EP.7 ขอปกป้อง (3) จบตอน

สรุปก็คือกูเรียนไม่รู้เรื่อง จำได้ลางๆ ว่าน้องจะสอนเรื่องยิ้มยังไงให้ดูเป็นมิตร หัวเราะยังไงให้ไม่โผงผาง กับพูดคุยยังไงให้ดูไม่หยาบคาย

เอาจริงๆ ตอนนี้กูก็ไม่หยาบล่ะ มั้ง แค่กับน้องมนต์อ่ะ

“คราวนี้ลองทักทายแบบสามัญดูก่อนนะคะ” เธอพูดในขณะที่ขยับกรอบแว่น เหมือนน้องมนต์จะสายตาสั้นมั้ง แต่ไม่ค่อยได้เห็นมุมนี้ ใส่แว่นยิ่งเพิ่มความน่ารักสุดขยี้ใจ ใจบางแล้ว “สวัสดี นายชื่ออะไร”

“ผมชื่อขวดครับ”

“อื้ม ส่วนผมชื่อมนต์ครับ นายอายุเท่าไหร่” เธอพูดครับแล้วช้อนสายตาขึ้นมามองแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่แบบว่า

อย่าพูดครับกับพี่เลย พูดค่ะก็ดีอยู่แล้ว

“น้องมนต์ครับ” กูยกมือขึ้นเหมือนตอนสมัยเรียนแล้วเธอเป็นครู ร่างเล็กผงกหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย “ผมว่าบทสนทนามันดูจะไม่มีในชีวิตจริงเลย ผู้ชายมันไม่คุยแบบนี้”

“อะ เหรอคะ” เธอทำหน้าตาตื่น “แต่ที่โรงเรียนผู้ชายเขาก็...”

“ถ้าในมุมคุยกับผู้หญิงก็คงใช่” กูฉีกยิ้มตอนที่นั่งกอดอกเอนตัวไปพิงกับโต๊ะหนังสือข้างหลัง

ตอนนี้น้องมนต์เหมือนพยายามจะเข้ากับกูให้ได้ มองออกด้วยสายตา ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่กูก็พยายามสร้างระยะเหมือนกันเพราะเธอก็เป็นหลานนายก เลยกลายเป็นว่าเราแม่งนั่งเผชิญหน้ากัน ตัวเธอนั่งพับเพียบบนเตียงชมพู ส่วนกูก็นั่งหันเข้าพนักพิงเก้าอี้เลื่อน สั่นขาไปมาแบบประหม่านิดหน่อย

แต่จังหวะนี้ กูก็อยากสอนให้น้องรู้

หมับ

“... อะ พี่ขวด” กูได้ยินเธอเรียกชื่อตอนที่ตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้ กวาดขาลงพร้อมกับเดินย่างสามขุมเข้าไปหาเธอ ในท้ายที่สุด กูก็คว้าข้อมือเธอขึ้นมา แล้วจัดการรุกฆาตแบบเป็นระบบ

“ไงมึง” เธอเบิกตากว้าง แล้วกูก็คว้ามือเธอมาจับไว้ “กูชื่อขวดนะ มึงอ่ะ ชื่อไร”

น้องมนต์อ้าปากค้าง เธอมุบมิบพูดตอนที่เหลือบมองไปทางมือกูที่จับฝ่ามือเล็กๆ เธอไว้หลวมๆ “... จะบอกว่าแบบนี้คือบทสนทนาที่ผู้ชายพูดกันเหรอคะ?”

“ใช่ครับ” กูยิ้มแฉ่ง

“ตะ... แต่ก็ไม่เห็นต้องจับมือกันแบบนี้เลยนะคะ” เธอพูดออกมาแล้ว กูรู้สึกได้ถึงใจเธอที่เต้นหนัก แม้ว่าแม่งจะเป็นแค่การจับมือกันเฉยๆ พอรู้สึกตัวได้แบบนี้กูก็นิ่งไปเหมือนกัน

รุกเธอนานๆ ไม่ได้ เพราะใจมันก็จะแพ้

“เป็นการเตือนครั้งที่หนึ่ง” กูกระซิบข้างปลายนิ้วมือเธอ “ว่าอย่าให้ผู้ชายคนอื่นขึ้นมาหาที่ห้องสองต่อสอง”

“...!”

“มันถือเป็นการยั่วยวน เด็กดีต้องไม่ทำแบบนี้นะครับ”

[จบพาร์ท : ตะขวด]

หนูสบตาพี่ขวดไม่ได้เลยในอาทิตย์ต่อมา หลังจากที่เขาพูดมันออกมา

“มันถือเป็นการยั่วยวน เด็กดีต้องไม่ทำแบบนี้นะครับ”

เด็กดีเหรอ ต้องเป็นเด็กดีเท่านั้นเหรอ

หนูเบะหน้ามองไปทางกระจกรถที่มีวิวเป็นตึกรามบ้านช่องที่รถขับผ่าน รถที่คุณลุงเคยขับสมัยหนุ่มๆ ถูกส่งต่อให้พี่ขวดขับไปรับไปส่งหนูที่มหาลัย มันน่าประหม่าใจเมื่อรู้สึกได้ว่าเขาจะต้องไปรับไปส่งหนูทุกวันที่ไปเรียน แล้วเราก็จะได้นั่งกันในรถสองต่อสองทุกครั้ง...

เมื่อวันนั้นที่เรียกเขาขึ้นไป ก็เกร็งๆ เหมือนกันนะ ว่าจะรอดมือพี่ขวดมั้ย เพราะในสถานการณ์นั้นมันง่ายมากเลยถ้าเขาจะทำ แต่เขาก็ไม่ทำอะไร

หนูว่าเขาเปลี่ยนไปจริงๆ นะ

หรือเป็นหนูเองที่คาดหวังอะไรแบบนี้ หรือหนูจะไม่ใช่เด็กดีเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ

หรือเพราะความทรงจำที่เขารังแกหนูมันติดอยู่ในหัวจนยากจะลบ

ไม่รู้เหมือนกันนะคะ

“ตอนอยู่ที่มหาลัย ทำเหมือนว่าเราไม่รู้จักกันนะครับ” หนูสะดุ้งเมื่อร่างสูงโพล่งขึ้นมา เขาปรับกระจกรถให้เห็นหน้าหนูข้างหลัง หนูเหลือบมองใบหน้าตัวเองผ่านกระจกที่แดงจัด แล้วก็เบนไปทางเสี้ยวหน้าของเขามุมกระจก

สายตาคมกริบนั่นอีกแล้ว

“ทำไมเหรอคะ”

“เดี๋ยวก็รู้เอง” เขาฉีกยิ้มมาดร้าย ก่อนที่จะขับวนไปที่หลังห้องน้ำหญิงที่เป็นที่จอดรถที่คนไม่พลุกพล่าน

พี่ขวดเปิดประตูรถ ในขณะที่หนูก็เปิดประตูเหมือนกัน เขาเดินล้วงกระเป๋านำไปก่อนเลย หันมาส่งสายตาว่าอย่ามาคุยกันนะ แล้วก็เดินออกไปจากตรงนั้น

หนูยืนนิ่งอยู่แบบนั้น ในขณะที่ในสมองกำลังรู้ทันความคิดของเขา

คงจะจัดการรุ่นพี่พวกนั้นให้หนูใช่มั้ยนะ

[พาร์ท : ตะขวด]

กูจำหน้าพวกมันได้ แต่ตอนที่เปิดประตูเข้าไปตอนนั้น พวกมันปิดไฟมืด กะจะย่ำยีน้องมนต์แบบบรรยากาศสลัวๆ งี้ แต่ก็อย่างว่า คงไม่เห็นหน้ากูชัดมาก

กูปล่อยน้องมนต์ทิ้งไว้ข้างหลังแล้วเดินไปสูบบุหรี่อยู่หลังห้องน้ำชาย เจตนาก็แค่จะดูดบุหรี่นานๆ กลบความตื่นเต้น แต่กลัวเธอจะเหม็นเหมือนกัน ในความคิดกูคือยังไงเธอก็ต้องทำความรู้จักคนอื่นบ้าง เลยเดินนำออกมา

ในรถกูเห็นชัดว่าหน้าเธอแดงตลอดทาง ไม่รู้ทำไม กูใจเต้นไปด้วย เพราะเหมือนว่าเธอจะเขินเพราะกู

กูไม่เคยรับน้องมาก่อน ไม่เคยเรียนมหาลัยด้วย แถมอายุอานามก็ไกลกว่าเด็กรุ่นนี้ไปนิดหน่อย ทุกคนยืนเรียงกันเป็นแถวทำกิจกรรมรับน้อง ในขณะที่กูยืนอยู่ในดงนั้นแล้วดันตัวสูงที่สุด แถมสักคอ (ดีที่ตรงแขนเสื้อนักศึกษามันแขนยาวเลยบังมิด) หัวสกรีนทอง หน้าดุๆ กับคิ้วบากประจำกาย ผู้หญิงหลายคนมองมาท่าทางกลัวๆ แต่ผู้ชายหลายคนก็มองแบบว่ามันเจ๋ง

วันนี้เท่าที่อ่านมาจากกรุ้ปไลน์ (อย่าคิดว่ากูไม่ติดโซเชี่ยล เล่นไลน์หาสาวตั้งแต่สมัยเรียนละโว้ย) ไลน์กลุ่มรับน้องปี 1 วันนี้คือวันรวมตัวอันยิ่งใหญ่ของนักศึกษาทุกคณะ ไม่รู้จัดไปทำห่าอะไรแต่ก็ทำให้การแก้แค้นมันง่ายขึ้น กูเหลือบมองเห็นว่าน้องมนต์ในชุดนักศึกษายืนอยู่แถวข้างๆ แต่อยู่ข้างหน้า ผมเธอปล่อยสยาย ในขณะที่ผู้ชายหลายๆ คนเหล่มองใบหน้าจิ้มลิ้มนั่น

กระโปรงพลีทเลยเข่าขึ้นมานิดหน่อย เห็นตั้งแต่เมื่อเช้า อยากจะจับตีก้นแต่ทำได้แค่คิด เพราะน้องมนต์ก็อายุสิบเก้าจะยี่สิบ ไม่ใช่เด็ก ม.ปลาย เหมือนตอนนั้น เธอจะใส่สั้นก็เรื่องของเธอ

ไม่รู้ดิ หวง

หวงแบบไม่มีสิทธิ์ ได้แค่คิดในใจไปวันๆ

“วันนี้เราจะมาเล่นเกมกันเล็กๆ น้อยๆ ก่อนที่จะจัดงานเลี้ยงรหัสสุดอลังการในคืนนี้นะ”

เสียงรุ่นพี่ดังอยู่หน้าแถว กูมองลอดหัวทุกคนไป เห็นกลุ่มสามสี่ตัวที่มอมยาน้องมนต์ในวันนั้นเดินมาสมทบ กูจำหน้าได้ทุกคนอ่ะ แม้แต่พวกผู้หญิงในนั้น พวกมันไม่ใช่หัวเรือที่จะคอยเล่นเกมกับน้องๆ แต่แค่เป็นพวกตัวประกอบที่มายืนสะเหล่อเต๊ะท่าให้รุ่นน้องมองว่าตัวเองโคตรหล่อ

รำคาญชิบหาย ได้แค่เศษขี้ตีนอย่ามายุ่งกับน้องมนต์ของกู

กูจะเล่นให้ยับเลย คืนนี้อิสมายเทิร์นไอ้สัส