กาแฟแก้วนั้น

"เจอไหม"

กวินทร์ถามทอยขณะขับรถวนหน้าตึกคณะวิศวะเป็นรอบที่สิบ

"ไม่เจอว่ะ"

ทอยทำเสียงเซงๆ เพราะเขาเริ่มเวียนหัวกับการที่เพื่อนขับรถวนไปวนมา พอหาตรงนี้ไม่เจอ แม่งก็เสือกไม่จำ ขับวนซ้ำๆ จนเขาแทบจะจำทุกซอกในคณะวิศวะได้หมดแล้ว ทอยถอนหายใจ เพราะในคณะนี้ไม่มีอะไรดึงดูดให้เขาอยากมอง เฮ้อ!! ก็ดูสิครับ ประชากรผู้หญิงในคณะนี้มีน้อยมาก น้อยจริงๆ น้อยจนน่าตกใจ หันมองไปทางไหนก็หาความสดใสไม่เจอเลย

แต่ก่อนเคยสงสัยว่า...

ทำไมวิศวะถึงชอบมานั่งแซวสาวๆ

ภาพจำคือมานั่งสุมหัวกันหน้าคณะ พอผู้หญิงขับรถผ่าน ก็พร้อมใจกันแซวจริง แซวจัง แซวจนโดนด่ายังไม่สะดุ้งเลย โอเค!! คนสวย อยากแซวพอเข้าใจ แต่กับบางคนที่ใส่หมวกกันน้อคไม่เห็นหน้า ผมถามจริงๆ นะครับแซวเพื่ออะไร ตอนนั้นผมงง แต่ตอนนี้เริ่มจะเข้าใจ คงเพราะเก็บกดที่ในคณะมีแต่ผู้ชาย ก็เลยต้องระบายด้วยการแซวสิ่งสวยๆ งามๆ ที่ผ่านหน้าคณะซะเลย

ตรงนั้นก็ผู้ชาย

ตรงนี้ก็ผู้ชาย

แล้วไหนว่ะ!! น้องไอริสของไอ้วิน

ทอยสบถในใจ แต่ก็ยังคงช่วยหาต่อไป เพราะถ้าวันนี้ไม่เจอ ไอ้วินจะต้องลากให้เขามาช่วยหาต่อพรุ่งนี้อีกแน่ๆ บอกตามตรงครับว่าไม่ไหว ถ้าให้ไปคณะบริหารเขาโอเค เพราะมีสาวๆ สวยๆ น่ารักๆ ให้มองให้ส่อง กลับกันถ้าต้องมาคณะวิศวะอีกครั้งขอเซย์โน

"ไอ้ทอยๆๆๆๆ"

เสียงทุ้มต่ำของวินดูดีใจ เมื่อเห็นใครบางคนที่คุ้นตา

"มีอะไรวะ"

ทอยตอบแต่สายตายังคงกวาดมองไปที่ตัวตึกที่มีนิสิตวิศวะเดินสวนกัน

"กูว่ากูเจอน้องแล้วว่ะ"

กวินทร์พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดีจริงๆ ที่เขาขับวนกลับมาดูตรงซุ้มขายน้ำใต้ตึกอีกรอบ รอบแรกที่เขาขับผ่าน เพราะคนรุมซื้อน้ำในซุ้มเยอะมาก รอบสอง รอบสามก็ยังเยอะอยู่ และกว่าคนจะจางจนเห็นโต๊ะไม้หินอ่อนเขาก็ขับวนมารอบที่สิบได้

ใช่ไอริสแน่ๆ

บอกกับตัวเองที่ขับรถเข้าไปเทียบข้างฟุตบาท ไม่ว่าจะอยู่ใกล้หรืออยู่ไกลเขาก็จำเธอได้ในทันที หน้าสวยๆ แววตาดุๆ อย่างนี้มีแค่คนเดียว และคนๆ นั้นก็คือผู้หญิงที่ทำให้เขาละสายตาไม่ได้เลยจริงๆ

"ไหนวะ"

ทอยถามพร้อมๆ กับหันหน้ามามองตามนิ้วของกันที่ชี้บอกตำแหน่งของผู้หญิงที่พวกเขาดั้งด้นตามหามาทั้งวัน

"นั่นไง คนสวยๆ ขาวๆ ที่นั่งกับ..."

ตอนแรกก็ดีใจที่เจอ แต่พอเขามองดีๆ กลับพบว่าไอริสนั่งกับใครบางคน และคนๆ นั้นแม่งก็ดูดีจนใจเจ็บเลย ดวงตาสีนิลหรี่มอง จับจ้องอยู่นาน เอาตรงๆ ไม่อยากคิดไปเอง ก็เลยบอกตัวเองซ้ำๆ ว่า "เพื่อน" เหมือนจะดีนะ ถ้าไอ้ทอยไม่ดันพูดตอกย้ำขึ้นมาว่า

"แฟนป่ะวะ!!"

"ไม่มั้ง"

"เฮ้ย ไม่แน่นะมึง ดูสิคุยกันสนุกเลย"

ไอ้ปากปีจอ กูอุตส่าห์สะกดจิตตัวเองว่า "เพื่อน" ว่าจะไม่คิดอะไร แต่พอมึงพูดมา กูนี่คิดตามจนเซงเลย

มีแฟนแล้วเหรอ

มีแฟนจริงๆ ใช่ไหม

มันคือคำถามในใจที่ถึงกวินทร์จะไม่พูดออกไป แต่สีหน้าคือมาเต็ม ทอยผู้ซึ่งดูออก ก็เลยรีบปลอบใจให้เพื่อนคลายความกังวล

"อาจจะเป็นเพื่อนก็ได้"

คือ.....

มาพูดตอนนี้ให้กูรู้สึกดีขึ้นว่างั้น!!

กวินทร์ถอนหายใจ บางทีนี่อาจเป็นสาเหตุที่ไอริสไม่รับโทรศัพท์เลย

"ถ้าเป็นแฟนล่ะ"

กวินทร์ถาม ดวงตาไม่สดใส ยังไม่ได้เริ่มจีบ ก็ต้องมาอกหักแล้วนี่นะ!! พอคิดแล้วมันก็ยิ้มไม่ออกเลย

"ไม่รู้ว่ะ แต่ถ้าชอบก็แย่งเลย"

"ไอ้เลว!! กูไม่ชอบแย่งของใคร"

"งั้นมึงจะถอดใจว่างั้น"

คำถามของทอยเหมือนเข็มแหลมๆ จิ้มลงกลางใจ จะให้เขาเลิกสนใจ เลิกคิดถึงหน้าผู้หญิงคนนี้เขาทำได้จริงๆ เหรอ ถามตัวเองที่รู้คำตอบดีว่า...ทำไม่ได้!!

"ไม่!!"

"นั่นไง มึงก็ลุยเลย"

ทอยมองสบตาเพื่อน แผนการก็คิดมาอย่างดีแล้ว มึงจะมาล้มเลิกกับอีแค่เห็นภาพบาดตาตรงหน้ามันไม่ได้ บางทีไอ้หน้าหล่อตาตี่ๆ นั้นอาจเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นรุ่นน้อง ก็ได้ เพราะเขาเองก็แอบคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นผ่านตา แต่อย่างว่าหล่อแค่ไหนก็ไม่ควรค่าแก่การจำ เพราะคนอย่างไอ้โซ่จำหน้าผู้หญิงได้อย่างเดียว

"พร้อมไหม"

ทอยถามกวินทร์ที่เดินลงมาจากรถ

"พร้อม"

กวินทร์ตอบพร้อมกับสูดลมหายใจเพื่อเรียกความกล้าออกมา ระหว่างที่กำลังเดินตรงไปซุ้มน้ำเขาก็นึกทบทวนสเต็ปที่ทอยสอนมาในใจ ต้องเดินไปแบบไหน ต้องทำหน้าตกใจยังไง และพอเธอเห็นเขาปุ๊บ ก็ต้องตีเนียน ทำตาใสซื่อและพูดว่า "บังเอิญจัง!!"

ถือแก้วกาแฟไปด้วย

ทำเหมือนเดินชิวๆ

ทำเหมือนเดินผ่านๆ

กวินทร์ท่องประโยคพวกนั้นในใจ เขารอจังหวะที่ไอริสจะหันขึ้นมาสบตาจนลืมมองทาง เท้าที่ก้าวเดินจึงสะดุดเข้ากับหินไปเต็มๆ แก้วกาแฟที่ถือมาเป็นพร้อบ ลอยเคว้งหลุดจากมือ  แน่นอนว่าสายตาเขารีบมองตามแก้วนั้นไป

ตุ้บ!!

พอเห็นตำแหน่งที่แก้วกาแฟดิ่งลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกปุ๊บ กวินทร์ก็ได้แต่สบถคำว่า "ฉิบ**" กาแฟในแก้วหกกระจุยกระจาย และใช่ครับ!! มันหล่นใส่หัวของน้องพอดิบพอดี กวินทร์กลืนน้ำลายลงคอดัง "อึก" จากที่ตั้งใจจะเดินยิ้มหล่อๆ เข้าไปทักทายเนียนๆ เขาก็ต้องหยุดชะงักเพราะท่าทางของเธอทำให้เขาก้าวขาไม่ออกจริงๆ ยิ่งเห็นไอริสลุกขึ้นยืน พร้อมกับแก้วกาแฟที่กำลังบุบบี้คามือ เขาก็รู้ทันทีว่า "ไม่ควรโผล่หัวออกไป" จากที่แผนปังๆ อาจจะพังพินาศไม่มีชิ้นดี

เขาเห็นเธอ

แต่เธอเห็นเขาไหม ไม่รู้!!

"เจ้....."

ดวงตาของโซ่เบิกกว้างเมื่อเห็นแก้วกาแฟปริศนากำลังลอยพุ่งตรงมาทางหัวเจ้ จะช่วยก็ช่วยไม่ทัน จะลุกเอาตัวไปบังก็คงไม่ได้ สุดท้ายพอทำเหี้ยอะไรไม่ได้ แก้วกาแฟก็เลยหล่น "ตุ้บ" ใส่หัวเจ้ไปเต็มๆ จากที่เจ้กำลังนั่งกินขนมเพลินๆ อารมณ์ดีๆ งานนี้ก็มีของขึ้นสิครับ

"สัดเอ้ย!!!"

ไอริสสบถ น้ำกาแฟซึมผ่านไรผมก่อนจะหยดลงที่โต๊ะดังติ๋งๆ แววตาที่ไม่สบอารมณ์นั้นช่างดูน่ากลัว เธอลุกขึ้นยืน หันหน้ามองไปทางซ้ายและทางขวา ก่อนจะตะโกนเสียงดังว่า

"อยากมีเรื่องรึไงห๊ะ!!'