บทที่ 2 ครอบครัวแรกของนายน้อย (2/2)

"คุณอัลเลน ผมต้องขอให้คุณถอนตัวจากแก๊งครับ"

เวนิสพูดกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งในแก๊ง

เด็กหนุ่มคนนั้นอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง "ไหนบอกว่าพวกเราทุกคนจะพานายน้อยขึ้นไปสู่ตำแหน่งอันเดอร์บอสด้วยกันไง?"

"ผมถูกใจความรักในครอบครัวของคุณ เพียงแต่ผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับตำรวจไม่อาจเป็นมาเฟียได้ นี่คือกฎครับ"

"คุณรู้ได้ไงว่าพ่อผมเป็นตำรวจ?!" อัลเลนตะลึงหนักกว่าเก่า เรื่องนี้เขาเก็บเป็นความลับจากพวกพ้องมาโดยตลอดเพราะกลัวจะถูกขับไล่ออกจากแก๊ง

"การจะรับโซลเจอร์เข้าเป็นส่วนหนึ่งของแฟมิลี ไม่ใช่ว่าจะเป็นใคร มาจากไหนก็ได้ครับ ทุกคนต้องผ่านการตรวจสอบมาเป็นอย่างดี และคุณก็ไม่ผ่านกฎข้อที่สำคัญมากที่สุดก็เท่านั้นครับ" เวนิสตอบกลับอย่างใจเย็น เขาสืบมาได้ว่าพ่อของอัลเลนเป็นตำรวจก็จริง แต่ก็สืบมาได้เช่นกันว่าตัวอัลเลนเองไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับทางการแม้แต่น้อย เรื่องที่เขามาเป็นลูกน้องของนายน้อยแห่งแก๊งมาเฟียยักษ์ใหญ่ก็ปิดที่บ้านไว้เป็นอย่างดี

อัลเลนฟังแล้วก็ยังไม่สามารถยอมรับได้จึงชี้นิ้วไปที่เจ้าของร้าน "แล้วเขาเล่า เขาก็แค่เจ้าของร้านเกมเซนเตอร์ที่พวกเราบังเอิญเข้ามาเล่นไม่ใช่รึไง ทำไมเขาถึงเข้าร่วมได้!"

"ประวัติของเขาได้รับการตรวจสอบแล้วไม่มีปัญหา อีกอย่าง เขาก็มีข้อผูกมัดให้ไม่สามารถทรยศแฟมิลีได้ จริงไหมครับ คุณคาร์ล"

ดวงตาเรียวคมภายใต้แว่นกันแดดสีดำทึบเหลือบไปมองคาร์ลที่ก้มหน้ากำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ

"ร้านที่เข้ามาแบบสุ่มจะเอาเวลาไหนไปตรวจสอบกัน!" เด็กหนุ่มอีกคนพยายามจะช่วยเพื่อนตะโกนขึ้นมา

เป็นอย่างที่ลูกน้องคนนี้ว่า วันนี้ที่กลุ่มของพวกเขามาที่ร้านนี้ไม่ได้มีการวางแผนล่วงหน้า ก่อนหน้านี้พวกเขาก็แค่หาที่ก่อเรื่องตามปกติแล้วบังเอิญเดินผ่านคู่รักที่พูดคุยกันว่า 'ปิแอร์ เกมเซนเตอร์' ที่เปิดใหม่แห่งนี้ทำออกมาได้ดีมาก มีเครื่องเล่นครบครันทันสมัย พวกเขาจึงได้พากันมาที่นี่

เมื่อนึกถึงที่มาที่ไป วอลเตอร์ที่นั่งอยู่ด้านหน้าทุกคนก็เบิกตากว้าง

เวนิสปรายตามองเขา ดีที่นายน้อยที่เขาต้องเป็นพี่เลี้ยงให้ยังพอมีหัวคิดอยู่บ้าง "ทีนี้คงเข้าใจแล้วสินะครับ พวกคุณไม่ได้เข้าร้านนี้มาด้วยเจตนารมณ์ของตัวเอง แต่เป็นคนในแฟมิลีที่ชักจูงให้พวกคุณเข้ามา คาร์ลถูกเลือกไว้ตั้งแต่แรกแล้ว"

ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้คนทั้งแก๊งซึมเซาไปตาม ๆ กัน พวกเขาหมดหนทางที่จะช่วยเพื่อนแล้ว

"แต่ผมอยากเป็นมาเฟียไปร่วมกับพวกพ้องจริง ๆ นะ" อัลเลนพูดเสียงเบาหวิวอย่างสิ้นหวัง

"ฉันจะพาอัลเลนไปด้วย"

ทุกสายตาหันไปมองอัลฟ่าหนุ่มที่ลุกขึ้นมายืนเต็มความสูง ลักษณะแห่งผู้นำโดดเด่นออกมาในทุกด้าน อันเป็นสิ่งที่ชักนำให้ผู้คนศรัทธาและพร้อมจะติดตามรับใช้เขา

นี่คือบุคคลที่เกิดมาเพื่อเป็นผู้นำ เพื่อเป็นบอส นายน้อยผู้นี้เพียงแค่รอวันที่เขาจะได้รับการขัดเกลา

แต่บอสคือผู้ที่มีภาระหน้าที่อันใหญ่หลวงที่สุดในแฟมิลี ไม่ใช่คนที่จะทำตามใจตนเองได้

"เสียใจด้วยครับ แต่กฎก็คือกฎ ไม่มีใครแหกกฎได้ แม้กระทั่งบอส แต่นี่เป็นการตัดสินใจของคุณ ผมบังคับคุณไม่ได้ ขอดูหน่อยก็แล้วกันครับว่าคนที่ตั้งเป้าหมายจะขึ้นเป็นอันเดอร์บอสแห่งเซเทอร์ แฟมิลีจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร"

นัยน์ตาสีมรกตไหววูบ วอลเตอร์เข้าใจ นี่เป็นบททดสอบของตัวเขา ว่าเขาจะเลือกที่จะแหกกฎเพื่อพวกพ้องหรือจะเลือกรักษากฎเพื่อความมั่งคงของแฟมิลี

อัลฟ่าหนุ่มกัดฟันแน่น ความกดดันที่ปกติเขาจะเป็นฝ่ายสร้างให้ผู้อื่นกลับกำลังรุมทึ้งกัดกินจิตใจของตัวเขาเอง

เพราะนี่คือจุดตัดสินว่าเขาเหมาะสมกับมาเฟียหรือเป็นได้แค่แก๊งอันธพาล จุดตัดสินว่าเขาสมควรได้รับการยอมรับในฐานะโซลเจอร์ของแฟมิลี สมควรได้รับตำแหน่งสืบทอดเป็นหัวหน้าครอบครัวคนต่อไปหรือไม่

และนี่คือการตัดสินใจแรกของวอลเตอร์ในฐานะมาเฟีย

"อัลเลน ไปซะ"

"นายน้อย!"

"ไปซะ แล้วอย่ากลับมาอีก" ไร้เยื่อใย ทรงอำนาจ และไม่มีความเศร้าเสียใจใดแสดงออกไป มีเพียงแววแห่งความเจ็บใจเหลืออนันต์ที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาดุร้ายคู่นั้น

แววตาของอัลฟ่าที่ทำให้ทุกคนในที่นี้สั่นกลัว

อัลเลนเดินคอตกจากไปอย่างไร้ทางเลือก ก่อนที่เขาจะเดินไปถึงระยะตรวจจับของประตูอัตโนมัติ เสียงเย็นของพี่เลี้ยงที่ตัดโอกาสการได้โลดแล่นในโลกมาเฟียร่วมกับพวกพ้องตามความใฝ่ฝันของเขาก็ดังขึ้น

"อ้อ แล้วก็รายชื่อของทุกคนในที่นี้รบกวนคุณอัลเลนเก็บเป็นความลับด้วยนะครับ ไม่เช่นนั้นผมไม่รับประกันราคาที่คุณต้องจ่าย"

อัลเลนจากไปแล้ว ความเงียบเข้าปกคลุม เด็กหนุ่มทั้งหลายยังไม่ทันได้ออกตัวก็สูญเสียพวกพ้องไปโดยที่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย กลุ่มอันธพาลที่เคยโลดโผนทะยานอยู่ในโลกกว้างโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใด บัดนี้ต่างก็หดหู่ใจจนไร้อารมณ์จะสนทนาโหวกเหวกกันตามปกติ กลิ่นอายดุร้ายจากวอลเตอร์เองก็ไม่ได้แผ่วลงแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้เขากำลังอารมณ์ฉุนเฉียวถึงขีดสุด

เป็นเวนิสที่ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดลง "ส่วนพวกคุณที่เหลือ คุณอาร์โนลด์ คุณเรโนลด์ คุณเคน คุณปีเตอร์ คุณอันโตนิโอ คุณเบอร์นาโต และคุณเจอร์ราร์ด พวกคุณคงต้องมาปรับทัศนคติที่มีต่อมาเฟียกันใหม่ เพราะหากเข้าเป็นส่วนหนึ่งของแฟมิลีแล้วจะไม่สามารถทำตัวเป็นอันธพาลก่อเรื่องไปทั่วแบบเดิมได้อีกต่อไป ส่วนคุณคาร์ล คุณเองก็จะกลายเป็นโซลเจอร์ในสังกัดของนายน้อยวอลเตอร์ คุณคือผู้สร้างทุนให้กับครอบครัวนี้เพื่อไปต่อยอดสร้างแหล่งรายได้เข้าสู่แฟมิลี"

มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำหยิบเอกสารออกมาแจกจ่ายให้กับว่าที่โซลเจอร์ทุกคน

"บัญญัติสิบประการ กฎหมายแห่งโลกมาเฟีย กรุณาท่องให้ขึ้นใจและปฏิบัติตาม"

บัญญัติสิบประการ กฎเพียงสิบข้อที่มาเฟียทุกคนต้องรักษาไว้ยิ่งชีพ เนื่องจากกฎที่เป็นดั่งเกียรติแห่งมาเฟียเหล่านี้คือสิ่งที่ทำให้พวกเขาแตกต่างจากอาชญากรทั่วไป เป็นสิ่งที่ทำให้มาเฟียดำรงอยู่ได้มาจนถึงทุกวันนี้

ห้ามเปิดเผยตัวตนกับศัตรูและคนนอก แม้จะเป็นการติดต่อเพื่อผลประโยชน์ของแฟมิลี ก็ต้องกระทำการผ่านบุคคลที่สาม

ห้ามมองหรือมีใจให้กับภรรยาของเพื่อนสมาชิก

ห้ามมีความสัมพันธ์กับตำรวจ

ห้ามไปเที่ยวผับและคลับบันเทิง

พึงระลึกและเตรียมตัวให้พร้อมเสมอในการปฏิบัติหน้าที่ของมาเฟีย แม้ว่าภรรยาของตนใกล้จะคลอดลูกก็ตาม

เวลาที่นัดหมายไว้เป็นสิ่งสำคัญ ต้องตรงต่อเวลาเสมอ

ต้องดูแลและปฏิบัติต่อภรรยาด้วยความเคารพให้เกียรติ

หากถูกถามต้องตอบแต่ความจริงเท่านั้น

ห้ามนำเงินของผู้อื่นหรือครอบครัวไปใช้เป็นการส่วนตัว

คนที่มีความสัมพันธ์กับตำรวจ คนที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อครอบครัว และคนเลวที่ไม่เคารพศีลธรรม ห้ามเข้าร่วมกลุ่มมาเฟียโดยเด็ดขาด

เวนิสปรายตามองแก๊งเด็กหนุ่มเกเรที่พยายามท่องตัวหนังสือไม่กี่บรรทัดอย่างตั้งอกตั้งใจก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นมา เด็กดี ๆ ที่ไหนจะอยากเข้าแก๊งมาเฟียกันเล่าหากไม่จำเป็น แต่วอลเตอร์จะขึ้นไปสู่จุดสูงสุดได้จำเป็นต้องมีลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ที่ไต่เต้าขึ้นมาจากระดับต่ำสุดด้วยกัน เด็กพวกนี้จำเป็นต่อการเลี้ยงดูนายน้อยของเขาเป็นอย่างมาก

ขอโทษด้วยนะครับ แต่คงต้องใช้พวกคุณเป็นเครื่องมือแล้วล่ะ

"ได้เวลาสาบานตนเข้าเป็นโซลเจอร์ของเซเทอร์ แฟมิลีแล้วครับ พวกคุณจะไต่เต้าขึ้นจากระดับต่ำสุดไปด้วยกัน อย่าได้ลืม 'ครอบครัวแรก' ครอบครัวนี้ไปเป็นอันขาดนะครับ"