ตอนที่ 11 จูบแรก

เสียงทุ้มเย็นดังขึ้น พร้อมกับมือใหญ่ที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของไอ้ขี้เมา บีบแน่นจนอีกฝ่ายสะดุ้ง

ปลื้มที่เดินออกจากห้องน้ำมาเห็นเหตุการณ์พอดี ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างควีนกับไอ้ขี้เมา ก่อนจะส่งสายตาดุ ๆ ไปให้

"ฉันบอกให้ปล่อย" น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยความกดดัน ชายขี้เมารีบปล่อยมือหญิงสาวแล้วะเดินเซ ๆ ออกไปทันที

"อะ...เออ ๆ กูไปก็ได้วะ!"

ควีนที่ยืนตัวแข็งด้วยความตกใจ หันไปมองปลื้มทำท่าจะร้องไห้ เธอรีบเข้าไปเกาะแขนปลื้มโดยไม่รู้ตัว

"ขอบคุณนะ ที่มาช่วยได้ทันเวลา..."

ปลื้มไม่พูดแต่สายตาเหลือบมองเธอนิดหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองแขนตัวเองที่ถูกกอดไว้แน่น

ควีนที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอเกาะแขนเขาแน่นก็หัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะรีบปล่อย "แหะ... ขอโทษทีนะ จังหวะนั้นตกใจไปหน่อย"

ปลื้มไม่ตอบอะไร แค่พยักหน้ารับเงียบ ๆ

แต่ในระหว่างที่ทั้งสองคนพูดคุยกันนั้น

มุมหนึ่งของผับ มีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบ ๆ

ผักกาดยืนหลบมุมอีกฟากหนึ่ง เพราะเห็นว่าเพื่อนออกมานานเธอเลยเดินออกมาตาม แต่ก็เข้ามาทันเห็นทุกอย่างตั้งแต่ตอนที่ปลื้มเดินเข้ามาช่วยควีนราวกับซีนเปิดตัวพระเอก

 ไปจนถึงจังหวะที่ควีนรีบเข้าไปกอดแขนเขา หัวใจเธอเหมือนโดนอะไรกระแทกอย่างแรง มันจุกและเจ็บ! รู้ตัวอีกที ขาก็ก้าวถอยหลัง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะ

ไม่นานปลื้มกับควีนเดินกลับมาพร้อมกัน ทุกคนในโต๊ะที่กำลังดื่มกันอยู่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

ยกเว้นผักกาดที่สังเกตทั้งสองคนอยู่เงียบ ๆ และเธอก็เห็นว่าทั้งสองคนชอบสบตากันบ่อย และนั่นก็ยิ่งทำเอาเธอสิ่งที่อยู่ในใจปะทุออกมา หัวใจที่เคยเข้มแข็งสั่นไหวไม่รู้ตัว เธอยกแก้วเหล้ากระดกถี่ขึ้นด้วยอารมณ์เฮิร์ท ๆ  

ดวงตาผ่าวร้อนไปหมด 

ทุกคนที่ดูจะสนุกสนานไม่มีใครสนใจผักกาดเลยสักคน จนกระทั่งร่างเล็กของเธอโงนเงนไปหาธาวินที่กำลังเอี้ยวตัวไปคุยกับสาว ๆ โต๊ะ ข้าง ๆ 

"เฮ้ย!! ผักกาด ไหวมั้ยเนี่ย โห...ไมเมาแบบนี้วะ" ธาวินรีบโอบไหล่บางช่วยพยุงตัวเธอเอาไว้ และเสียงของเขาก็ดังพอที่จะทำให้คนทั้งโต๊ะหันมามอง

"อ่าว ไมผักกาดเมาแบบนั้นวะ" เป็นคิงที่ถามขึ้นด้วยคำถามเดียวกันกับธาวิน

"กูจะรู้ไหมล่ะ ไป ๆ กูว่าพาผักกาดกลับก่อนดีกว่า ท่าจะไม่ไหวแล้วว่ะ!" ธาวินพูดสวน 

ปลื้มที่กำลังยกแก้วขึ้นดื่มชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของผักกาดจากธาวิน เขาหันกลับมามองภาพตรงหน้า ผักกาดที่ปกติดื่มน้อยแต่วันนี้กลับเมานั่งตัวอ่อนอยู่ในอ้อมแขนของธาวิน 

แก้มแดงจัดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาก็ฉ่ำปรือเหมือนคนไม่มีสติเต็มที แล้วยังเอนกายซบหน้ามุดเข้าไปบนหน้าอกของธาวินทำให้ดวงตาเข้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"เฮ้ย ๆ ผักกาด ไหวมั้ยเนี่ย" ธาวินเขย่าตัวเธอเบา ๆ แต่ร่างเล็กกลับเอนไปมาแทบไม่มีแรงจะพยุงตัวเอง

"โอ๊ย...มึนหัวจัง" ผักกาดพึมพำเสียงเบา ใบหน้ากดลงที่อกธาวินอย่างหมดสภาพ เสียงงึมงำดูออดอ้อนเต็มที

คิงมองภาพตรงหน้าแล้วก็หลุดขำออกมา ไม่เคยเห็นเพื่อนเมาหมดสภาพขนาดนี้มาก่อน ไอ้น้ำเสียงอ้อน ๆ ของเธออีก ปกติเคยได้ยินที่ไหน 

อดหัวเราะไม่ได้จริง ๆ  "มึงปล่อยให้ยัยนี่ซัดไปกี่แก้ววะ ทำไมเมาหนักแบบนี้?"

"กูจะไปรู้เหรอ! ตอนแรกก็ยังกินปกติอยู่เลย อยู่ดี ๆ ก็ซัดเอา ๆ แบบนี้" ธาวินตอบพลางพยุงร่างบางให้ทรงตัวดีขึ้น

ปลื้มขมวดคิ้วมองเธอนิ่ง ๆ สายตาไล่สำรวจใบหน้าของเธอที่แดงก่ำและท่าทางที่ดูอยากจะเลื้อยเต็มทน ในใจรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

"กูว่า พาผักกาดกลับก่อนดีกว่า" ธาวินเสนอ แต่ยังไม่ทันได้ขยับ ปลื้มก็ลุกขึ้นเต็มความสูง ดึงแขนของผักกาดจากธาวินมาหาตัวเองแทน

"เดี๋ยว กูพาไปเอง" เขาบอกเพื่อน

ควีนที่เห็นแบบนั้นรีบอาสา "ให้ฉันไปส่งผักกาดเองดีกว่า ทางผ่านอยู่แล้ว"

ธาวินมองควีนแวบหนึ่ง เห็นท่าทางของควีนแล้วก็ไม่คิดว่าจะให้พาผักกาดไป เพราะเธอเองก็ดื่มไปไม่น้อย 

"แต่เธอก็ดูเมาเหมือนกันนะควีน จะไปขับรถไปไหวเหรอ? ไหนจะต้องแบกผักกาดไปส่งที่ห้องอีก"

ควีนอ้าปากจะเถียง ว่าเธอไม่ได้เมาขนาดนั้น แต่ก็ต้องเงียบเมื่อธาวินพูดต่อ

"ใช่ ๆ ปกติเวลาผักกาดเมา ไอ้ปลื้มก็ไปส่งอยู่แล้ว ให้มันดูแลเหมือนเดิมเถอะ"

ปลื้มที่ยืนฟังอยู่นานพยักหน้า "เดี๋ยวกูพาไปเอง" พูดจบ เขาก็ประคองร่างของผักกาดออกไปจากโต๊ะโดยมีสายตาของควีนมองตามด้วยสายตาคาดเดาไม่ออก

เมื่อมาถึงหอพัก ปลื้มก็อุ้มผักกาดขึ้นไปบนห้อง เขาวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ แต่ครั้งนี้เหมือนเธอจะไม่ค่อยรู้สึกตัวมากกว่าครั้งไหน ในตอนที่เขาจะผละออกมือเล็กของเธอก็คว้าแขนเขาไว้

"ทำไมไม่เกิดมาสวย..." เสียงงึมงำของเธอดังขึ้น

ปลื้มขมวดคิ้ว หันมามองใบหน้าที่ขึ้นสีเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ 

"ว่าอะไรนะ..."

ผักกาดหัวเราะแผ่ว พูดทั้งยังหลับตา ยิ่งเห็นภาพที่เพื่อนทั้งสองคนของเธอดูสนิทสนมกันความคิดน้อยใจก็ผุดขึ้นมา

"ก็ฉันไง ทำไมไม่เกิดมาสวยเหมือนควีนบ้างนะ...ขี้เหร่แบบนี้ไง เลยไม่มีไม่มีใครชอบ"

ปลื้มที่ได้ฟังคนเมาพูดก็ชะงักและจ้องหน้าคนเมาที่พูดไม่รู้เรื่อง  

"จริง ๆ นะ หึๆ" เธอหัวเราะด้วยน้ำเสียงคล้ายสมเพชตัวเอง "คนที่ไม่มีอะไรดีอย่างฉัน ก็สมควรแล้วที่ไม่มีใครสนใจ" เธอยังพูดออกมาด้วยความน้อยใจปนตัดพ้อต่อชีวิต

ปลื้มขมวดคิ้วมองเพื่อนที่เพ้อเจ้อก็เอ่ยเสียงดุ “พูดอะไรของเธอผัก เธอก็สวยในแบบของเธอ อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร!”

คำพูดนั้นทำให้ผักกาดชะงัก หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ 

เธอค่อย ๆ ลืมตา ก่อนจะเห็นใบหน้าของคนที่เธอแอบรัก นี่เรื่องจริงหรือความฝันกันนะ ด้วยความมึนเมาสมองสั่งการช้า ทำให้เธอแยกไม่ออกระหว่างรื่องจริงหรือความฝัน

เธอพยายามเพ่งมองเข้าไปในดวงตาคมเข้มที่กำลังจ้องเธออยู่เช่นกัน

ปลื้มเองก็ไม่ได้ละสายตาออกไป เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดแบบนั้นออกไป แต่แววตาของเธอในตอนนี้มันทำให้เขารู้สึกแปลกไป ทั้งสองสบตากันนานเกินไป ท่ามกลางบรรยากาศที่ชวนให้เผลอไผล

แล้วในที่สุด ด้วยสติที่เหลือเพียงน้อยนิดผักกาดก็เอื้อมมือขึ้นไปเกี่ยวต้นคอของปลื้ม ดึงเขาเข้ามาใกล้ก่อนจะประกบปากของตัวเองลงไปบนริมฝีปากของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

ปลื้มที่กำลังจะลุกขึ้นกลับต้องชะงัก เมื่ออยู่ดี ๆ คนที่เมาได้ที่ก็จู่โจมเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว

ริมฝีปากนุ่มแนบลงมากับริมฝีปากของเขาโดยไม่ให้ได้ตั้งหลัก ปลื้มเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะยังไม่รู้ตัว ริมฝีปากนุ่มหยุ่นยังคงบดเบียดริมฝีปากหนาอย่างไม่ค่อยรู้ประสา 

เป็นจูบที่แย่มาก

ปลื้มรับรู้ได้ทันทีว่าเธอไม่เคยจูบใครมาก่อน เงอะงะผิดจังหวะไปหมด เขาพยายามดันร่างเล็กออกแต่มือเธอกลับเหนียวแน่นไม่ยอมปล่อย สุดท้ายปลื้มก็เลยตามเลย เขาใช้มือข้างหนึ่งจับท้ายทอยของเธอไว้ แล้วบดจูบอย่างช่ำชองสอนงานคนเมาแทน 

ปลื้มไม่ปฏิเสธว่า รสจูบที่เงอะงะของเธอทำให้เขารู้สึกแปลกใหม่ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้เขารู้สึกแบบนี้มาก่อนและมันยิ่งทำให้เขารุกหนัก ริมฝีปากแย้มน้อย ๆ นั่นเป็นภาพที่กระตุ้นอารมณ์ปรารถนาขึ้นมา ปลื้มบดแนบริมฝีปากล้ำลึกขึ้นร่างกายเริ่มร้อนตามลำดับ แต่ทันใดนั้นร่างเล็กก็ทิ้งตัวลงไปซะอย่างนั้น 

"เฮ้ย ผักกาด!" ปลื้มรีบจับตัวเธอไว้ แต่ก็พบว่าเธอหลับสนิทไปแล้ว

โว้ย! ยัยนี่...

เขามองคนที่หลับตาพริ้มคาอ้อมแขนของเขา ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วค่อย ๆ ประคองเธอลงบนเตียง หยิบผ้าห่มมาห่มให้เรียบร้อย

ปลื้มยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง มองใบหน้าที่แดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แปลกไป มันเป็นอะไรที่แม้แต่ตัวเองยังไม่เข้าใจ  เขาเสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหมุนตัวเดินไปล็อกประตู แล้วก้าวออกจากห้องไปด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก

ทันทีที่ปลื้มเดินลงมาถึงลานจอดรถ เขาก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นใครบางคนยืนรออยู่

"ควีน?"

เธอกำลังยืนพิงรถที่จอดอยู่ข้างรถของปลื้ม พอเห็นเขา ควีนก็รีบเดินเข้ามาหาทันที

"ผักกาดเป็นยังไงบ้าง?"

ปลื้มมองเธอ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ  "อืม...ตอนนี้เมาหลับไปแล้ว"

ควีนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "ค่อยยังชั่ว นึกว่าเธอจะเป็นอะไรซะอีก"

ปลื้มขมวดคิ้วนิด ๆ "นี่เธอตามฉันมางั้นเหรอ?"

ควีนพยักหน้ารับ ไม่ปิดบัง "อืม ก็ฉันเป็นห่วงน่ะ เลยตามมาดู"

ปลื้มจ้องหน้าเธอนิ่งแล้วพยักหน้า "ตอนนี้ผักกาดไม่เป็นอะไรแล้ว เธอเองก็ควรกลับบ้านได้แล้ว"

ควีนพยักหน้ารับ "โอเค ๆ งั้นฉันกลับละ" เธอส่งยิ้มแล้วโบกมือให้เขา "ขับรถดี ๆ นะ"

พูดจบควีนก็หมุนตัวเดินออกไป แต่ท่าทางเดินเซไม่ต่างจากคนเมาทำให้ปลื้มเดินตามไปถามด้วยความเป็นห่วง

“เธอกลับไหวไหม?”