห์มากเลยครับ พอจะสอนให้พวกผมได้ไหมครับ" ลิ่วล้อที่โดนเขาต่อยจนฟันร่วงค้อมกายถามอย่างนอบน้อม

"ก็แค่ศิลปะการป้องกันตัวธรรมดาครับ ขอแค่คุณไม่บุ่มบ่าม ใช้หัวคิดก่อนโจมตีก็จะทำได้เหมือนกัน" เวนิสตอบส่ง ๆ งานของเขาคือพี่เลี้ยงไม่ใช่อาจารย์ ยิ่งเด็กพวกนี้ไม่ใช่นายน้อยที่เขาต้องมาคอยจับดูด้วยแล้ว เวนิสก็ไม่คิดจะทำงานล่วงเวลา งานฝึกคนให้เป็นเรื่องของคนในแฟมิลีด้วยกันเองจะดีกว่า

อีกทั้งคนที่ตั้งใจจะอยู่เพียงชั่วคราวอย่างเขา ยิ่งมีปฏิสัมพันธ์กับผู้เกี่ยวข้องในแฟมิลีน้อยเท่าไรก็ยิ่งดี

"ได้ยินนายน้อยเรียกคุณว่าโอเมก้า เป็นความจริงเหรอครับ?" ลิ่วล้อตัวผอมแห้งคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"อย่าโง่ไปหน่อยเลย! โอเมก้าที่ไหนจะไปแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ จริงไหมครับคุณพี่เลี้ยง" ลิ่วล้อที่ย้อมผมสีเขียวแสบตารีบขัดเพื่อนพร้อมกับหันมาเลียแข้งเลียขาผู้แข็งแกร่งด้วยความเทิดทูน

เวนิสไม่ได้ตอบอะไร มีคนแก้ต่างให้ก็ดี เขาไม่ได้อยากโกหกและไม่ได้อยากเปิดเผยตัวตน

"คุณพี่เลี้ยงครับ ทำไมถึงต้องแต่งตัวมิดชิดขนาดนี้เหรอครับ หรือความจริงเป็นระดับสูงในแฟมิลี เลยต้องปกปิดรูปลักษณ์" ลิ่วล้อตาฟ้าถามคำถามที่ทำเอาคนอื่น ๆ แตกตื่น

"ไม่จริงน่า!"

"เราได้โอกาสประมือกับระดับสูงเหรอนี่!"

"ไม่ใช่หรอกครับ ที่ผมแต่งตัวแบบนี้ก็แค่ความเคยชิน อีกอย่างผมเป็นเพียงลูกจ้างก็เท่านั้นครับ ไม่นับเป็นพันธมิตรกับแฟมิลีด้วยซ้ำ พอสัญญาหมดผมก็จะไปครับ" เวนิสรีบบอกปฏิเสธก่อนที่เด็กพวกนี้จะจินตนาการเลยเถิดไปกันใหญ่

"เหอะ! คิดจะอยู่ก็อยู่ คิดจะไปก็ไป เห็นเซเทอร์ แฟมิลีเป็นสวนหลังบ้านแกรึไง? แค่สู้ชนะนิดหน่อย อย่าทำเป็นได้ใจไปหน่อยเลย!"

เสียงเข้มทรงอำนาจดังกระแทกกระทั้นออกมาจากหลังกลุ่มวัยรุ่นนักเลง บรรดาลิ่วล้อรีบหุบปากก้มศีรษะถอยเปิดทางให้กับผู้เป็นนายทันที

เวนิสปรายตามองประเมิน นายน้อยแห่งเซเทอร์ แฟมิลีแม้จะมีร่างกายสูงใหญ่กว่าคนในวัยเดียวกันเพราะเป็นอัลฟ่า แต่เขาก็เพิ่งจะอยู่ในช่วงกำลังจะเรียนจบไฮสกูล และแม้จะทำตัวเกเรไม่สนใจการเรียนมากแค่ไหน อัลฟ่าก็ยังเป็นอัลฟ่า อยู่เหนือผู้อื่นในทุกด้าน เรื่องเรียนก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น "ผมได้ยินมาว่าคุณเลือกที่จะไม่เรียนต่อมหาวิทยาลัย"

"หา? ฉันจะไปเรียนต่อให้ได้อะไร ไม่ว่าจะเรียนหรือไม่เรียนฉันก็ต้องเป็นบอสของเซเทอร์ แฟมิลีอยู่แล้ว" วอลเตอร์แค่นเสียงสบถและถือโอกาสแสดงอำนาจของลูกชายบอสใหญ่แห่งแก๊งมาเฟียที่เรืองอำนาจมากที่สุดในประเทศเอเรียล อำนาจที่ทำให้เขาสามารถที่จะทำอะไรก็ได้ในประเทศของเขา!

"นั่นก็ไม่แน่เสมอไปหรอกครับ"

เวนิสที่เขาข่มขู่กลับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างไม่แยแส ทำเอาผู้ข่มขู่ชะงักงัน วอลเตอร์คำรามออกมา

"เฮ้ย แกรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอยู่กับใคร?"

"คุณรู้จักกฎโอเมอร์ตาไหมครับ?"

"หา? กฎแห่งความเงียบ มาเฟียที่ไหนจะไม่รู้จักวะ"

"กฎโอเมอร์ตา กฎแห่งความเงียบ คำปฏิญญาณที่ให้ไว้กับแฟมิลีว่าคุณเป็นผู้ที่ดูแลตัวเองได้ โดยไม่ต้องพึ่งพาผู้อื่น โดยเฉพาะตำรวจ" เวนิสกล่าวเสียงเรียบ กฎเพียงข้อเดียวที่แสดงถึงวิถีแห่งมาเฟียทุกคน ทุกตระกูล ย่อมไม่มีใครไม่รู้จัก

"จะมาเลคเชอร์กันรึยังไง?" วอลเตอร์กลอกตาอย่างรำคาญ

"คุณและลูกน้องทุกคนในที่นี้เคยเอ่ยคำปฏิญญาณนี้แล้วหรือยังครับ?"

คำถามต่อมากลับส่งให้นายน้อยแห่งเซเทอร์ชะงักค้างอีกครั้ง แต่แล้วเขาก็กระแทกเสียงออกมาอย่างหยิ่งยโส

"ฉันเกิดมาก็เป็นคนของแฟมิลีแล้ว จะทำเรื่องยุ่งยากพวกนั้นให้เสียเวลาไปทำไมกัน"

"นั่นหมายความว่าคุณยังไม่ใช่คนในแฟมิลี"

"นี่แก!"

"กฎแห่งความเงียบ สัญลักษณ์แห่งผู้กล้าหาญที่พร้อมรับผิดชอบต่อทุกการกระทำของตนเองไม่ให้กระทบไปถึงแฟมิลี หากปฏิบัติตามไม่ได้ก็จะมีโทษ หากหันไปพึ่งพาตำรวจหรือรัฐบาลก็จะมีโทษ" นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจ้องทะลุทะลวงผ่านเลนส์ดำมืดสนิทลงลึกเข้าไปยังมรกตคู่งามที่เต็มไปด้วยประกายเย่อหยิ่ง "และโทษก็คือ 'ความตาย' เท่านั้น"

กลุ่มนักเลงวัยรุ่นฟังเสียงเยียบเย็นพูดถึงการลงโทษก็พากันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แต่พี่เลี้ยงคนใหม่ของนายน้อยยังไม่หยุดแค่นั้น

"สถานะสมาชิกในตระกูลของมาเฟียนั้นต้องเก็บเป็นความลับ หากจะติดต่อกับคนนอกยังต้องติดต่อผ่านคนกลางนอกองค์กร ที่คุณกับพรรคพวกยังมีชีวิตรอดอยู่ได้ ทั้งที่อ้างชื่อแฟมิลีก่อเรื่องไปทั่วนั้นเป็นเพราะพวกคุณยังไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเซเทอร์ แฟมิลีเลยด้วยซ้ำอย่างไรล่ะครับ หรือก็คือเป็นแค่พวกแอบอ้าง"

ความจริงที่เพิ่งตระหนักได้ทำให้วอลเตอร์ตกตะลึง เขาที่เติบโตมาในฐานทัพแห่งเซเทอร์ แฟมิลีมาตั้งแต่เกิดจึงคิดไปเองว่าตัวเองเป็นสมาชิกของแฟมิลีไปโดยปริยาย โดยไม่ต้องเข้าพิธีให้ยุ่งยากแบบคนอื่น

เขาเชื่อมาโดยเสมอว่าตัวเองคือบอสคนต่อไปของเซเทอร์ แฟมิลี

"คุณรู้ระบบการสืบทอดอำนาจของบอสมากแค่ไหนครับ?"

"คนที่อยู่ในตำแหน่งอันเดอร์บอส[1]ก็จะเป็นผู้สืบทอดหลังบอสตายไปหรือลงจากอำนาจ ใครก็รู้" วอลเตอร์ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์

เพราะเขาไม่ได้อยู่ในตำแหน่งนั้น

"บอสนั้นเป็นผู้ที่ขับเคลื่อนทุกภาคส่วนขององค์กร หากเข้ามาเป็นโซลเจอร์ให้กับแฟมิลีแล้ว คนนอกแก๊งไม่ว่าใครก็ไม่สามารถแตะต้องคนผู้นั้นได้ ยกเว้นแต่เพียงบอส ดังนั้นชีวิตของโซลเจอร์ทุกคนจึงขึ้นอยู่กับบอส การที่แฟมิลีจะอยู่รอดต่อไปได้จึงต้องอาศัยบอสที่มีความสามารถและคุณสมบัติที่เหมาะสมจนเป็นที่ยอมรับของทุกคนในแก๊ง หรือก็คือแม้จะไม่ใช่สายเลือดโดยตรงกับบอสคนก่อน แต่เมื่อเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในแฟมิลีก็ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ว่าใครที่มีคุณสมบัติที่ดีพอก็สามารถท้าทายชิงตำแหน่งมาจากคุณที่ขาดคุณสมบัติการเป็นมาเฟียในทุกด้านได้ หรือที่แย่กว่านั้นคือคุณพ่อของคุณไม่แต่งตั้งคุณเป็นอันเดอร์บอสเลยตั้งแต่แรก"

"ไม่มีทาง! เรื่องบ้า ๆ พรรค์นั้นจะเกิดขึ้นได้ยังไง?!" วอลเตอร์ตะคอกลั่นด้วยความโกรธ

ครั้งนี้ลูกน้องของเขากลับไม่ได้ช่วยผสมโรงด้วย ต่างคนต่างก้มหน้านิ่งเงียบ เพราะในใจแต่ละคนรู้ดีอยู่แล้วว่าการข่มขู่ต่อยตีคนเล่นไปเรื่อยแบบนี้ไม่ใช่วิถีของมาเฟีย พวกเขาแค่ปลดปล่อยความคึกคะนองโดยยืมชื่อของนายน้อยเซเทอร์มาคุ้มกะลาหัว อีกอย่าง นายน้อยก็เก่งมากจริง ๆ เหล่านักเลงหนุ่มไร้สังกัดจึงยินดีที่จะให้เขาเป็นหัวหน้า

"พวกนาย..." วอลเตอร์มองลูกน้องทั้งหลายอย่างไม่อยากจะเชื่อ ความรู้สึกแห่งการโดนทรยศรุมเร้าไปกับอารมณ์โกรธเดิม แต่ผู้ที่มาทำลายทุกสิ่งของเขาไม่รอให้ได้ตั้งตัว

เมื่อทำลายเสร็จก็ได้เวลาแห่งการหยิบยื่นข้อเสนอ

ข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"แต่ตอนนี้ตำแหน่งอันเดอร์บอสแห่งเซเทอร์ยังว่างครับ นั่นแสดงว่าคุณพ่อของคุณยังรอให้คุณพิสูจน์ตัวตนว่าเหมาะสมกับตำแหน่งนี้อยู่ ว่าอย่างไรครับ จะพิสูจน์ให้พ่อคุณได้เห็นถึงความสามารถในตัวคุณหรือจะรอให้คนอื่นมาแย่งตำแหน่งนั้นไปดีล่ะครับ"

อัลฟ่าหนุ่มกัดฟันกรอด "ตำแหน่งอันเดอร์บอสเป็นของฉัน ใครก็จะแย่งไปไม่ได้!"

เวนิสพยักหน้าพอใจ "ดีครับ จดจำความตั้งใจในตอนนี้ไว้แล้วใช้มันเป็นแรงผลักดัน พวกเราจะขึ้นสู่ไปสู่ตำแหน่งอันเดอร์บอสแห่งเซเทอร์ แฟมิลีด้วยกัน"

คำพูดปลุกใจไม่ได้ทำให้อัลฟ่าผู้ยึดถือแต่ตัวเองคล้อยตาม เท้ายกขึ้นกระทืบเหยียบผนังข้างลำตัวของคนที่พ่อเขาส่งมา วอลเตอร์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จดจ้องท้าทายดวงตาที่ซ่อนตัวอย่างขี้ขลาดใต้เลนส์ดำมืด "เฮ้ย โอเมก้า แกจะได้ใจเกินไปใหญ่แล้ว ฉันจะขึ้นไปคว้าตำแหน่งอันเดอร์บอสมาด้วยตัวของฉันเอง!"

"โอเมก้าไม่ใช่ชื่อของผม เรียกผมว่ามาร์โกครับ และคุณก็ดูจะยังไม่เข้าใจสิ่งที่เรียกว่า 'มาเฟีย' " แม้จะมีแว่นดำมาขวางกั้น แต่ดวงตาเรียวคมที่ปราดมองผู้คนยังส่งให้ผู้ถูกมองหนาวสันหลังไปตาม ๆ กัน " 'มาเฟีย' ไม่ใช่แค่องค์กร แต่เป็นครอบครัว การที่คุณจะขึ้นไปเป็นหัวหน้าครอบครัวได้คุณจำต้องเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวก่อนครับ คุณต้องทำให้คนในครอบครัวเชื่อในตัวคุณ เคารพในตัวคุณ เช่นนั้นคุณจึงจะมีลูก ๆ ที่ซื่อสัตย์ต่อคุณได้ ไม่ว่าจะเป็นบอสคนไหนก็ต้องเริ่มไต่เต้าขึ้นมาจากระดับล่างสุด ดังนั้นคุณ และพรรคพวกของคุณ..."

"เอ๋ เราด้วยเหรอ?"

"นี่ฉันจะได้เป็นโซลเจอร์ที่แท้จริงของแฟมิลีแล้วหรือนี่?!"

"...ไม่ใช่แค่นั้น รวมถึงเกมเซนเตอร์แห่งนี้ด้วย" เวนิสพูดต่อ

"ห๊ะ? แล้วร้านของฉันเกี่ยวอะไรด้วย" เจ้าของร้านผู้ถือถุงน้ำแข็งประคบแก้มบวมช้ำของตนร้องขึ้นด้วยความตกใจ

"ทั้งหมดนี้จะเป็นครอบครัวแรกที่จะนำพาคุณไปสู่จุดสูงสุดของแฟมิลี สู่ตำแหน่งอันเดอร์บอส เพื่อที่สักวันหนึ่งคุณจะได้กลายเป็นบอสแห่งเซเทอร์ แฟมิลีครับ"

เวนิสพูดจบก็เดินนำทุกคนไปที่ห้องพักพนักงานหลังร้าน ก่อนจะหมุนลูกบิดเพื่อเปิดประตูเขาก็นึกอะไรขึ้นได้จึงหันกลับมา

"อ้อ แล้วก็ดึงแขนเสื้อลงปิดรอยสักด้วยครับ สัญลักษณ์ของแฟมิลีควรเก็บไว้ภายใต้เสื้อผ้า เป็นความลับต่อคนภายนอก เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงการเป็นพรรคพวกต่อคนภายในเท่านั้นครับ"

[1] Underboss คือ รองหัวหน้า โดยมากมักจะเป็นผู้สืบสายเลือดของดอน/บอส หรือไม่ก็ผู้อยู่ในอุปถัมภ์ และเป็นตำแหน่งที่จะได้สืบทอดอำนาจต่อจากดอน/บอส ยกเว้นในกรณีที่อันเดอร์บอสไร้ความสามารถ