บทที่ 10

“เด็กมึงแม่งโคตรได้เลย” เสียงของคเชนทร์ดังขึ้นแข่งกับเสียงเพลง ‘Gasolina’ ที่ดีเจกำลังเปิด ภาพสายขิมกำลังเต้นกับเพื่อนในเพลงนั้นในอาการเมาอย่างสนุกสนาน

เธอดูโดดเด่นจนยากจะละสายตา ถึงท่าเต้นจะไม่ได้เซ็กซี่เย้ายวนเกินไป แต่กลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้มองแล้วไม่อยากหันไปทางอื่น

“ต้องให้กูบอกอีกรอบ ยัยนั่นไม่ใช่เด็กกู” เขาตวัดสายตามองคเชนทร์ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

พูดไม่เข้าหูฉิบหาย…

“ทำไมไม่ลองกินเด็กดูวะ เผื่อชีวิตมึงมันจะมีสีสันขึ้นมาบ้าง” คเชนทร์พูดแล้วหันไปมองตะวัน

“นั่นดิ น้องเขาออกจะสวยแถมโคตรมีเสน่ห์ ถ้าไม่ติดว่าของมึง…เสร็จกูล่ะ” ตะวันยกยิ้ม

“พวกเหี้ย…” ต้องให้เขาย้ำอีกกี่รอบ พวกมันถึงจะเข้าใจว่าสายขิมไม่ใช่ ‘ของเขา’ พูดกับพวกนี้เปลืองน้ำลายเปล่า

เทรย์ซิสยกเหล้าขึ้นดื่มต่ออย่างใจเย็น สายตาคมเข้มเลื่อนไปมองสายขิมที่กำลังเต้นกับเพื่อน ตอนนี้เธอแทบไม่สนใจอะไรแล้วเพราะเมาเต็มที่

จริงๆ แล้วเธอสวยและดูมีเสน่ห์อย่างที่เพื่อนของเขาพูด เพียงแค่เขาไม่ได้ชอบเท่านั้นเอง ในขณะเดียวกัน สายขิมหมุนตัวมาสบตากับเขา เธอส่งยิ้มให้เพราะเมา เขาจึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะยกเหล้าในแก้วที่เหลือขึ้นดื่มจนหมด

“แต่กูว่าน้องเขาก็ดูเหมาะกับมึงดีนะ” ตะวันพูดขึ้นอีกครั้ง “มึงนิสัยนิ่งๆ เย็นชา ส่วนน้องเขาค่อนข้างซนเลย กูว่ามึงเหมาะกับคนแบบนี้แหละ”

“คือจะทำให้กูเอาเด็กนั่นมาเป็นเด็กกูให้ได้?”

“พวกกูแค่บอกว่าน้องเขาเหมาะกับมึง” ตะวันพูด พลางหันไปยิ้มกับคเชนทร์

“กูไม่ชอบเด็กนั่น”

“รู้ไหมว่าคำนั้นมันอาถรรพ์ กูเห็นคนชอบพูดกัน ระวังนะเว้ย ไม่ชอบอะไรมักจะได้อย่างนั้น” คเชนทร์ว่า

“เพ้อเจ้อ” คำนั้นคงอาถรรพ์แค่พวกมันนั่นแหละ สำหรับเขามันไม่มีวันเกิดขึ้น

Empire Rich

ติ๊ง…

เทรย์ซิสก้าวออกมาจากลิฟต์ สายตามองใครบางคนที่พยายามใช้คีย์การ์ดในมือแตะประตูห้องของเขา ลมหายใจถูกถอนออกมาเบาๆ ขาแกร่งก้าวเข้าไปหาตัวปัญหาคนเดิมอีกครั้ง

“นี่มันห้องฉัน” เขาเอ่ยบอกสายขิมเสียงเรียบ กดสายตาลงมองเจ้าของใบหน้าสวยหวานแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

“ห้องขิมต่างหาก…” สายขิมที่กำลังเมาเงยหน้าขึ้นมองเทรย์ซิสซึ่งยืนจ้องเธออยู่

“ห้องเธออยู่ทางนู้น”

“ไม่ใช่! ห้องนี้ต่างหาก” คนเมามองไปยังห้องฝั่งตรงข้าม ก่อนจะส่ายหัวไปมา หันมาตอบกลับอีกคนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างมั่นใจ

“วุ่นวายฉิบหาย” เขาพึมพำเบาๆ อย่างอยากกุมขมับ ก่อนจะลากแขนสายขิมไปยืนหน้าประตูห้องของเธอ

“อ๊ะ! เจ็บนะ” คนเมาบ่นอุบ

“ห้องเธออยู่นี่ยัยโง่” เขาบอกเสียงเข้ม ก่อนจะหันกลับไปที่ห้องตัวเอง หยิบคีย์การ์ดออกมาแตะประตูแล้วผลักเข้าไปด้านใน

แต่ทว่า…

เทรย์ซิสชะงัก หันขวับกลับไปมองประตูที่ไม่ได้ถูกปิดลง ภาพสายขิมใช้เท้าดันไว้ ก่อนจะแทรกตัวเข้ามาข้างในแล้วปิดประตูตามหลัง

“นี่เธอ!”

“นี่มันห้องขิม พี่เทรย์ซิสนั่นแหละ ออกไปเลย”

“ฉันเป็นเจ้าของห้องแท้ๆ แต่กลับโดนไล่?” เขาเท้าเอวมองสายขิม

“ห้องขิมต่างหาก”

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปดึงแขนสายขิมหมายจะพาออกไป แต่แทนที่ยัยนี่จะให้ความร่วมมือ กลับ….

“แม่ง! กัดแขนกูอีก!” ก็เป็นอย่างที่เห็น เขาปล่อยมือจากแขนสายขิมทันที สายตามองรอยเขี้ยวเล็กๆ บนท่อนแขน ก่อนจะตวัดสายตาไปยังยัยตัวปัญหาที่ตอนนี้เดินตัวปลิวตรงไปยังห้องนอนของเขา “หยุด!”

เธอเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปข้างใน เทรย์ซิสขบกรามแน่น ก่อนจะตวัดขาตามเข้าไปติดๆ มือหนาคว้าแขนเล็กเอาไว้แล้วเผลอกระชากมาอย่างแรง

หมับ!

แต่โชคกลับไม่ดีเอาเสียเลย…

กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างผิดจังหวะไปหมด สายขิมเสียหลักเซถลามากระแทกตัวเขาอย่างแรง จนเขาเองก็พลอยเสียหลักล้มลงไปพร้อมกัน ร่างของเธอล้มทับเขาเต็มๆ แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่ชะงักนิ่งไปชั่ววินาที

และในจังหวะนั้นเอง ริมฝีปากนุ่มของสายขิมดันแนบลงมาที่ปากของเขาอย่างพอดี

สายขิมผละใบหน้าออก มองคนตัวโตใต้ร่างตาปริบๆ อาการเมามายทำให้เธอไม่มีสติ และไม่รู้ตัวเลยว่าได้เผลอ ‘จูบ’ กับเขาอีกครั้ง

“ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะคะ”

“ลุก ออก ไป”

คนเมาทำหน้างง ทำให้เทรย์ซิสเป็นฝ่ายดันออกไปเอง ราวกับลูกแมวที่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เทรย์ซิสใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด อยากด่าแต่ก็ทำไม่ลง เพราะรู้ดีว่าสายขิมเมาจนแทบไม่รู้เรื่อง

“แม่งเอ๊ย!”

สายขิมค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แม้จะพยายามทรงตัวแต่ร่างบางก็ยังเซเล็กน้อย เทรย์ซิสปรายสายตามองว่าคนเมาจะทำอะไรต่อ ปกติเขาไม่ใช่คนใจเย็นเท่าไรนัก แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้กลับต้องฝืนใจเย็นอยู่กับสถานการณ์บ้าบอนี่

“จะทำอะไร”

“นอนไงคะ”

“กลับไปนอนห้องเธอ”

“นี่มันห้องขิม”

“เถียงคำไม่ตกฟาก ออกไป อย่าให้ฉันต้องโยนเธอออกไปนะสายขิม”

“งั้นขิมก็จะฟ้องป้าหยก ว่าพี่เทรย์ซิสบุกรุกห้องขิม”

“เหอะ!” เขาแค่นหัวเราะในลำคออย่างเหลือเชื่อ เป็นเจ้าของห้องแท้ๆ แต่ตอนนี้ดันถูกผู้หญิงเมาคนหนึ่งขู่ซะงั้น

สายขิมเดินโซซัดไปที่เตียง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายใจราวกับที่นี่เป็นห้องของตัวเอง ทั้งที่เทรย์ซิสไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนได้ก้าวขึ้นไปเลยสักคน

เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พยายามข่มอารมณ์เดือดดาลเอาไว้ ในใจอยากเดินเข้าไปจับเธอลากออกไปโยนทิ้งหน้าห้องให้รู้แล้วรู้รอด แต่อีกใจก็ไม่ทำลง เพราะดูจากสภาพแล้วคงเมาหนักจนแทบไม่มีสติ

เทรย์ซิสถอนหายใจออกมาแรงๆ พลางยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างหงุดหงิด

“ชาติก่อนกูไปทำอะไรกับยัยนี่ไว้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเอง “ชาตินี้แม่งถึงได้ตามจองล้างจองผลาญกูไม่เลิกแบบนี้”

คนตัวโตเดินออกไปจากห้องนอน ปล่อยสายขิมนอนสบายใจเฉิบบนเตียงแสนหวงแหนของตัวเอง

ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้หญิง…โดนต่อยไปนานแล้ว