ตอนที่ 3-1

เสียงคีย์การ์ดดัง ‘ติ๊ด’ ก่อนที่บานประตูห้องคอนโดของมันเดย์จะถูกผลักเปิดออก

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาข้างใน บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ห้องพักขนาดกำลังดีถูกจัดระเบียบไว้อย่างไร้ที่ติ ผนังห้องโทนสีขาวสะอาดตา ชั้นหนังสือเรียงตามหมวดหมู่และขนาดอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นอายอ่อน ๆ ของน้ำมันหอมระเหยรสลาเวนเดอร์ลอยอบอวลชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย ทุกอย่างในห้องนี้ดูสะอาด บริสุทธิ์ และงดงาม... ซึ่งมันช่างขัดแย้งกับกระแสความร้อนรุ่มและเจตนาอันดิบเถื่อนของคนสองคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาอย่างสิ้นเชิง

ปัง!

โซนใช้เท้าดันประตูให้ปิดลงพร้อมกับกดล็อกทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องมีเพียงแสงไฟจากตึกภายนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามา ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาคว้าเอวบางของมันเดย์แล้วดันร่างเล็กไปชิดกับบานประตูไม้ด้านหลัง ท่อนแขนแกร่งเท้าลงกับประตู กักขังเธอไว้ในอาณัติ ก่อนจะก้มใบหน้าคมลงมาประกบริมฝีปากบดจูบเธอทันที

“อื้อ...”

มันเดย์หลุดเสียงครางประท้วงในลำคอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจในตอนแรก สัมผัสจากริมฝีปากหยักของโซนนั้นร้อนแรงและจู่โจมจนเธอตั้งตัวไม่ทัน เรียวลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานในโพรงปากอย่างช่ำชองทว่าหนักหน่วง

ทว่าผ่านไปไม่ถึงนาที โซนก็เริ่มจับสังเกตความผิดปกติได้ ร่างกายบอบบางของมันเดย์กำลังสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้ สองมือเล็กที่ควรจะยกขึ้นมาผลักไสหรือโอบกอดเขากลับจิกแน่นอยู่ทีชายเสื้อยืดของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น เรียวลิ้นของเธอเหนี่ยวรั้งและตอบสนองอย่างเงอะงะ เก้ ๆ กัง ๆ ราวกับคนที่ไม่รู้ว่าควรจะวางลิ้นไว้ตรงไหนหรือต้องหายใจอย่างไร

โซนขมวดคิ้ว เขาค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกช้า ๆ ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจกระเส่าของคนทั้งคู่ในความเงียบ ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าหวานที่บัดนี้ขึ้นสีแดงจัด ดวงตาคู่สวยฉ่ำปรือและฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด

“มันเดย์...” โซนกดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นผ่าวรดรินซอกคอขาว “ถามจริง เธอเคยทำเรื่องอย่างว่ามาก่อนไหม”

มันเดย์เม้มริมฝีปากแน่น หลบสายตาคมกริบที่เหมือนจะมองทะลุไปถึงไหนต่อไหน ความเงียบที่เกิดขึ้นคือคำตอบที่ดีที่สุด

“เชี่ย...” โซนสบถคำหยาบออกมาในลำคอ นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความช็อก ชายหนุ่มผละตัวออกห่างจากเธอหนึ่งก้าวทันที ยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง

ปมความขัดแย้งในหัวของโซนตีรวนขึ้นมาทันที ผู้หญิงตรงหน้าคือ ‘ยัยแม่พระ’ เพื่อนร่วมสาขาผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง และที่สำคัญ... เธอไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน ประสบการณ์เป็นศูนย์

 โซนเป็นผู้ชายเสเพล เขาชอบความสัมพันธ์ที่สนุกสนาน จบลงบนเตียงแล้วแยกย้ายโดยไม่มีข้อผูกมัด แต่กับสาวเวอร์จิ้น แถมยังเป็นเพื่อนร่วมรุ่นที่ต้องเจอหน้ากันไปอีกเป็นปี ๆ ความยุ่งยากและตราบาปในใจมันกำลังร้องเตือนเขา

“หยุดแค่นี้แหละ” โซนพูดเสียงเรียบ ยื่นมือไปจัดคอเสื้อตัวเอง “ฉันไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบรับผิดชอบชีวิตใคร เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน กลับไปนอนซะยัยโง่ ฉันจะกลับแล้ว”

ชายหนุ่มหันหลังเตรียมจะเอื้อมมือไปเปิดประตูเพื่อก้าวออกไปจากห้อง ทว่าฟิวส์ความอยากรู้อยากลองและตัวตนด้านมืดของมันเดย์ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาแล้ว ไม่มีวันยอมสยบลงง่าย ๆ

หมับ!

มือเล็กเอื้อมไปคว้าคอเสื้อยืดสีดำของโซนจากด้านหลังอย่างแรง ออกแรงดึงมหาศาลที่เกิดจากความกล้าบ้าบิ่นของคนเมา จนร่างสูงใหญ่ของโซนต้องหันกลับมาตามแรงฉุด มันเดย์ไม่ยอมเสียเวลาคิดให้มากความ เธอเขย่งปลายเท้าขึ้น สองมือรวบจับลาดไหล่กว้างของเขาไว้แน่น แล้วยื่นหน้าเข้าไปประกบริมฝีปากจูบเขาเองทันที

จูบของมันเดย์เป็นไปอย่างงู ๆ ปลา ๆ เธอทำเพียงแค่บดเบียดริมฝีปากของตัวเองเข้ากับปากของเขาแรง ๆ ตามสัญชาตญาณความหื่นที่เก็บกดมานาน ผิวแก้มเนียนนุ่มเบียดเสียดกับตอหนวดบาง ๆ บนใบหน้าคมคาย ความไร้เดียงสาทว่าดื้อรั้นของแม่พระแสนดีในโหมดแมวยั่วสวาท ทำลายเส้นความอดทนสุดท้ายของโซนจนขาดสะบั้น

“แม่งเอ๊ย... เธอแส่หาเรื่องเองนะมันเดย์”