บทที่ 3 ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!

บทที่ 3

ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!

รถตู้สีดำสนิทแล่นเข้าสู่ทางถนนส่วนบุคคล ลึกลงไปสุดปลายถนนมีประตูรั้วเหล็กสูงชะลูดตั้งอยู่ ปิดบังสายตาคนภายนอกจนแทบจะมองไม่เห็นด้านใน รถตู้สีดำหยุดลงที่หน้าประตูลูกกรงเหล็กซี่ใหญ่ หน้าจออัจฉริยะกระซิบส่องแสงพร้อมกับเสียงของประตูยามที่ดังออกมา

"ใคร?"

เวนิสลดกระจกฝั่งที่นั่งข้างคนขับลง พยักพเยิดให้วอลเตอร์ที่นั่งอยู่ด้านข้าง นายน้อยแห่งแฟมิลีแค่นเสียงสบถ เขาถูกพาตัวกลับบ้านโดยคนแปลกหน้าแล้วยังต้องเป็นผู้เปิดประตูบ้านต้อนรับคนแปลกหน้าเข้าไปอีก

"ฉันเอง วอลเตอร์"

"ยินดีต้อนรับนายน้อยกลับมาครับ!"

สิ้นเสียงจากปลายสาย ลูกกรงหนาเรียงซี่ซ้อนกันสามชั้นก็เลื่อนออก เผยให้เห็นคฤหาสน์หลังใหญ่ยักษ์อันเป็นศูนย์บัญชาการและฐานทัพหลักของเซเทอร์ แฟมิลี เด็ก ๆ อันธพาลปลายแถวพากันอ้าปากตาค้างมองดูความยิ่งใหญ่อลังการที่พวกเขาไม่เคยเห็นที่ใดมาก่อน

"ที่นี่คือฐานทัพหลักของเซเทอร์ แฟมิลีครับ หากได้รับอนุญาตให้เข้ามา พวกคุณสามารถติดต่อกับคนในแฟมิลีและขอเข้าพบระดับสูงได้ที่นี่" เวนิสเบาคันเร่งเพื่อให้ผู้โดยสารได้รับชมฐานทัพพร้อมกับบรรยายไปด้วย

"เหอะ! เป็นแค่คนนอก สะเออะทำตัวเป็นมัคคุเทศก์" วอลเตอร์แค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์

"ช่วยไม่ได้นี่ครับ ก็เจ้าของบ้านไม่คิดจะแนะนำบ้านของตัวเองเลย" เวนิสตอกกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ชิ!" วอลเตอร์ทำได้แต่สบถอย่างหัวเสีย ทำไมเขาไม่เคยเถียงคนนอกนี่ชนะเลยสักครั้งเดียวกัน! ที่สำคัญ หลังจากมานั่งอยู่ในรถที่เป็นระบบปิดจากอากาศภายนอกก็มีกลิ่นหอมเจือจางจนยากจะแยกแยะว่าเป็นกลิ่นอะไรมาวิ่งเล่นอยู่บนปลายจมูกตลอดเวลา ยิ่งนั่งใกล้กันขนาดนี้วอลเตอร์ยิ่งมั่นใจ หมอนี่เป็นโอเมก้า

รอตู้จอดในลานจอดใต้ดิน แก๊งเด็กวัยรุ่นกับหนึ่งชายวัยกลางคนเลื่อนประตูรถเปิดออกทยอยเดินลงมา

ปัง!

วอลเตอร์กระแทกประตูรถปิดอย่างแรงระบายอารมณ์ก่อนจะเดินนำกลุ่มคนไป เจ้าคนนอกนั่นยังดีที่รู้จักกาลเทศะไม่แย่งเดินนำกับเขา อดีตแก๊งอันธพาลพากันขึ้นลิฟท์เพื่อเข้าสู่ด้านในของตัวคฤหาสน์โดยตรง ประตูลิฟท์เปิดออกเผยให้เห็นชายสวมสูทสีดำค้อมตัวลงทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงเรียงรายเป็นแถวยาวสองข้างทาง

"ยินดีต้อนรับนายน้อยกลับบ้านครับ!"

"เออ ๆ ไสหัวไปได้แล้ว น่ารำคาญจริง"

"ครับ!"

แถวกลุ่มคนแยกย้าย เหล่าเด็กหนุ่มหันไปมองความหรูหราโดยรอบจนหัวหมุน ชายสวมชุดสูทสีดำเดินกันให้ว่อน แต่ละคนดูอันตรายและทรงอำนาจอย่างยิ่งยวด ไม่ว่าจะเดินผ่านไปทางไหน คนเหล่านั้นก็จะค้อมตัวทำความเคารพนายน้อย เด็ก ๆ ที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยเมื่อก้มมองดูชุดเครื่องแบบนักเรียนเน่า ๆ ขาด ๆ ตามแบบฉบับของนักเลงปลายแถวอย่างพวกเขาก็คิดว่าช่างไม่เข้ากันกับสถานที่เอาเสียเลย พวกเขาล้วนมาจากครอบครัวที่มีอันจะกินจึงได้เข้าเรียนที่ไฮสกูลเดียวกับนายน้อย แต่ไม่ว่าบ้านใครก็ไม่สามารถที่จะฟุ่มเฟือยได้มากถึงเพียงนี้

"นายน้อยอาศัยอยู่ที่นี่เหรอครับ?"

"ก็ใช่ ทำไม?"

"สุดยอดไปเลยครับ!"

"สมแล้วที่เป็นนายน้อย!"

วอลเตอร์ยกยิ้ม เชิดหน้าอย่างได้ใจ

"แกเป็นใคร?"

ที่ด้านหลังของกลุ่มผู้มาใหม่มีชายสวมสูทรูปร่างกำยำยืนขวางหน้าเวนิสไว้

วอลเตอร์ยิ้มหยัน "เหอะ! ก็แค่คนนอก"

เวนิสล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบเอาตราสัญลักษณ์แพะสีเงินออกมา เขาตอบกลับอย่างใจเย็น "พี่เลี้ยงคนใหม่ของนายน้อย ฝากตัวด้วยครับ"

วอลเตอร์เบิกตากว้าง เช่นเดียวกับโซลเจอร์ที่เข้ามาขวางเวนิส

"อาคันตุกะระดับสูง! ขออภัยที่รบกวนครับ!" โซลเจอร์ผู้นั้นรีบขอโทษขอโพยแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว

วอลเตอร์กัดฟันกรอด พ่อของเขาถึงกับให้ป้ายอาคันตุกะระดับสูงกับเจ้าคนนอกไว้แล้ว นี่ไม่เท่ากับมั่นใจมากหรอกหรือว่าเจ้าหมอนี่จะควบคุมเขาได้

ไม่มีทางซะหรอก!

เจ้าคนนอกนั่นหลังจากยืนยันตัวกลับไม่ได้มารวมกลุ่มกับพวกวอลเตอร์ตามเดิม

"เฮ้ย นั่นแกจะไปไหน?"

เวนิสเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ "ไม่ใช่ว่าคุณควรจะดีใจที่ผมไม่ตามคุณแล้วหรือครับ?"

"นั่นมันก็ใช่ แต่ไม่ใช่หลังเห็นแกเข้ามาเดินเล่นในบ้านของฉัน"

นายน้อยแห่งเซเทอร์ แฟมิลีสาวเท้าขึ้นมาประจันหน้ากับคนนอก ดวงตาสีเขียวจ้องเขม็งอย่างแข็งกร้าวแสดงให้คนนอกสำนึกว่าใครเป็นเจ้าถิ่น

"คุณพูดผิดแล้วครับ คุณวอลเตอร์ บ้านของ 'พวกฉัน' ต่างหากครับ"

ก่อนที่วอลเตอร์จะได้โต้ตอบอะไรก็มีคนเดินมาหากลุ่มเด็กหนุ่ม ชายผู้มาใหม่แต่งตัวแตกต่างจากโซลเจอร์คนอื่นเพียงเล็กน้อย แต่ท่าทางการเดินที่ไร้ความระมัดระวัง และสีหน้ายิ้มหยันให้กับทุกสิ่งทำให้เขาดูทรงอำนาจยิ่งกว่าทุกคนในโถงรับรองคฤหาสน์แห่งนี้ "ตามมา"

"ชิ" วอลเตอร์สบถอย่างขัดใจแล้วเดินตามเขาไป

เหล่าลูกน้องเดินตามนายน้อยของพวกเขา คาร์ลที่อยู่ท้ายแถวหันมาถามเวนิสผู้ยืนนิ่งมองส่งพวกเขา "คุณพี่เลี้ยงไม่ไปด้วยกันเหรอ?"

เวนิสส่ายหน้า "อย่างที่เขาบอก ผมเป็นแค่ 'คนนอก' คนนอกที่ไม่คิดจะเป็นส่วนหนึ่งของแฟมิลีเข้าไปดูพิธีกรรมไม่ได้หรอกครับ"

"ฉัน ไบรอัน ฟรัสต์ คาโปแห่งเซเทอร์ แฟมิลี บอสได้รับรู้ถึงความต้องการจะเข้าร่วมเป็นลูกชายในครอบครัวเราของพวกนายแล้ว พี่เลี้ยงนั่นตรวจสอบประวัติของพวกนายมาได้ดีทีเดียว ยินดีด้วย พวกนายทุกคนผ่านการยอมรับจากบอสให้กลายเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว จากนี้ไปพวกนายจะอยู่ภายใต้สังกัดของฉัน คาโปไบรอัน ผู้ที่จะมาทำหน้าที่ดำเนินพิธีสาบานตนของพวกนาย เอาล่ะ ยื่นนิ้วออกมา"

คาโปไบรอันหยิบเข็มออกมาจิ้มที่ปลายนิ้วของคาร์ลที่ยื่นอยู่ลำดับสุดท้ายแล้วหยดเลือดของเขาลงบนไพ่วาดลวดลายนักบุญ

"อึก!"

"คาร์ล ดีน"

"อ๊าก!"

"อันโตนิโอ ลอเรนโซ

"โอ๊ย! "

"อาร์โนลด์และเรโนลด์ ฟีนน์...ปีเตอร์ เชส...เคน ลักเซม...เจอร์ราร์ด ฟรันดา...เบอร์นาโต จีโนวา"

คาโปไบรอันเก็บไพ่แต้มหยาดโลหิตของผู้ร่วมสาบานตนทีละคน ๆ รวบรวมเข้ามาไว้ในมือจนไปหยุดยืนเบื้องหน้าคนสุดท้าย

"วอลเตอร์ เซเทอร์"

ฉึก!

เข็มเงินแหลมคมลงน้ำหนักจิ้มลงไปที่ปลายนิ้วของวอลเตอร์อย่างแรง ไร้เสียงร้องระบายความเจ็บปวด นายน้อยแห่งเซเทอร์ แฟมิลียืนตระหง่านค้ำยันอยู่เบื้องหน้าพวกพ้องอย่างมั่นคงแข็งแกร่ง

คาโปยกยิ้มพึงพอใจ "ดี"

ไพ่นักบุญอาบเลือดบูชาแห่งคำสาบานรวบรวมมาจนครบ คาโปไบรอันดีดฝาไฟแช็ก เปลวไฟสีแดงฉานลุกโชนตรึงสายตาทุกคู่ในห้องมืดไว้ที่จุดเดียว ปลายยอดไฟถูกยกขึ้นจ่อมุมปึกไพ่ในมือ นักบุญอาบโลหิตถูกเผาผลาญลุกไหม้ลามไปจนท่วมทั้งไพ่พร้อมกันทุกใบ ชีวิตอย่างปุถุชนทั่วไปสลายกลายเป็นขี้เถ้าพร้อมกับเลือดที่พวกเขาสังเวย

"จากนี้ไป พวกนายคือลูกชายแห่งเซเทอร์ แฟมิลี"

"พวกนายกลับบ้านไปได้แล้ว"

วอลเตอร์พูดกับครอบครัวร่วมสาบานตนทั้งหมดที่กลับขึ้นมายังโถงใหญ่ในคฤหาสน์ด้วยกัน

"แล้วนายน้อยล่ะ?"

วอลเตอร์เลิกคิ้ว "พูดอะไร นี่บ้านฉัน"

"รถรอพวกคุณอยู่ที่หน้าประตูแล้ว เชิญครับ"

เสียงเรียบน่ารำคาญดังขึ้นมาจากด้านหลัง เจ้าคนนอกกลับมาแล้ว วอลเตอร์สบถแล้วเดินหนีไปด้วยความหงุดหงิด เพียงแต่...

"เฮ้ย แกตามฉันมาทำอะไร ไอ้คนนอก"

"ผมเป็นพี่เลี้ยงคุณ ก็ต้องมาเลี้ยงคุณสิครับ อีกอย่าง ผมชื่อมาร์โกครับ"

"เหอะ! โค้ดเนมงี่เง่าพรรค์นั้นให้พวกคนโง่เรียกไปเถอะ สำหรับฉันแกมันก็เป็นได้แค่คนนอก!"

วอลเตอร์กระแทกเปิดประตูห้องชุดของเขาที่กินพื้นที่ทั้งชั้นสูงสุดของปีกตะวันตกในคฤหาสน์ อันเป็นเขตที่อยู่อาศัยของครอบครัวบอสใหญ่แห่งเซเทอร์ แฟมิลี อัลฟ่าหนุ่มกลับไม่ได้กระทืบเท้าก้าวเข้าไปในทันทีตามที่คิดจะทำ วอลเตอร์มั่นใจว่าเขาเดินมาถูกห้อง แต่ภายในกลับไม่เหมือนห้องของเขาก่อนจะออกไปโรงเรียนในตอนเช้าเลยสักนิด!

ข้าวของที่เขาทิ้งขว้างระเกะระกะเกลื่อนเต็มพื้นจนแทบจะไม่มีที่วางเท้าถูกเก็บกวาดและจัดเป็นระเบียบจนโล่งว่าง คราบสกปรกและเศษอาหารถูกเช็ดถูจนทั้งห้องสะอาดเหมือนใหม่

วอลเตอร์กัดฟันกรอด "ไอ้คนนอก แกทำบ้าอะไรกับห้องฉัน หา?!"

"ทำความสะอาดไงครับ แต่ดูจากสภาพก่อนหน้านี้แล้วคุณคงไม่รู้จักคำนี้" เวนิสแทรกตัวเข้าไปในประตูก่อนเจ้าของห้องที่กำลังยืนกระฟัดกระเฟียดไม่ยอมเข้าไปเสียที

"เฮ้ย แล้วนั่นแกจะไปไหน ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!"

"น่าเสียดายที่ห้องนอนของผมที่แฟมิลีจัดไว้ให้อยู่ด้านในห้องชุดของคุณน่ะสิครับ ผมเองก็อยากจะได้ความเป็นส่วนตัวมากกว่านี้เหมือนกัน แต่ลูกจ้างอย่างผมได้แค่นี้ก็นับว่าดีแล้ว" เวนิสยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินไปไขกุญแจประตูห้องนอนเล็กใกล้ประตูทางออกที่ถูกทิ้งร้างไม่ได้เปิดใช้งานมาอย่างยาวนาน "อ้อ แล้วก็พวกคนโง่ที่คุณว่าก็รวมคุณพ่อของคุณอยู่ในนั้นด้วยนะครับ เพราะแม้แต่บอสเซเทอร์ก็เรียกผมว่ามาร์โก"

ดวงตาภายใต้แว่นดำเบิกกว้าง กลิ่นอายดุร้ายเกรี้ยวกราดแผ่ออกมาไล้แผ่นหลังจนเขาขนลุกซู่ มือที่กำลังไขกุญแจชะงักค้าง เวนิสรีบตั้งสติแล้วก้าวหลบไปด้านข้างทันที แต่การชะงักค้างเมื่อครู่ทำให้เขาช้าไปหนึ่งก้าว

ร่างเพรียวบางกระแทกบานประตูห้องนอนของตน เวนิสถูกนายน้อยล็อกแขนจับกดตัวไว้กับบานประตูแบบเดียวกับที่เขาเคยทำกับนายน้อยที่ร้านเกม วอลเตอร์เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบใส่หูเขาจากด้านหลังด้วยเสียงแหบพร่า

"ฉันให้คนส่งข้อมูลสมัครงานของแกมาให้แล้ว อย่าลืมซะล่ะว่าแกก็เป็นแค่โอเมก้า จะเคยเป็นนักฆ่ามือวางอันดับสองอะไรก็ช่าง ยังไงแกมันก็เกิดมาเป็นได้แค่โอเมก้า เพศที่มีไว้นอนอ้าขาให้อัลฟ่าอย่างฉันอัดน้ำเชื้อเข้าไป!"

พูดจบสองร่างก็พลิกผัน วอลเตอร์เป็นฝ่ายถูกกดไว้กับผนังห้องด้านข้างประตูแทน

"คำว่าอันดับสองอาจจะฟังดูไม่ค่อยดีสักเท่าไร แต่ก็มีอัลฟ่ามากมายที่อยากขึ้นมาเป็นอันดับสองแทนผมนะครับ ถ้าคุณยังล้มอันดับสองอย่างผมไม่ได้ก็อย่าคิดจะใช้เรื่องเพศรองมาข่มขู่กันหน่อยเลยครับ"

หลังเข่าของวอลเตอร์ถูกถีบกระแทกอย่างหนักหน่วงพร้อมกันกับแรงผลักที่ส่งออกมา วอลเตอร์ล้มหน้าคว่ำกับพื้นเป็นรอบที่สองของวัน อัลฟ่าหนุ่มเลือดร้อนรีบหยัดกายลุกขึ้นพุ่งเข้าโจมตีใหม่ แต่เมื่อหันกลับไปก็เห็นบานประตูปิดลงพอดีตามมาด้วยเสียงล็อกกลอน

"เฮ้ย ออกมาสู้กันให้รู้ผลสิวะ!" วอลเตอร์หมุนลูกบิดประตูอย่างบ้าคลั่ง

"คุณในตอนนี้สู้ผมไม่ได้หรอกครับ อาหารเย็นวางอยู่บนโต๊ะห้องนั่งเล่นนะครับ คุณพ่อของคุณฝากขอโทษที่ไม่ว่างมากินด้วย" เวนิสตะโกนลอดบานประตูออกไป

"บัดซบเอ้ย!"