Chapter 3

Humugot muna ng malalim na buntong hininga si Kayla bago kumatok. “Come in.” iyon ang narinig niya kaagad na sabi nito dahilan para muli siyang mapapikit.

Ilang taon na ang nakakaraan noong huli niyang narinig ang boses nito ngunit bakit sa pakiramdam niya ay parang kahapon lang nangyari ang lahat? Bakit kung kailan okay na siya ay saka pa ito nagpakita? Para tuloy nilagyan ng asin ang naghilom na niyang sugat. Mahapdi at sobrang kirot.

Pinilit niyang i-compose ang sarili niya. Ayaw niyang harapin ito ng wala siyang confidence at isa pa, baka isipin nito na hindi pa rin siya nakaka-move on dito. Itinaas niya ang kanyang kamay at hinawakan ang seradura ng pinto saka ito itinulak.

Kaagad niyang nakita ang lalaki na nakaupo sa swivel chair at may binabasa ngunit ng marinig nito ang pagpasok niya ay itinigil nito ang ginagawa para tumingin sa kaniya. Nagsalubong ang kanilang mga mata. Katulad ng palagi niyang nararamdaman noon ay kaagad na bumilis ang tibok ng puso niya kasabay ng pag-iinit ng pisngi niya.

Akala niya kapag nagkita silang muli ay wala siyang ibang mararamdaman para dito kundi tanging galit na lamang dahil sa ginawa nito sa kaniya ngunit hindi niya inaasahan na sa muli palang pagkukrus ng landas nilang dalawa ay matatagpuan niya pa rin ang sarili niyang tumitibok ang puso para sa walang pusong dati niyang asawa.

“How have you been?” he asked curiously. Ang mga mata nito ay may kung anong emosyon ang nakapaloob ngunit hindi niya mabigyan iyon ng pangalan kaya nag-iwas na lang siya ng tingin. Iyon lang ba ang dahilan kaya siya nito ipinatawag?

“I’m sorry sir, but I think it is not the right time to ask those questions.” sagot niya at pilit na kinalma ang sarili niya. “At saka, pwede niyo akon ituring na hindi kilala since—” hindi niya nagawang tapusin ang kanyang sinasabi ng bigla na lang itong magsalita.

“Who do you think you are talking to?” napalingon siya rito. Ang mga mata nito ay malamig na nakatingin sa kaniya. Parang nanuyo ang lalamunan niya bigla ngunit sa halip na matakot ay sinalubong lang niya ang mga mata nito.

“I’m sorry sir.” nagyuko siya ng kanyang ulo pero hindi ba at tama lang din naman iyon? Wala naman sigurong masama sa sinabi niya hindi ba? Tapos na ang relasyon nila bilang mag-asawa kaya mas mainam na lang din na ituring siya nitong isang estranghero sa buhay nito kaya hindi niya maiwasang magtaka  sa naging reaksyon nito. Para itong galit sa sinabi niya.

They were secretly married for two years, walang ibang nakakaalam na siya ang asawa nito bukod sa mga kasambahay at ilang pinagkakatiwalaan nitong tao katulad ng assistant nito. Ni hindi siya nito ipinakilala sa madla at hindi niya rin masabi noon na siya ang asawa nito. 

Kinasal lang naman sila dahil sa kahilingan ng lola nito ngunit ilang buwan lang silang kasal ay namaalam na ito. Tinapos lang talaga nito ang dalawang taon na kontrata ng kanilang kasal bago siya nito tuluyang hiniwalayan at eksakto din namang bumalik na ang babaeng unang minahal nito.

Bigla niyang naramdaman na tumayo ito sa kinauupuan kaya nag-angat siya ng kanyang ulo at tumingin dito. Bahagya nitong niluwagan ang suot nitong kurbata at umupo sa mesa, sa mismong harap niya. Ni hindi niya nagawang umatras.

“Alam mo bang napakatagal na kitang hinahanap?” tanong nito sa kaniya na ikinagulat niya at ikinapanlamig ng kanyang mga mata.

Matagal ng hinahanap? Ganun na ba kalawak ang mundo para hindi siya nito matagpuan kung talagang gusto siya nitong hanapin? O sinasabi lang nito iyon para pampalubag ng loob niya? Gusto niya na lang matawa ng mga oras na iyon.

Ang kanyang mga mata ay napuno ng sakit at pagkadismaya. Gusto niyang ibuka ang kanyang bibig para magsalita ngunit walang salita ang lumabas dito hanggang sa nagbawi na lang siya ng kanyang tingin at huminga ng malalim.

“Kung wala na po kayong sasabihin sir ay lalabas na ako. May gagawin pa ako.” sabi niya at tumalikod na ngunit hindi pa siya nakakahakbang ay ng marinig niyang magsalita ito.

“From now on, you will be my personal secretary. Hindi ka naman siguro tatanggi hindi ba?” tanong nito sa kaniya.

Huminga siya ng malalim. Kung magiging personal siyang sekretarya nito ay matatali siya rito at kailangan niyang pumunta whenever kailan siya nito tawagin at paano ang anak niya kung sakali? Hindi siya pwedeng umuwi hanggang hindi ito umuuwi. Wala pa naman siyang mapag-iiwanan kay Brix.

At saka kung palagi silang magkasama, hindi ba at mahihirapan siya kung sakali man? Masasaktan lang siya ng pauulit-ulit.

Muli siyang humarap dito. “Sir, hindi ba mas maganda kung—” hindi siya nito pinatapos.

“I will double your salary if that is what you want.” natigilan siya at napaisip. Kung madodoble ang sahod niya ay masasabi niyang magiging sapat na iyon para sa kanila ni Brix. Baka pwede na rin siyang kumuha ng makakasama niya sa bahay kung sakali man para may tumingin sa anak niya kung sakaling hindi siya makauwi ng maaga.

“What do you think?” muling untag nito sa kaniya ng hindi siya kaagad sumagot dahil nag-iisip pa rin siya ng mga oras na iyon kung papayag ba siya sa gusto nito. Huminga siya ng malalim, ang puso niya ang nakataya doon. Handa ba siyang muling masaktan kapalit ng malaking sahod?

Sinalubong niya ang mga mata nito. “Okay sir, deal.” sagot niya at pagkasabi niya ng mga salitang iyon ay nakita niya kung paano kumislap ang mga mata nito habang nakatingin sa kaniya ngunit hindi nagsalita hanggang sa tuluyan na siyang nagpaalam para lumabas.

Sa labas ng pinto ay nakita niya si Miss Anne na naghihintay sa kaniya. Puno ng kayabangan ang mukha nito at nang makita siya nitong lumabas na hindi man lang umiiyak ay mukhang nadismaya pa ito. Tumaas kaagad ang kilay nito.

“Anong ginawa mo kay sir huh? Bakit mukhang hindi ka niya pinagalitan?” dismayadong tanong nito sa kaniya na ikinangiti niya lang naman at sa halip na sagutin ito ay nilampasan niya na lang ito dahil wala siyang oras na sagutin ang tanong nito.