LOGINShare
ตอนที่2: นับถอยหลังเวลาแห่งความสุข
publish date:
2026-09-13 11:22:20ตอนที่2: นับถอยหลังเวลาแห่งความสุข
กริ๊ง! กริ๊ง! เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านไอศกรีมชื่อดังดังขึ้น พร้อมกับร่างของสองสาวเพื่อนรักที่เดินกอดแขนกันเข้ามาภายในร้าน เพื่อฉลองวันเกิดของน้ำหวานในช่วงเย็นที่บรรยากาศคึกคักเป็นพิเศษ “เย่ ๆๆ ในที่สุดก็ถึงสักที ฉันปวดขาจะแย่อยู่แล้ว!” วุ้นเส้นบ่นอุบอิบ พลางทำแก้มป่องอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ จนน้ำหวานอดยิ้มขำกับท่าทางของเพื่อนรักไม่ได้ “มาแล้วค่า… เมนูมาแล้วค่ะ คุณวุ้นเส้น สั่งเลยไหมคะ” น้ำหวานพูดเสียงหวาน พลางยื่นเมนูให้เพื่อน “เดี๋ยวสิ วันนี้วันเกิดเธอนะ เราก็ต้องมีแขกมาร่วมด้วยสิ ถึงจะเรียกว่างานวันเกิดที่ถูกต้อง!” วุ้นเส้นเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจตามแบบฉบับคุณหนูไฮโซ “ฉันเป็นเจ้าภาพเลี้ยงวันเกิดเพื่อนรักทั้งที จะมาจัดงานวันเกิดโบ้ ๆ เบ้ ๆ นั่งหงอยกินกันอยู่สองคนได้ยังไง เสียชื่อเจ้าแม่สาวสวยสุดเปรี้ยวอย่างวุ้นเส้นหมด!” น้ำหวานหัวเราะออกมาเบา ๆ ดวงตาหยีลงด้วยความเอ็นดู ก่อนจะส่ายหน้าให้กับความมั่นใจเกินร้อยของเพื่อน “ใครกันคะคุณหนูวุ้นเส้น แขกของคุณหนูในวันนี้?” “รอดูเองสิจ๊ะ” วุ้นเส้นยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยกมือขึ้นตบเบา ๆ สองครั้ง แปะ! แปะ! “ออกมาได้แล้วค่ะ คุณเทพบุตรรูปงาม!” น้ำหวานขมวดคิ้วเล็กน้อย ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความสงสัย ขณะที่สายตากวาดมองไปยังด้านในร้านเพื่อมองหาแขกปริศนาที่เพื่อนพูดถึง ทันใดนั้น ประตูด้านในร้านก็เปิดออก ร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา “เบส!” น้ำหวานร้องเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงดีใจทันทีที่เห็นใบหน้าคุ้นเคยเบส… หนุ่มตี๋ผิวขาววัยสิบแปดปี เจ้าของความสูงราวหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตร และยังเป็นลูกชายเจ้าของโรงแรมหรูชื่อดังอย่างโรงแรมมิลเลเนียนเบส เบสเดินเข้ามาพร้อมช่อดอกกุหลาบสีขาวในมือ ดอกไม้โปรดของน้ำหวาน “เราดีใจมากเลยที่เบสมานะ เราคิดว่าเบสยังไม่กลับมาจากทริปเที่ยวกับครอบครัวเสียอีก เห็นลาเรียนยาวเลย เราเลยไม่อยากรบกวน ถึงไม่ได้ชวนเบสมากินไอศกรีมวันนี้ด้วยกันน่ะ” น้ำหวานพูดด้วยน้ำเสียงดีใจจนแทบจะร้อนรน รอยยิ้มสดใสปรากฏอยู่บนใบหน้าหวานอย่างไม่ปิดบัง เบสมองเธอด้วยแววตาเอ็นดู ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ผมของหญิงสาวเบา ๆ “เดี๋ยวก่อนสิ… เบสยังไม่ได้ว่าอะไรหวานเลยนะ ต่อให้ไปเที่ยวไกลแค่ไหน ยังไงเบสก็จะกลับมาอวยพรวันเกิดหวานให้ทันแบบนี้ทุกปีอยู่แล้ว” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ขณะที่แววตาซึ่งทอดมองหญิงสาวตรงหน้ากลับชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดเสียอีก เขาชอบเธอ… ชอบมากเสียจนใคร ๆ ก็มองออก เว้นก็แต่น้ำหวาน… หญิงสาวผู้แสนใสซื่อไม่เคยรู้เลยว่าเพื่อนชายตรงหน้ารู้สึกกับเธอมากกว่าแค่คำว่าเพื่อน “จ้า เจอกันแล้วเนอะ แต่ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ ลืมฉันไปแล้วมั้งคะ?” วุ้นเส้นพูดแทรกขึ้นพร้อมกรอกตาอย่างหมั่นไส้ เธอมักจะชอบจิกกัดเบสทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ลึก ๆ แล้วกลับเป็นคนที่คอยเชียร์ให้ทั้งสองคนลงเอยกันมากที่สุด สำหรับวุ้นเส้นแล้ว เบสคือผู้ชายที่เพียบพร้อมและเหมาะสมกับเพื่อนรักของเธอที่สุด เขาจะดูแลน้ำหวานได้… และทำให้เพื่อนตัวน้อยของเธอมีความสุขได้อย่างแน่นอน “โอเค ๆ งั้นเรามานั่งสั่งไอศกรีมกันดีกว่า เบส วุ้นเส้น นี่จ้ะ เมนู” น้ำหวานพูดพร้อมวางเมนูลงตรงหน้าทั้งสองคน ก่อนจะนั่งลงด้วยรอยยิ้ม บรรยากาศภายในร้านเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของผู้คน ทุกอย่างดูอบอุ่นและเป็นปกติราวกับว่าวันนี้จะเป็นเพียงวันเกิดธรรมดา ๆ วันหนึ่งของเด็กสาวคนหนึ่ง จนกระทั่ง… เสียงโทรศัพท์ของน้ำหวานดังขึ้น ครืด… ครืด… บนหน้าจอปรากฏชื่อว่า “พ่อจ๋า” ดวงตาของน้ำหวานเป็นประกายขึ้นมาทันที “ฮัลโหลลล สวัสดีค่ะคุณพ่อ…” เธอกรอกเสียงหวานใส่โทรศัพท์ด้วยความดีใจ “หวานลูก HBD นะ สาวน้อยของพ่อ” น้ำหวานกำลังจะเอ่ยปากขอบคุณ ทว่าเสียงของผู้เป็นพ่อกลับรีบพูดต่อด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “หวานออกมาเอากล่องของขวัญหน้าร้านไอศกรีมได้ไหมลูก พ่อให้คนเอาไปส่ง ตอนนี้ถึงหน้าร้านแล้วล่ะ” “เอ๊ะ… ของขวัญอยู่หน้าร้านไอศกรีมเหรอคะคุณพ่อ?” น้ำหวานถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจว่าพ่อรู้ได้อย่างไรว่าเธออยู่ที่ร้านแห่งนี้ ทั้งที่คิดว่าของขวัญจะถูกส่งไปไว้ที่บ้านเสียอีก “ใช่ ๆ ลูกรีบออกมาเอานะ พ่อต้องรีบไปทำงานแล้ว เจ้านายตามแล้วล่ะ” น้ำเสียงของปลายสายเริ่มจริงจังขึ้น “พ่อรักหวานนะลูก… ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หวานต้องเก็บรักษามันไว้ให้ดี เข้าใจที่พ่อบอกใช่ไหม?” ประโยคนั้นทำให้น้ำหวานชะงักไปเล็กน้อย คำพูดของพ่อฟังดูแปลก… แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก “ค่ะคุณพ่อ หวานจะออกไปเอาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” “โอเค งั้นแค่นี้ก่อนนะลูก พ่อต้องไปแล้ว” ตู้ด… สายถูกตัดไปทันที น้ำหวานมองโทรศัพท์ในมืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋า “เอ่อ… สองคน เดี๋ยวหวานมานะ ขอออกไปเอาของขวัญที่คุณพ่อส่งมาให้หน่อย เดี๋ยวรีบกลับมา หน้าร้านนี่เอง” “อ๋อ ได้สิหวาน เชิญเลย เดี๋ยวเราสั่งให้หวานเลยแล้วกัน เอารสสตรอว์เบอร์รีเหมือนเดิมที่หวานชอบนะ” “ได้เลยจ้ะเบส ขอบคุณมาก ๆ นะ” น้ำหวานยิ้มหวาน ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากร้านไป ทันทีที่ร่างของหญิงสาวลับสายตาไป วุ้นเส้นก็หันกลับมามองเบสพร้อมทำหน้าหมั่นไส้ “แหวะ จะอ้วก” “แน่นอน เท่ ๆ อย่างฉันรักจริงหวังแต่งขนาดนี้” เบสยักคิ้วให้วุ้นเส้นอย่างกวน ๆ ก่อนจะก้มลงเลือกเมนูไอศกรีมของคนตัวเล็กด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข ไม่นานนัก ไอศกรีมก็ถูกนำมาเสิร์ฟ พร้อมกับร่างของน้ำหวานที่เดินกลับเข้ามาพอดี ในมือของเธอคือกล่องของขวัญขนาดกะทัดรัดที่สามารถถือได้ด้วยมือเดียว “มาแล้วค่า!” น้ำหวานเดินกลับมาที่โต๊ะด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะนั่งลงข้างเพื่อนทั้งสอง “โอเค ครบแล้ว ทานไอศกรีมเถอะหวาน เดี๋ยวละลายไม่อร่อย พึ่งมาเสิร์ฟตอนหวานมาถึงพอดีเลย” เบสพูดพร้อมเลื่อนถ้วยไอศกรีมไปตรงหน้าเธอ น้ำหวานรับมา ก่อนจะตักไอศกรีมเข้าปากด้วยสีหน้าเอร็ดอร่อย เสียงหัวเราะของทั้งสามคนดังสลับกันไปตลอดช่วงเวลาแห่งความสุข จนกระทั่งวุ้นเส้นเหลือบมองกล่องของขวัญที่วางอยู่ข้างตัวน้ำหวาน “หวาน พ่อแกให้อะไรมาอะ? กล่องดูน่ารักมากเลย ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นของขวัญสำหรับแก” “นั่นมันของขวัญของหวาน เธอจะอยากรู้ทำไมว่าพ่อหวานให้อะไรมา” เบสพูดแทรกขึ้น ก่อนจะตักไอศกรีมเข้าปากพร้อมยักคิ้วกวน ๆ ใส่วุ้นเส้น “นี่เบส! แก…” “พอ ๆๆ ก่อน ทั้งสองคนเลย ไม่เถียงกันสิ หวานขอละนะ…” น้ำหวานรีบห้ามศึก พลางหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะยื่นมือไปหยิกแก้มเพื่อนทั้งสองคนคนละที “จริง ๆ หวานเปิดดูเลยก็ได้ กลับบ้านไปก็อยู่คนเดียว เปิดดูคนเดียวคงไม่ตื่นเต้นอยู่ดี เปิดพร้อมกับวุ้นเส้นกับเบสดีกว่า สนุกดีด้วย” หญิงสาวพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะค่อย ๆ เปิดกล่องของขวัญ ทันทีที่ฝากล่องเปิดออก ทุกสายตาก็จับจ้องไปยังสิ่งที่อยู่ภายใน สร้อยล็อกเก็ตรูปหัวใจสีชมพูหวานประดับเพชรสีขาวสะท้อนแสงอยู่ตรงหน้า น้ำหวานหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย เมื่อเปิดล็อกเก็ตออก… ภายในคือรูปถ่ายของเธอกับพ่อในวันที่ทั้งสองยืนกอดกันด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มของน้ำหวานค่อย ๆ จางลง ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำใส ๆ เอ่อคลอขึ้นมา ทั้งคิดถึง… ทั้งดีใจ… และรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก “หวานอยากใส่มันมากเลย… ถ้าพ่ออยู่ก็คงได้ใส่ให้ด้วยมือของพ่อ เสียดายที่ปีนี้พ่อหวานงานยุ่งไปหน่อย หวานเลยต้องใส่เอง” น้ำเสียงของเธอแผ่วลง วุ้นเส้นกับเบสมองหน้ากันอย่างเป็นกังวล ก่อนที่เบสจะยื่นมือไปรับสร้อยเส้นนั้นจากเธอ “ถึงพ่อหวานไม่อยู่ร่วมงานวันเกิดหวานปีนี้ แต่หวานก็ยังมีเบสกับวุ้นที่จะคอย HBD หวานแบบนี้ทุกปีนะ หวานเป็นทั้งเพื่อนและครอบครัวของเราสองคนเสมอ” เขาพูดพร้อมเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะค่อย ๆ สวมสร้อยให้หญิงสาวอย่างระมัดระวัง “ใช่หวาน แกอย่าน้อยใจไป แกเป็นทั้งเพื่อนทั้งครอบครัวของฉัน แกไม่ได้อยู่คนเดียว แกมีพวกฉันที่พร้อมจะซัพพอร์ตแกทุกเรื่องเลยนะ ยายคนสวย” วุ้นเส้นพูดพลางยิ้มให้เพื่อน “อ้า! เค้กมาพอดีเลย มาเป่าเค้กกันเถอะ ฉันสั่งเค้กร้านโปรดมาให้แกเป่า HBD เลยน้าหวาน!” น้ำหวานมองเพื่อนทั้งสองคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและคำขอบคุณ “ขอบคุณทุกคนมาก ๆ เลยนะ ที่ทำให้ความสุขของหวานไม่เคยหายไปจากหวานเลยสักครั้ง” หลังจากนั้นเสียงเพลงวันเกิดก็ดังขึ้น ทั้งสามคนร้องเพลง HBD พร้อมกันท่ามกลางบรรยากาศแสนอบอุ่น “HBD to you… HBD to you… HBD… HBD… HBD to you…” “อธิษฐานขอพรเลย คนสวยของพวกเรา!” เบสกับวุ้นเส้นพูดขึ้นพร้อมกัน น้ำหวานประสานมือเข้าหากัน ก่อนจะหลับตาลงช้า ๆ เบื้องหน้าของเธอคือภาพของเพื่อนรักทั้งสองคน แสงเทียนเล็ก ๆ ส่องประกายอยู่บนเค้กวันเกิด รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความอบอุ่นรายล้อมตัวเธอเอาไว้ มันช่างเป็นภาพที่มีความสุขและวิเศษเหลือเกิน… เธอไม่รู้เลยว่า… นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ชีวิตของเธอจะได้มีความสุขอย่างไร้กังวลเช่นนี้ ทันใดนั้น— เอี๊ยดดดด! เสียงล้อรถเสียดสีกับพื้นปูนของลานจอดรถดังสนั่นขึ้นหน้าร้าน รถตู้ลีมูซีนและรถสปอร์ตนับสิบคันพุ่งเข้ามาจอดเรียงกันทั้งสองฝั่งของร้านอย่างรวดเร็ว ผู้คนภายในร้านต่างหันไปมองด้วยความตกใจ ก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้นต่อเนื่อง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! กระจกรอบร้านไอศกรีมแตกกระจาย เศษกระจกปลิวว่อนลงบนพื้น ผู้คนพากันกรีดร้องและวิ่งหนีอย่างชุลมุน บางคนหมอบลงกับพื้นเพื่อหลบกระสุน น้ำหวานหลุดออกจากภวังค์แห่งความสุขในทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ “กรี๊ด!” เบสรีบพุ่งเข้าประชิดตัวหญิงสาวทั้งสอง ก่อนจะกดให้พวกเธอหมอบลง แต่ในวินาทีต่อมา— ร่างของชายในชุดสูทสีดำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมคายราวกับนายแบบ สวมแว่นตาสีดำปกปิดดวงตาเอาไว้ วูฟริน เขาพุ่งเข้ามาคว้าตัวน้ำหวานออกจากอ้อมแขนของเบสอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงหญิงสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง “กรี๊ด! เบส! ช่วยหวานด้วย! นี่มันอะไรกัน คุณเป็นใคร ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้นะ!” น้ำหวานตัวสั่นราวกับลูกนก น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความหวาดกลัว เบสพยายามจะเข้าไปดึงเธอกลับมา แม้ด้านหลังจะยังมีวุ้นเส้นเกาะแขนเขาเอาไว้แน่น “มึงปล่อยเพื่อนกูเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของเบสเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แม้ชายตรงหน้าจะดูน่ากลัวเพียงใด เขาก็ยังไม่ยอมถอย “แกจะทำอะไรเพื่อนฉัน! ปล่อยยายหวานเดี๋ยวนี้นะ เอาเพื่อนฉันมา!” วุ้นเส้นตะโกนตาม แม้น้ำเสียงจะสั่นด้วยความหวาดกลัว วูฟรินเพียงปรายตามองชายหนุ่มตรงหน้า แววตาภายใต้เลนส์แว่นนั้นนิ่งสนิทและเย็นเยียบ เขาไม่พูดแม้แต่คำเดียว เพียงสะบัดหน้าเป็นสัญญาณ บอดี้การ์ดหลายคนก็กรูกันเข้ามาทันที เบสกับวุ้นเส้นถูกดึงออกจากพื้นที่ ขณะที่ทั้งสองพยายามดิ้นรนต่อสู้สุดแรง แต่ด้วยจำนวนคนที่มากกว่า พวกเขาจึงไม่อาจต้านทานได้ ในเวลาเดียวกัน วูฟรินชักปืนอีกกระบอกขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว ปัง! ปัง! เขายิงสวนกลับไปยังกลุ่มมือปืนอีกฝั่ง พร้อมใช้แขนอีกข้างกดศีรษะของน้ำหวานให้หมอบต่ำลงกับอกของตัวเอง ดูเหมือนว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะไม่เป็นไปตามแผนเสียแล้ว เดิมทีภารกิจของวูฟรินมีเพียงการชิงตัวน้ำหวานออกไปอย่างเงียบ ๆ แต่ขบวนรถอีกกลุ่มกลับปรากฏตัวขึ้นในเวลาเดียวกัน และดูเหมือนว่าเป้าหมายของพวกมันจะเป็นคนเดียวกัน… น้ำหวาน ทันทีที่รถทั้งสองฝ่ายหยุดลงพร้อมกัน เสียงปืนจึงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ วูฟรินสบถในใจ สถานการณ์กำลังยุ่งยากขึ้นทุกวินาที เขาต้องพาหญิงสาวออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่คนในอ้อมแขนกลับเอาแต่ขัดขืน “ปล่อยหนูนะ! หนูจะกลับไปหาเบสกับวุ้น!” น้ำหวานดิ้นสุดแรง น้ำตาไหลไม่หยุด วูฟรินเริ่มหมดความอดทน เขากระชากร่างของหญิงสาวขึ้นมา ก่อนจะจ้องมองใบหน้าหวานตรงหน้าอย่างจริงจัง “เธอเลือกเอาเองว่าจะขัดขืนแล้วตายอยู่ที่นี่ หรือจะยอมหนีไปกับฉันและยังมีชีวิตอยู่ครบสามสิบสอง” น้ำเสียงของเขาเย็นชาและราบเรียบ ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง “ถ้ายังไม่อยากนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนี้ ก็อย่าทำให้เรื่องง่าย ๆ มันยากขึ้น ฉันไม่ได้มีเวลาทั้งวันกับเด็กอย่างเธอ” น้ำหวานมองเขาทั้งน้ำตา “ก็หนูไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร… แล้วคุณจะพาหนูไปที่ไหน พ่อหนูยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนูกำลังตกอยู่ในอันตราย” วูฟรินนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ฟังฉันนะ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง พ่อเธอรู้ดีว่าเธอกำลังไปกับใคร” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ “พอ หมดเวลาพูดของเธอแล้ว” ชายหนุ่มก้มตัวลงเล็กน้อย ก่อนกดศีรษะของหญิงสาวให้ต่ำลง “หมอบแล้วตามฉันมา ถ้ายังไม่อยากนอนจมกองเลือดตรงนี้” ปัง! ปัง! ปังปังปัง! เสียงปืนยังคงดังต่อเนื่องราวกับไม่มีวันสิ้นสุด วูฟรินเคลื่อนตัวออกจากร้าน โดยมีบอดี้การ์ดล้อมรอบอย่างแน่นหนา น้ำหวานมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ท้ายที่สุดเธอก็ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างว่าง่าย ยอมทำตามคำสั่งของคนแปลกหน้าตรงหน้า แววตาคู่นั้นของเธอราวกับกำลังบอกว่า… ความสุขของเธอทั้งหมดกำลังถูกพรากไป และนับจากวินาทีนี้… ชีวิตที่เคยสดใสของน้ำหวานอาจไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไป วูฟรินจ้องมองดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความไร้เดียงสา และความไม่เข้าใจต่อสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงบางอย่างสะกิดลึกลงไปในใจ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่ควรมี… ความรู้สึกผิด เพียงชั่ววูบเดียว… ก่อนที่เขาจะกดมันลงไปและเดินหน้าต่อ เพราะภารกิจของเขา… ยังไม่จบ ************************************ เอาใจช่วยน้ำหวานกันด้วยนะทุกคน อีซาตานตัวร้ายมันกำลังรอลูกนกตัวน้อยบินเข้าถ้ำแล้วอ่ะ…. พระเอกเรื่องนี้เสิร์ฟความแซ่บ ความเลวแบบรัวๆๆๆสาปส่งกันได้เลยบราวน์อนุญาต เป็นกำลังใจให้นักเขียนมือใหม่ตัวเล็กตัวน้อยคนนี้ด้วยนะคะนักอ่านทุกคน ขอบคุณมากๆๆค่าๆๆๆๆ
Latest chapter
Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น ตอนที่21:ช่วยเล็งให้ดีกว่านี้หน่อย
ตุบ ! ปัก !ขาและร่างกายของเธอสั่นเทา จากแรงกระแทกที่ถาโถมเข้ามาจนหมดเรี่ยวแรง ล้มไปนอนกองกับพื้นรถหรูน้ำหวานค่อย ๆ ขยับใส่แพนตี้ของเธอขึ้นตามเดิมและจัดแจงเสื้อผ้าของเธอทั้งน้ำตาด้วยใบน่าที่ซีดเซียว“อย่าทำน่าเหมือนจะตาย ทำน่าให้มันดีๆเหมือนตอนที่ครางใส่ฉันหน่อย ฉันว่ามันน่ามองกว่าเยอะเลย”“เธอไม่ตายเพราะโดนฉันกระแทกหรอก เธออาจจะตายเพราะขัดคำสั่งฉันมากกว่า”เขายังคงพูดจาเฉียดเฉือนเธอด้วยสาตาคมกริบและจัดแจงเสื้อผ้าของเขาอย่างใจเย็นน้ำหวานค่อยๆขยับร่างกายที่ยังสั่นๆของเธอกลับไปนั่งที่มุมเบาะเดิมเธอกอดตัวเองไว้แบบนั้น ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่มือเธอพอจะกำไว้ได้ ดวงตาบวมแดงจ้องออกไปนอกหน้าต่างอย่างว่างเปล่า แสงไฟถนนไหลผ่านใบหน้าซีดเผือดเป็นจังหวะฝั่งตรงข้าม เดรโกนั่งนิ่ง ไขว่ห้าง ใบหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่มีใครพูดอะไรรถตู้คันหรูของเดรโกรเพียงคันเดียวที่เลี้ยวออกจากถนนใหญ่เข้าสู่ทางลัดเลียบแม่น้ำตามคำสั่งของเขาและปลีกตัวออกมาจากกลุ่มขบวนรถบอร์ดี้การ์ดของเขาทั้งห้าคันที่ตามมาด้วยก่อนน่านี้ รถตู้เลี้ยวออกจากถนนใหญ่ มุ่งสู่ทางลัดเลียบแม่น้ำที่แทบ
Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น บทที่20:ลงทัณฑ์สวาท
ทางเดินภายในโรงแรมเงียบจนได้ยินเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนทุกจังหวะมือที่โอบเอวเธออยู่ยังคงหลวม ๆ เหมือนเดิม แขกที่เดินสวนไปมาคงเห็นเพียงคู่รักคู่หนึ่งที่เดินเคียงกันอย่างสง่างาม ไม่มีใครรู้เลยว่าปลายนิ้วของเขากดลงบนสีข้างเธอแน่นขึ้นทุกก้าวน้ำหวานเหลือบมองวูฟรินที่เดินตามหลังมา รอยช้ำแดงที่มุมปากนั้นเริ่มบวมเป่ง"คุณเดรโกคะ..." เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "คุณวูฟรินเขาไม่ผิด หวานเป็นคนเดินออกไปเอง เขา..."เขาไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะหันมามองความเงียบนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงกว่าคำตวาดใด ๆทันทีที่พ้นประตูด้านหลังโรงแรม พ้นสายตาแขกและพนักงานทุกคน มือที่เคยโอบเอวก็เลื่อนลงมาคว้าข้อมือเธอไว้ตรงรอยแดงที่เบสเพิ่งจับไว้เมื่อครู่แล้วกระชาก"คุณเดรโก! หวานเจ็บ..."เขาลากเธอเดินลงบันไดหินไปยังลานจอดรถด้านหลังโดยไม่ชะลอฝีเท้า ส้นรองเท้าของน้ำหวานพลิกจนเธอเซไปข้างหน้า แต่แรงที่บีบข้อมืออยู่นั้นดึงเธอให้ทรงตัวต่อไปได้ เหมือนสัตว์ที่ถูกจูงด้วยโซ่รถตู้สีดำจอดรออยู่ใต้แสงไฟสลัว เจมส์เร่งฝีเท้าแซงขึ้นไปเลื่อนประตูเปิดให้ แล้วถอยออกมายืนหันหลังให้ทันทีเดรโกเหวี่ยงร่างบางเข้าไปข้างในน้ำหวานกระแทกลงกับเบาะหนั
Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น ตอนที่19:สามผู้ชายหนึ่งน้ำตา
"ค่ะ...เจนนี่ทำได้เสมอเลยค่ะ"เธอตอบเสียงหวานฉ่ำ แขนเรียวคล้องรอบลำคอของเดรโกอย่างเคยชิน ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปหาเขาโดยไม่สนใจว่าในห้องนี้ยังมีใครอีกคนนั่งอยู่ในห้องอาหารนี้ด้วยกันและเดรโกก็ไม่ได้ผลักไสเธอแต่อย่างใดริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันอย่างร้อนแรง ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีการเกริ่นนำ มีเพียงความรุนแรงของคนที่ต้องการระบายบางสิ่งออกมา มือใหญ่ของเดรโกเลื่อนขึ้นไปกดท้ายทอยของเจนนี่ให้ใกล้เข้ามาอีก เสียงหายใจหอบถี่ของหญิงสาวดังแทรกความเงียบของห้องอาหารที่กว้างขวางนั้นน้ำหวานนั่งนิ่งอยู่ที่ปลายโต๊ะดวงตากลมโตมองค้างภาพตรงหน้าอยู่กลางอากาศ อาหารบนจานที่แสนอร่อยเมื่อครู่เริ่มเย็นชืด เธอควรจะหันหน้าหนี ควรจะก้มลงมองจาน ควรจะทำอะไรก็ได้ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ภาพตรงหน้าเหมือนมีดที่ค่อย ๆ กรีดลงกลางอก ช้า ๆ และลึกขึ้นเรื่อย ๆเธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์รู้สึกแบบนี้ เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ถูกพามาอยู่กับเขาด้วยเงื่อนไขที่ไม่ได้เลือกเอง เขาไม่เคยสัญญาอะไรกับเธอ ไม่เคยแม้แต่จะมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนด้วยซ้ำแต่ทำไม...ทำไมเธอถึงเจ็บขนาดนี้เจนนี่ถอนริมฝีปากออกเพียงนิด ลมหา
Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น ตอนที่18:หัวใจที่ไม่ควรเต้นแรง
ชายวัยกลางคนก้าวออกมาจากห้อง ประตูบานหนาปิดลงเบื้องหลังอย่างแผ่วเบา ทิ้งความตึงเครียดทั้งหมดเอาไว้ข้างในที่ปลายทางเดิน น้ำหวานยืนรออยู่ตรงนั้น สองมือกุมกันแน่นอยู่ด้านหน้า ทันทีที่เห็นเงาร่างของพ่อ เธอก็รีบก้าวเข้าไปหา ดวงตากลมโตไล่มองใบหน้าของเขาอย่างร้อนรน ราวกับกำลังค้นหาร่องรอยของบางสิ่งที่เธอกลัวจะได้เห็น"คุณพ่อ...เป็นยังไงบ้างคะ เขาไม่ได้ทำอะไรคุณพ่อใช่ไหม"ชายวัยกลางคนยิ้มให้ลูกสาว รอยยิ้มเดิมที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่จำความได้ ทว่าวันนี้มันดูอ่อนล้ากว่าทุกครั้ง"ไม่มีอะไรหรอกลูก พ่อแค่มาคุยธุระ"เขายกมือขึ้นจัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอให้เข้าที่ ช้า ๆ และประณีต ราวกับอยากจดจำทุกเสี้ยวของใบหน้าหวานละมุนนี้เอาไว้ให้นานที่สุด"หวาน ฟังพ่อนะลูก"น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน แต่หนักแน่นจนเธอรู้สึกได้ว่าสิ่งที่กำลังจะได้ยินไม่ใช่เรื่องธรรมดา"ช่วงนี้พ่อต้องไปทำงานสำคัญให้คุณเดรโก เป็นงานใหญ่ที่พ่อต้องทำให้สำเร็จให้ได้ อาจจะไม่ได้มาหาหนูสักพัก""งานอะไรคะ""เรื่องของผู้ใหญ่หนะลูก" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ "ระหว่างนี้หนูอยู่ที่นี่ เชื่อฟังคุณเดรโกนะลูก อย่าดื้อ อย่าทำอะไรให้คุณเดรโกไม่พอใจ"น้ำหวาน
Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น ตอนที่17:ฝากไว้ใต้ร่มเงามาเฟีย
“มาแล้วเหรอ”เพียงได้ยินเสียงที่คุ้นเคย น้ำหวานก็รู้สึกเหมือนหัวใจที่แข็งกระด้างมาตลอดทางกำลังค่อย ๆ แตกออกและพองโต“คุณพ่อ…”เธอเดินเข้าไปหาอย่างช้า ๆ ก่อนจะโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อโดยไม่สนใจสายตาของใครชายชราวัยกลางคนชะงักไปเพียงครู่หนึ่ง ก่อนยกแขนขึ้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้แน่น มือหยาบกร้านลูบศีรษะเธอเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบเด็กตัวเล็ก ๆ ที่หลงทางมานาน“น้ำหวานของพ่อ…”เพียงคำเรียกนั้น น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นมาตลอดทั้งวันก็แทบเอ่อล้นออกมา“หวานคิดถึงคุณพ่อค่ะ”“พ่อก็คิดถึงลูก”เขาลูบหลังเธอช้า ๆ ก่อนผละออกเพื่อมองใบหน้าลูกสาวให้เต็มตา“ให้พ่อดูหน่อยสิ”ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นแตะแก้มลูกสาวอย่างอ่อนโยน แต่เพียงครู่เดียว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรอยจาง ๆ สีแดงคล้ำบริเวณลำคอขาวที่เสื้อปกปิดเอาไว้ไม่มิดมือของเขาชะงักค้างรอยนั้นอาจเลือนจางลงไปมากแล้ว แต่สำหรับคนเป็นพ่อ…มันมากพอที่จะทำให้หัวใจหล่นวูบเขามองรอยนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบตาลูกสาวน้ำหวานเงยหน้าขึ้นมือของผู้เป็นพ่อแตะแก้มเธออย่างอ่อนโยน ดวงตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าซีดเซียวของลูกสาว ก่อนขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง“ทำไมผอมลงขน
Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น ตอนที่16: ข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
ตอนที่16: ข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องที่ทำงานใหญ่ที่บรรยากาศอบอวนเต็มไปด้วยกลิ่นไอความราคะที่เร่าร้อนและดิบเถื่อน จากร่างของมาเฟียหนุ่มและเด็กสาวร่างบาง เดรโกกดรับสายโทรศัพท์ที่เปิดสปิคเกอร์โฟนเชื่อมต่อเข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยไม่แม้แต่จะชะงัก เขารับสายด้วยสีหน้าหอบเหนื่อยแดงก่ำด้วยความกำหนัด และรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม สวบ ๆ สวบ ๆ ตับ ! ตับ ! “สวัสดีครับคุณเดร ผะผม” ยังไม่ทันที่น้ำเสียงของชายชราวัยกลางคนจะพูดจบ.. “ว่าไง ! ” น้ำเสียงนั้นเย็นชา ราบเรียบ และไร้ความเป็นมิตร ราวกับกำลังสั่งงานลูกน้องคนหนึ่ง แต่เอวสอบของเขายังคงตอกอักรูสวาทของร่างบางอย่างไม่ลดละแต่ลดจังหวะลงเนิบนาบ แต่เสียงยังคงหอบเหนื่อยเล็กน้อย น้ำหวานที่นอนคว่ำหน้าหอบเหนื่อยครางกระเส่าปนเจ็บปวด ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่ลมหายใจแรง ๆ เธอได้ยินเสียงปลายสายที่คุ้นเคยและอบอุ่นนั้นอย่างชัดเจน… เสียงของพ่อ หัวใจของเธอกระตุกแรง น้ำตาร้อน ๆ เอ่อขึ้นมาไหลพากเต็มสองแก้มงามทันที พ่อ… เธออยากเรียกเหลือเกิน แต่ทำได้เพียงแค่กำมือแน่นทั้งสองข้างจนขาวซีดและกลั้นทุกเสียงเอาไว้ “อะ
You May Also Like
เด็กเลี้ยงมาเฟีย
ยัยแม่มดแสนน่ารัก22.3K viewsพิษรักคุณหมอมาเฟีย
มดตัวจี๊ด86.0K viewsเจ้าสาวมาเฟีย
มดตัวจี๊ด39.0K viewsพายุร้ายพ่ายเมีย
นามปากกา อายดอลลี่85.2K viewsไม่ขอเกิดเป็นหลานชายมาเฟีย
มีแค่เคะ99 viewsแรงแค้นนายแฟนเก่า
ทรายแมว367 viewsพันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ
ไอดีลม64 viewsของหวงมาเฟียโคตรอันตราย
พริ้มพรายา86 views
