บทที่ 1 ราชาดริฟท์เหล็ก

นิยายเรื่อง Bet on you เดิมพันร้ายเล่ห์รักราม

ในยามเช้าสาย ๆ ภายในห้องเรียบหรูมีแสงอาทิตย์รอดจากผ้าม่านทำให้ห้องที่มืดสนิทมีเสียงสว่างสลัว ๆ ชายร่างสูงภายใต้ผ้าห่มผืนหนาเหยียดแขนแกร่งขึ้นเหนือศีรษะ บิดขี้เกียจพร้อมเปล่งเสียงครางราวกับต้องการสลัดความงัวเงียออกไปให้พ้น

ครืดด ครืดด~~

ความขี้เกียจยังไม่ทันหายเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ใกล้ ๆ หมอนก็ดังขึ้น ทำเอาคิ้วหนาขมวดเป็นปมก่อนจะเลื่อนมือไปควานหาทั้งที่ดวงตาคมยังหลับพริบอยู่

“ว่าไง?”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นห้วน ๆ อย่างหงุดหงิด คิ้วหนาขมวดเป็นปมด้วยความรำคาญใจ ก็คนจะหลับจะนอนโทรมาไม่รู้จักเวล่ำเวลาเอาสะเลย

(ที่สนามมีสปอนเข้า มาลงแข่งด้วยนะน้องชาย)

ทันทีที่สิ้นเสียงปลายสายทำเอาชายหนุ่มถอนหายใจออกเฮือกใหญ่พร้อมลืมตาขึ้นก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง

“มึงฟังกูนะไอ้พี่คีธ...กูไม่ลงแข่งรายการที่มีสปอน” เขาว่าเน้นทีละคำในประโยคหลัง

(เอ้อ! ยังดีที่ยังเรียกกูว่าพี่...แต่รอบนี้สปอนจ่ายหนักนะน้อง เอาหน่อยเถอะว่ะราม มึงไม่ได้ลงแข่งมาหลายเดือนแล้วนะ)

คีธเจ้าของสนามแข่งรถที่ค่อนข้างสนิทกับราม กลอกตามองบนเมื่อสิ่งที่น้องรักพูดออกมาไร้ซึ่งความเคารพคนที่มีอายุมากกว่าอย่างเขา

ถามว่าทำไมคีธถึงสนิทกับรามขนาดที่สามารถปีนเกลียวกันขนาดนี้...ก็คงจะเป็นเพราะอยู่ด้วยกันมานาน เขาเป็นคนชักชวนให้รามเข้าวงการแข่งรถเพราะเห็นแววบางอย่างในตัวราม ซึ่งมันก็จริง เพราะตั้งแต่รามเข้าวงการนี้มาก็สร้างรายได้ให้กับสนามมหาศาล ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาอีกทั้งยังมีนิสัยดุ ๆ ห้าว ๆ อย่างที่สาว ๆ ชอบอีก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าฝีมือของรามจะน้อยหน้ากว่าคนอื่นแต่อย่างใดหรอก

รามได้รับฉายาว่า ราชาดริฟท์เหล็ก ซึ่งเป็นตัวเต็งที่สมาชิกทุกคนในสนามยอมรับว่าเขานั้นเก่งจริง ไม่ได้มีดีที่หน้าตาอย่างเดียวแน่นอน

แต่ก็ใช่ว่ารามจะไม่มีข้อเสีย เพราะรามนั้น...มีข้อเสียมากกว่าข้อดีหลายเท่าเลยล่ะ

รามไม่ชอบเป็นจุดสนใจ ไม่ชอบการถูกเอาเปรียบและก็ไม่ชอบให้ใครมาสั่ง เขาเกลียดการอยู่ในกรอบเป็นกบในกะลา...อย่างเช่นรายการแข่งขันที่จะจัดขึ้นเร็ว ๆ นี้ เป็นการแข่งขันที่มีสปอนเซอร์เข้ามาสนับสนุนและแน่นอนว่าขึ้นชื่อว่ามีสปอนเซอร์จะต้องแลกกับอะไรหลาย ๆ อย่าง ทั้งความเป็นส่วนตัว ความเหน็ดเหนื่อย ซึ่งเป็นสิ่งที่รามไม่ควรแค่แก่การแลก

ชายหนุ่มส่ายหน้าเป็นพัลวันอย่างไม่สนใจ เพราะให้ตายร้ายดียังไงเขาก็จะไม่ยอมลงแข่งรายการที่มีสปอนเซอร์เด็ดขาด ทำไมน่ะหรอ? ...เพราะกฎเกณฑ์และเงื่อนไขมันเยอะ เดี๋ยวก็ทำนู่นไม่ได้ ทำนี่ไม่ได้ ชนะไปแล้วต้องไปถ่ายงานอะไรก็ไม่รู้ ยุ่งยาก ซึ่งรามโคตรไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย

(ลงเถอะ สปอนเซอร์จ่ายรางวัลหนักฉิบหาย ถ้ามึงชนะแม่งเปย์สาวได้หลายเดือนนะเว้ย)

“บ้านกูรวยไม่ต้องเอาเงินมาล่อเพราะจ่ายหนักแค่ไหนกูก็ไม่เอาด้วย ฉะนั้นมึงไปชวนคนอื่นเถอะ”

(โว้ยย! กูอยากได้มึงมาลงแข่ง มึงมันอันดับหนึ่งของสนาม ถ้าได้มึงมาบัตรเข้าชมคงหมดเกลี้ยงตั้งแต่นาทีแรกที่วางขาย)

“แม่งหวังผมประโยชน์จากกูอีกละ” รามเค้นเสียงหัวเราะว่าทีเล่นทีจริง “งั้น...ถ้ามึงยกเลิกกฎทั้งหมดได้ กูยอมลง”

(บ้านแม่มึงสั่งสอนหรอไอ้สัส! กฎคือกฎ ยกเลิกตอนนี้กูก็โดนสปอนงาบกบาลสิวะ)

“อืม...งั้นกูไม่ลง”

(ถ้ามึงไม่ลง ก็ไปชวนเพื่อนมึงมาลงแทนทีดิ ไอ้หนุ่มแฮคอะ)

“เหอะ! มึงคิดว่ามันจะมารึไง? ...ชวนกูยากแค่ไหนมึงคูณสิบเข้าไปเลยเพราะคุยกับไอ้แฮคแม่งยากสัส ๆ”

(โหห ไอ้พวกเวร! เล่นตัวกันฉิบหาย สนามกูปั้นพวกมึงมากับมือแม่งไม่คิดจะช่วยกันทำมาหากินเลย)

“ที่ผ่านมา ที่ให้กูไปขับรถโชว์มึงไม่ได้เงินเลยงั้น?”

(เอ้อ ๆ ยังไงก็ฝากไปคิดหน่อยละกัน เงินรางวัลหนึ่งล้าน ไม่หักเปอร์เซ็นต์)

ว่าแค่นั้นปลายสายก็กดวางทันที เบื่อจะฟังเสียงบ่นจากคนเนรคุณสนาม

มือหนาวางโทรศัพท์ไว้ข้างกายก่อนจะไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ เรื่องแบบนี้ไม่เห็นจะต้องเอากลับมาคิดเลย เพราะคำตอบก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาไม่ลงแข่ง

ไม่รีรอให้เสียเวลา ร่างสูงใหญ่เด้งตัวลุกจากเตียงทันที มือข้างหนึ่งยกขึ้นยีผมอย่างลวก ๆ ก่อนจะเดินตรงเข้าห้องน้ำโดยไม่หันกลับมา กว่าจะแช่น้ำ ทำธุระส่วนตัวเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบสองชั่วโมงเต็ม

ร่างหนาปรากฏตัวออกมาพร้อมเพรียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอวสอบ กล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นตึงเผยให้เห็นอย่างชัดเจน

เขาเดินไปเปิดผ้าม่าน รับแสงแดดอ่อนยามเช้าที่ส่องลอดเข้ามาในห้อง ก่อนจะยืนทอดสายตามองทิวทัศน์ของผังเมืองและตึกสูงเรียงราย มือหนึ่งหนึ่งข้างถือโทรศัพท์ไว้แน่นเลื่อนสายตาก้มลงมองหน้าจอที่เปิดค้างไว้ ราวกับกำลังครุ่นคิดพลางพึมพำออกมาเบา ๆ

“วันนี้ยัยนั้นไปห้องสมุดอีกไหมวะ?”

ว่าแล้วก็จิ้มเข้าแอพพิเคชั่นเพื่อส่องสตอรี่ของหญิงสาวที่ตนแอบชอบมานานหลายปีแต่ก็ไม่กล้าเดินเข้าไปบอกตรง ๆ เพราะ...เธอมีแฟนแล้ว

“หื้มม? คำว่าตลอดไป ไม่มีอยู่จริง” เสียงทุ้มอ่านประโยคจากสตอรี่หญิงสาวเบา ๆ แล้วขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย “เชี่ยย! อกหักหรอวะ?”

หากเธอ “อกหัก” นั่นก็หมายความว่าเธอเลิกรากับแฟนแล้ว แบบนั้น…ก็คงเป็นโอกาสดีที่รามจะเข้าไปจีบเธอได้โดยไม่มีข้อกังขาใด ๆ แต่ถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง การที่เธออกหักก็เท่ากับว่าเธอเสียใจ เสียน้ำตาให้กับผู้ชายคนนั้น และนั่น…เป็นสิ่งที่รามไม่อยากให้เกิดขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาชอบรอยยิ้มสดใสของเธอ ชอบเสียงหัวเราะที่ฟังแล้วรู้สึกสบายใจ ชอบสไตล์การแต่งตัวที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอมาก ๆ และแน่นอนว่าคงไม่มีใครอยากให้คนที่เราชอบเสียน้ำตาเพราะผู้ชายคนอื่นหรอก

ซึ่งจากสถิติของคนอกหัก…คนส่วนใหญ่มักเปลี่ยนไปราวกับคนละคน จนบางครั้งก็ไม่เหลือแม้แต่แววตาเดิมที่เคยสดใส

“ฮึ เสร็จกู...ฉวยโอกาสเข้าเสียบตอนนี้แม่งเลย”

วาจาหนักแน่นแฝงไปด้วยความรู้สึกอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เขาคิดอยู่ในใจ...ในเมื่อไอ้นั่นมันดูแลเธอไม่ได้ งั้นฉันจะดูแลเธอเอง