ผมชื่อกวินทร์

"ถ้าอยากรู้เบอร์โทร..."

"ผมต้องจ่ายเพิ่มอีกเท่าไหร่"

กวินทร์มองใบหน้าสวยๆ ที่ดูงงๆ เธอคงแปลกใจมั้งที่อยู่ๆ เขาก็อยากได้เบอร์โทรถึงขนาดที่ว่าเสนอเงินให้เลย

"เอาไปทำไม"

ไอริสถามพร้อมกับดึงข้อมือกลับ เพื่อนก็ไม่ใช่ คนรู้จักก็ไม่เชิง แต่เสือกจับมือเธอตามอำเภอใจ ผู้ชายอะไรมือไวสุดๆ เลย ถ้าไม่ติดเกรงใจเงินห้าร้อยบาทนั่น เธอคงต่อยไปแล้ว

"ก็เห็นว่าร้อนเงิน"

ถึงจะเป็นคำตอบที่กวนส้นตีน แต่มันก็มีเหตุผลในตัว เขายังไม่รู้จักเธอดีพอ เธอเองก็เหมือนกัน ดังนั้นถ้าเขารุกเร็วเกินไป ก็อาจจะทำให้ไก่ตื่นหนีไปซะเปล่าๆค่อยเป็น ค่อยไป ค่อยๆ แทรกเข้าไปในหัวใจทีละนิด น่าจะดี

"ก็ไม่ได้ร้อนเงินอะไร"

ไอริสตอบไปตามจริง เพราะที่เธอทำไปนั้นมันคือเกมส์ ในเมื่อได้เงินมา "ห้าร้อย" ครบตามจำนวนไม่ขาดไม่เกิน ก็ถือว่าเคลียร์ภารกิจได้สำเร็จ แค่นี้เธอก็ลอยตัว ไม่ต้องกลัวอะไรแล้วบอกเลย

"แต่มีเผื่อไว้ก็ดีไม่ใช่เหรอ"

กวินทร์โน้มน้าว แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ความหวังในใจหล่นวูบ เมื่อเธอตอบกลับมาว่า

"ไม่เป็นไร"

"แต่..."

"ฉันไปก่อนนะ ฉันรีบ"

ไม่ทันที่คนตัวสูงจะพูดจบ ไอริสก็รีบตัดบทขึ้นมาซะก่อน เธอหันหลังเดินห่างออกไปโดยไม่ทันได้เห็นแววตาสีนิลที่มองตาม ในนั้นมีแววความผิดหวังซ่อนอยู่ โอกาสครั้งที่สอง เขาคว้าเอาไว้ไม่ได้ รู้งี้บอกว่า "สนใจ" หรือไม่ก็ "อยากจีบ" ไปเลยตรงๆ เฮ้อ!! ไม่น่าคิดเยอะเลยกู...

"มึงชอบผู้หญิงแนวนี้เหรอวะ"

แน่นอนว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อกี้อยู่ในสายตาของทอย แม่ง!! คนสวยๆ หุ่นดีๆ บอดี้เอ็กซ์ๆ ไม่สนใจ เสือกชอบผู้หญิงแนวนักเลง ท่าทางผิดหวังของไอ้วินทำให้ทอยนึกสนุก

"กูไปขอเบอร์ให้เอาไหม"

"เขาไม่ให้หรอก กูขอแล้ว"

บอกเพื่อนไปด้วยสีหน้าสุดเซง แน่นอนว่าความสวยของเธอโดนใจ แต่นิสัยที่ไม่เหมือนผู้หญิงคนไหนกลับเป็นสิ่งดึงดูดให้เขาสนใจถึงขนาดโดนไถเงินก็ยอม

"เฮ้ย!! มึงอย่าดูถูกฝีมือกู"

ทอยผู้มั่นหน้าออกตัวแรง

"แค่เบอร์โทร มึงรอกูได้เลย"

พูดจบก็ลุกขึ้นยืน แน่นอนว่าเขาย่อมมีแผนการในใจ ในเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมให้ ก็ขอกับเพื่อนซะก็สิ้นเรื่อง แหมๆ จะคิดมากไปทำไม ในเมื่อทางตรงไม่ได้ก็แค่เลี้ยวอ้อมๆ ยังไงก็ถึงจุดหมายเหมือนกัน เพราะการจีบสาวนั้นมันต้องมีเทคนิค และใช่ครับ!! เขาจะใช้ความหล่อที่มีให้เป็นประโยชน์ คิดเอาไว้อย่างดิบดี แต่อนิจจา...

พอเดินไปที่โต๊ะ

สิ่งที่เห็นก็ทำเอาเขาถึงกับพูดไม่ออก

นี่มันโต๊ะนักเลงชัดๆ!!

ผู้หญิงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะคนนั้นคือคนที่ไอ้วินชอบไม่ผิดแน่ๆ น้ำลายเหนียวๆ ถูกกลืนลงคออย่างยากเย็นเมื่อเหลือบเห็นผู้ชายที่นั่งติดกันหน้าโหดสัดๆ เลย แผนการที่จะใช้เสน่ห์ล้วงข้อมูลจบกัน เพราะในโต๊ะนั้นมีแต่ผู้ชาย!!

ถ้าเดินกลับไปมือเปล่า...

ก็อย่ามาเรียกกูว่าเสือ!!

นั่นคือคำพูดของเขาก่อนเดินออกมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เพราะกำลังคิดหาวิธีจนเส้นสมองเต้นตุ้บๆ

นึกออกแล้ว!!

ความคิดที่แว่บขึ้นมาในหัวทำทอยยิ้มออก คนฉลาดย่อมมีทางออกเสมอ ในเมื่อในโต๊ะนั้นมีแต่ผู้ชายเขาก็แค่จัดสาวๆ เข้าไปล้วงข้อมูลแทนให้ซะก็จบ พอคิดหาทางออกได้ ทอยก็ไม่รอช้า เขาหันมองซ้ายมองขวา เพื่อหาคนรู้จักที่พอจะช่วยได้

นั่นไง...

น้องวิปครีม!!!

พอเจอคนที่รู้จักก็รีบตรงเข้าไปหา แน่นอนครับว่าผมรู้จักน้องวิปครีมคนสวยเป็นอย่างดี ถึงขนาดที่ว่านอนคุยกันทั้งคืน และถ้าว่างเมื่อไหร่ก็โทรมาได้ ประมาณนั้นเลย

"ช่วยพี่หน่อยนะครับ"

"เดี๋ยวพี่ให้ค่าขนมนะ"

คนมันรู้จักกัน ขอความช่วยเหลือนิดๆ หน่อยๆ ย่อมได้ น้องยินดี ผมก็ดีใจ เพราะความสวย ความแซ่บ ของน้องวิปครีมไม่เป็นสองรองใคร รับรองว่าต้องได้เบอร์โทรมาให้ไอ้วินชัวร์ๆ

ถึงจะนั่งมองอยู่ไกลๆ

แต่ก็ลุ้นตามวิปครีมทุกวินาที

จะทำได้ไหม ทำได้หรือเปล่า...

พอน้องวิปครีมเดินกลับมา ผมนี่รีบไปรอต้อนรับเลย รอยยิ้มของน้องวิปครีมทำผมโล่งใจ คิดว่ากระดาษที่น้องกำไว้ต้องมีเบอร์โทรของผู้หญิงคนนั้นเขียนเอาไว้แน่ๆ

"ได้ไหมครับ"

ถามด้วยความตื่นเต้น

"ไม่มีพลาดค่ะ"

คนตัวเล็กตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน เธอยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ทอยพร้อมกับยื่นหน้าสวยๆ มากระซิบเสียงยั่วยวนชวนให้คิดไปไกลว่า

"คืนนี้วิปครีมจะรอนะคะ"

"ครับ พี่จะจัดค่าขนมให้หนักๆ เลย"

ทอยตอบ เขาจุ๊บแก้มเธอหนึ่งที ก่อนจะขอตัวเอาเบอร์โทรศัพท์ไปให้เพื่อน และเพราะความรีบเร่งไม่ทันระวัง ก็เลยโดนคนที่เดินสวนกระแทกไหล่เข้าไปเต็มๆ ทำให้กระดาษที่จับไว้หลุดมือ และพอก้มลงเก็บเท่านั้นล่ะครับ ถึงกับร้องสัดเอ้ย!! ด้วยความเซง

มีคนทำน้ำหก...

กระดาษก็เลยเปียกเป็นบางส่วน

ใจนี่คือหายแวบ ทอยหยิบกระดาษขึ้นมาจากพื้น ค่อยๆ คลี่ออกดู และพบว่าในนั้นมีเบอร์โทรศัพท์เขียนเอาไว้ มันคือตัวเลขสิบหลัก ซึ่งทอยควรดีใจ แต่ต้องน้ำตาตกในเพราะความสะเพร่าไม่ระวังของตัวเอง

เลขสิบหลักยังอยู่ครบ แต่สองตัวสุดท้ายกลับจางเพราะน้ำหมึกที่เลอะจนเดาตัวเลขไม่ได้ ว่าจะให้น้องวิปครีมไปเอามาใหม่ แต่ก็คงไม่ทัน เพราะคนในโต๊ะนั้นสลายม็อบเป็นที่เรียบร้อย

คิดในแง่ดี

ได้เบอร์โทรมาก็ยังดีกว่าไม่ได้วะ!!

พอเดินมาถึงโต๊ะทอยก็ยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้กวินทร์ที่ทำหน้าแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าไอ้ทอยมันจะทำได้อย่างที่โม้ไว้จริงๆ

"กูทำดีที่สุดแล้ว"

คำพูดของทอยทำเอาคนฟังใจแป้ว สรุปว่าได้หรือไม่ได้วะ กวินทร์คิดขณะรับกระดาษแผ่นนั้นมาเปิดดูด้วยใจที่เต้นแรง ในนั้นมีเบอร์โทรที่บางส่วนถูกน้ำจนเดาตัวเลขไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร เพราะมันไม่ได้ยากเกินไปถ้าเขาตั้งใจแล้วว่าจะจีบเธอจริงๆ

"ได้ก็ยังดีกว่าไม่ได้เว้ย"

กวินทร์ตบไหล่เพื่อนสนิทที่ช่วยเอาเบอร์โทรศัพท์ของไอริสมาให้ ซึ่งไม่รู้ว่ามันไปทำอีท่าไหนถึงได้มา แต่ก็นะ...มึงนี่เก่งจริง อะไรจริง!!

"ขอบใจมากนะไอ้เสือ!!"

จากที่นั่งทำหน้าเซงๆ กวินทร์ก็ยิ้มออกในทันที น้ำหมึกที่จางไม่ใช่ปัญหา เพราะต่อให้ต้องนั่งกดสุ่มเดาตัวเลขทั้งคืน เขาก็จะทำ และนี่คือโอกาสอีกครั้งที่เขาจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือ

"ฮัลโหล..."

"ใช่เบอร์ของไอริสไหมครับ!!"

 

โทรผิดคะ

เบอร์เมียกู

ไอริสบ้านมึงสิ!!

และอีกบลา บลา บลา

วางสายแทบไม่ทัน แต่ทว่ากวินทร์ก็ยังไม่ถอดใจ เขายังคงนั่งกดสุ่มเบอร์ต่อไป ตั้งใจไล่โทรตั้งแต่เลข 00 ปากกาในมือขีดตัวเลขที่เขาโทรไปและยังไม่ใช่ออก ความหวังที่มีคือพลัง เพราะหนึ่งในเลข 00-99 นั้นคือโอกาสที่จะได้ทำความรู้จักเธอ 

ตื้ดดด ตื้ดดดด ตื้ดดดด....

"โอ้ย!! ใครโทรมาเนี่ย"

เสียงเล็กสบถ ขณะพยายามควานหาโทรศัพท์ที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าวางทิ้งไว้ตรงไหน อยากปล่อยผ่าน แต่เสียงของมันสร้างความรำคาญจนเธอต้องลุกขึ้นมานั่ง 

"อยู่ไหนเนี่ย!!"

ไอริสพึมพำขณะที่เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ยังคงดังต่อเนื่อง ยิ่งรีบก็ยิ่งหาไม่เจอ และกว่าเธอจะนึกได้ว่าลืมหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงเสียงโทรศัพท์ก็เงียบหายไป

ตั้งใจว่าจะโทรกลับ...

แต่พอเปิดหน้าจอดู มันกลับเป็นเบอร์โทรศัพท์ที่เธอไม่ได้เมมชื่อเอาไว้ คิ้วเรียวย่นเข้าหากันขณะมองตัวเลขที่ไม่คุ้นตา ใจหนึ่งก็อยากโทรกลับไปด่า แต่อีกใจก็คิดว่าช่างเถอะ บางทีอาจโทรผิดก็ได้ คนใจดีอย่างเธอก็เลยปล่อยไป ร่างบางทิ้งตัวลงนอนพร้อมกับคว้าหมอนนุ่มๆ มาซุก เธอยังอยากนอนต่อ อีกสักชั่วโมงค่อยตื่น ​​​​​​

ผ่านไปสิบห้านาที

กำลังเคลิ้มๆ เหมือนจะฝันดี แต่ไอ้เสียงอืดๆ ที่ดังซ้ำๆ อยู่ข้างหูมันคืออะไร ไอริสดีดตัวขึ้นมานั่งมองโทรศัพท์ที่วางตรงหัวเตียง เธอจงใจปิดเสียงไว้ แต่มันก็ยังสั่นไม่หยุด ง่วงก็ง่วง เมาก็เมา อยากนอนก็อยากนอน และด้วยความรำคาญไอริสก็เลยคว้าโทรศัพท์ที่วางข้างหัวเตียงมารับสาย 

"ฮัลโหล"

"เป็นเหี้ยอะไร"

เธออยากพูดด้วยดีๆ นะ แต่ตอนนี้มันหงุดหงิด คนจะนอน แม่ง!! โทรมาอยู่นั่นล่ะ 

"ถามน่ะได้ยินไหม"

เมื่ออีกฝ่ายเงียบ ไอริสก็ยิ่งโมโห

"ไอ้โรคจิตว่างนักรึไง"

นาทีนี้มั่นใจมากว่าไอ้คนที่โทรมาตั้งใจก่อกวน เพราะถามไปก็ไม่ตอบ ไอริสก็เลยจัดคำด่าไปชุดใหญ่ สารพัดสัตว์พรั่งพรูออกไป แต่อีกฝ่ายกลับไม่ตอบโต้อะไรเลย เงียบ เงียบ และก็เงียบ คืออะไร ยิ่งสุมไฟให้ไอริสโมโหมากขึ้น

เสียงนี้...

ทำเอากวินทร์นิ่งไป เบอร์โทรมากมายในกระดาษที่ถูกขีดทิ้ง มีทั้งคนไม่รับสาย และรับสาย แน่นอนว่าเขาไล่โทรตั้งแต่เบอร์ที่ลงท้ายด้วยเลข 00-99 ก่อนจะวนมายังเบอร์ที่ไม่รับ

ในที่สุด....

เขาก็เจอเธอ!!

ยิ่งปล่อยให้เธอพูด กวินทร์ก็ยิ่งมั่นใจ น้ำเสียงหวานๆ แต่แฝงความดุดันไม่เหมือนใครมันคือความประทับใจแรกที่เขาไม่มีวันลืม พอคิดว่ามั่นใจ พอคิดว่าใช่แน่ๆ ประโยคเดิมๆ ที่เขาถามซ้ำๆ ว่า "ใช่เบอร์ไอริสไหม" นับจากวินาทีนี้ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป เขาสูดลมหายใจ และพูดชื่อที่ตามหามาตลอดทั้งคืน

"ไอริส!!"

เสียงทุ้มต่ำที่พูดขึ้นมาทำเอาเจ้าของชื่อที่สาดคำด่าจนเหนื่อยทำหน้างง สรุปคือใครวะที่โทรมา งงในงง เพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้อง ตอนนี้เริ่มสับสนว่าเธอควรด่าต่อหรือควรคุยด้วยดีๆ 

"จำผมได้ไหม"

ถ้าจำได้ ฉันจะด่าไฟแล่บเหรอ..

คิดในใจก่อนจะคุมโทนเสียงให้อ่อนลง

"จำไม่ได้"

"น่าน้อยใจจัง ขนาดผมยังจำได้เลย"

กวินทร์พูดไปยิ้มไป หัวใจมันพองฟูจนลืมความเหนื่อยล้าที่อดนอนมาตลอดคืน 

"บอกชื่อสิ เผื่อนึกออก"

ปลายสายพูดขึ้นมา และแน่นอนว่าเขาย่อมคว้าโอกาสนี้แนะนำตัว

"กวินทร์ ผมชื่อกวินทร์"

"กวินทร์..."

ไอริสทวนชื่อนั้นพร้อมทำหน้าคิดตามไปด้วย 

"กวินทร์ไหนไม่รู้จัก"

กำลังจะอธิบายแต่อีกฝ่ายก็พูดแทรกว่า

"แค่นี้นะ จะนอน!!"

ไอริสตัดบทเพราะเธอมั่นใจว่าไม่รู้จักคนชื่อนี้แน่ๆ หญิงสาวกดวางสายทันที ทำเอาคนที่เพิ่งได้โอกาสแนะนำตัวไปถึงกับงง พอกดโทรไปอีกครั้ง ก็โทรไม่ติดอีกเลย

"ไอ้ทอย"

กวินทร์ถามเพื่อนขณะนั่งอยู่ในห้องเรียน

"ว่ามา"

"ถ้ากูอยากเอ่อ..."

"พูดมาสิวะ อ้ำอึ้งอยู่ได้"

ทอยเริ่มรำคาญเมื่อเห็นกวินทร์ทำทียึกๆ ยักๆ เหมือนจะถามแต่ก็ไม่ถามสักที ซึ่งไอ้คนหน้าตาดี แถมยังพูดได้เต็มปากว่า "โคตรหล่อ" อย่างมัน ยังมีอะไรให้ต้องมากลุ้มใจ และเพราะเขาอยากรู้ไงก็เลยพูดขู่ออกไปว่า

"เร็วๆ ไม่งั้นกูไม่ช่วยนะเว้ย" 

กวินทร์มองหน้าเพื่อนสนิทที่เร่งเร้า เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นอกจากต้องแบกหน้ามาขอคำแนะนำจากไอ้ทอยที่ต้องยอมรับว่ามันเชี่ยวชาญในเรื่องการจีบผู้หญิงจนถึงขั้นได้ฉายาว่า "ไอ้เสือ"

"ถ้าอยากจีบผู้หญิงให้ติด...."

"กูต้องทำยังไงวะ!!"

 

 

​​​​​​